VI KO 69/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński.Sędziowie: K. Dobesz, R. Kryże, J. Majewski (sprawozdawca), W. Ostrowski, M. Paluch (współsprawozdawca), J. Zembaty.Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mirosława G. oskarżonego z art. 14 § 1 m.k.k., art. 4 § 1 m.k.k., art. 259 k.k. i art. 150 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił przekazaną przez zwykły skład Sądu Najwyższego do rozstrzygnięcia następującą kwestię prawną:"Czy postanowienie Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie warunkowego zwolnienia jest postanowieniem kończącym postępowanie sądowe w rozumieniu art. 394 k.p.k., podlegającym zaskarżeniu w trybie rewizji nadzwyczajnej?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePostępowanie we wszystkich sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądów powszechnych odbywa się według przepisów kodeksu postępowania karnego (art. 1 k.p.k.), jeżeli ustawy szczególne nie normują odmiennie tego postępowania. Taką ustawą szczególną regulującą częściowo postępowanie jest ustawa z dnia 29 maja 1957 r. o warunkowym zwolnieniu osób odbywających karę pozbawienia wolności (Dz. U. z 1957 r. Nr 31, poz. 134 i z 1960 r. Nr 11, poz. 69), wobec czego w kwestiach procesowych uregulowanych przepisami tej ustawy przepisy k.p.k. nie mają zastosowania. Skoro jednak przepisy tej ustawy nie regulują wszystkich kwestii procesowych związanych z postępowaniem w sprawach o warunkowe zwolnienie i skoro postępowanie unormowane tą ustawą, chociaż szczególne, odbywa się w sprawie o przestępstwo należące do właściwości sądu powszechnego - przyjąć należy, że w kwestiach tych zachowują moc obowiązującą przepisy kodeksu postępowania karnego.Fakt, że ustawa z dnia 29 maja 1957 r. w odróżnieniu od ustawy z dnia 31 października 1951 r. (Dz. U. Nr 58, poz. 399) dopuszcza zażalenie (art. 8 § 4 ustawy z roku 1957), nie może mieć znaczenia w kwestii prawomocności zapadłego postanowienia. Z chwilą upływu terminu do wniesienia zażalenia przez prokuratora bądź też po rozpoznaniu zażalenia wydanego w trybie art. 8 ustawy z dnia 29 maja 1957 r. postanowienie staje się prawomocne, kończy sądowe postępowanie szczególne w tym przedmiocie i z tego powodu podlega z mocy art. 394 k.p.k. zaskarżeniu w trybie rewizji nadzwyczajnej bez względu na to, czy postanowienie to dotyczy udzielenia czy też odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia.Z tych powodów uchwalono jak w sentencji.