Rw 683/62

Uzasadnienie faktycznePrzestępstwo z art. 144 k.k.W.P. jest przestępstwem wojskowym, a więc ma do niego zastosowanie art. 45 § 1 lit. a k.k.W.P., po myśli którego przy każdym przestępstwie wojskowym sąd może orzec degradację.Jest rzeczą oczywistą, że z tego uprawnienia sąd powinien korzystać tylko wówczas, gdy przewód sądowy wykaże, że sprawca przestępstwa wojskowego tak się skompromitował swoim czynem, że pozostawienie mu - mimo skazania go za przestępstwo wojskowe - stopnia wojskowego (chociażby nawet nie w służbie czynnej, lecz w rezerwie) nie byłoby zgodne z zasadami dyscypliny wojskowej, godziłoby bezpośrednio w poczucie sprawiedliwości członków korpusu oficerskiego czy podoficerskiego.Często już sam fakt skazania sprawcy za przestępstwo wojskowe na karę długotrwałego bezwzględnego pozbawienia wolności (np. kilku lat więzienia) - powinien skłaniać sąd do rozważenia kwestii degradacji. Wiadomo bowiem, że po odbyciu kary kilkuletniego więzienia oficer lub podoficer z reguły nie będzie już mógł sprostać wysokim wymaganiom stawianym przez regulaminy wychowawcom żołnierzy. I tak np. pkt 84 Regulaminu Służby Wewnętrznej SZ PRL stanowi, że przełożony (a więc oficer lub podoficer) powinien dawać przykład "nienagannego zachowania się, ścisłego przestrzegania obowiązujących ustaw, regulaminów, rozkazów i zarządzeń." Trudno przypuszczać, że oficer lub podoficer, któremu za przestępstwo wojskowe, polegające na nieprzestrzeganiu obowiązujących ustaw, regulaminów, zarządzeń, wymierzono karę kilkuletniego więzienia - po odbyciu tej kary - będzie mógł dawać swoim podwładnym przykład zachowania się, wymaganego przez regulamin.