IV KZ 36/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Gdowski (sprawozdawca).Sędziowie: J. Dziowgo, S. Kotowski.Prokurator: H. Furmankiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana S. o odszkodowanie za niesłuszne aresztowanie, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika wnioskodawcy na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Kielcach - Ośrodek w Radomiu z dnia 6 grudnia 1961 r. i po wysłuchaniu wniosku prokuratora Generalnej Prokuratury postanowił:powyższe zażalenie pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZaskarżone postanowienie ogłoszone zostało na rozprawie w dniu 6 grudnia 1961 r. w obecności wnioskodawcy i jego pełnomocnika procesowego. Termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem w dniu 13 grudnia 1961 r. (art. 45, 208 § 1 i 209 k.p.k.).Skoro zażalenie to nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu 14 grudnia 1961 r. i wpłynęło do sądu w dniu 15 grudnia 1961 r., to należało je, jako wniesione po upływie 7-dniowego terminu zawitego, pozostawić bez rozpoznania, a to zgodnie z przepisem art. 207 § 2, 208 § 1 i 353 k.p.k.Fakt późniejszego doręczenia pełnomocnikowi procesowemu przez sąd postanowienia wraz z uzasadnieniem nie wstrzymuje biegu terminu przewidzianego w art. 208 § 1 k.p.k., albowiem przepis art. 337 i 338 k.p.k. dotyczy wyłącznie wyroków.Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia.