II KZ 234/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner (sprawozdawca).Sędziowie: M. Grudziński, Z. Nyczaj.Prokurator: J. Jackiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie wniosku Romana Z. o odszkodowanie za oczywiście bezzasadne aresztowanie, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Karnego Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 10 października 1961 r. odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie tegoż Sądu z dnia 11 września 1961 r., na mocy art. 353 § 1, 358, 359 k.p.k. postanowiłzażalenie pozostawić bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktyczneKażde orzeczenie, niezależnie od tego, czy zapadło na rozprawie, czy na posiedzeniu niejawnym, rodzi skutki prawne dopiero z chwilą, gdy zostało stronom oznajmione. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, sąd oznajmia swoje orzeczenia zapadłe na rozprawie przez ogłoszenie ustne, zapadłe zaś poza rozprawą - bądź przez ogłoszenie ustne, bądź przez doręczenie odpisu (art. 45 k.p.k.). Wynika stąd, że regułą oznajmiania orzeczeń zapadłych na rozprawie jest ogłoszenie ustne, chyba że przepis szczególny (por. art. 212 i 348 k.p.k.) stanowi inaczej. Przy orzeczeniach zapadłych poza rozprawą zależy od uznania sądu, czy oznajmienie nastąpi w drodze doręczenia odpisu, czy też przez wezwanie strony i ogłoszenie jej treści zapadłego postanowienia.W sprawie niniejszej została, zgodnie z art. 515 k.p.k., przeprowadzona przed Sądem Wojewódzkim rozprawa nad wnioskiem o przyznanie odszkodowania. Po rozprawie, w której uczestniczył wnioskodawca i jego pełnomocnik, zostało publicznie ogłoszone postanowienie rozstrzygające wniosek, jak również uzasadnienie tego postanowienia. Nie może ulegać wątpliwości, że powyższa forma oznajmienia zapadłego na rozprawie postanowienia była jak najbardziej prawidłowa, zgodna z obowiązującymi przepisami i rodząca m.in. skutek, prawny w postaci rozpoczęcia w dniu 11 września 1961 r. biegu terminu zawitego z art. 208 § 1 k.p.k. Termin ten upłynął z dniem 18 września 1961 r. w związku z czym czynność procesowa (zażalenie) pełnomocnika wnioskodawcy, dokonana w dniu 2 października 1961 r., była nieważna (art. 207 § 2 k.p.k.), zażalenie więc nie mogło być przyjęte.