VI KO 79/60

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym w powiększonym składzie przedstawioną przez zwykły skład Sądu Najwyższego kwestię prawną, wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy rozpoznanie przez sąd powiatowy sprawy o czyn zakwalifikowany w akcie oskarżenia przez oskarżyciela, a w wyroku przez tenże sąd, jako przestępstwo, dla którego rozpoznania sąd powiatowy jest rzeczowo właściwy, obraża art. 12 k.p.k. w przypadku, gdy w istocie rzeczy czyn ów wyczerpuje znamiona przestępstwa, podlegającego właściwości sądu wojewódzkiego" -uchwalił rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne1. Sąd sądzi czyn a nie jego opis zawarty w akcie oskarżenia, ani też kwalifikację przyjętą przez oskarżyciela. Sąd nie jest przeto związany ani opisem czynu, ani jego prawną oceną, wskazaną w akcie oskarżenia.2. Normy procesowe o zakresie właściwości rzeczowej sądów powszechnych nie mówią ani o czynie zarzucanym, ani o czynie przypisanym, lecz o przestępstwach, określonych w wymienionych tam przepisach prawa karnego materialnego.3. W prawie karnym procesowym obowiązuje zasada prawdy obiektywnej. Każdy sąd ma obowiązek, wydając orzeczenie merytoryczne o winie i karze, dążyć do ustalenia tej prawdy. W wyroku merytorycznym więc sąd orzeka na podstawie całokształtu okoliczności sprawy (art. 320 k.p.k.) o tym, czy rzeczywiście było przestępstwo i jakie.4. Okoliczności sądowi nieznane albo takie, które ujawniły się po zakończeniu procesu, nie mają wpływu na ocenę czy właściwość rzeczowa sądu nie została naruszona.5. Jeżeli sąd pierwszej instancji błędnie ustali czyn będący podstawą procesu karnego, naprawienie tej omyłki następuje w toku postępowania drogą przewidzianej przez prawo kontroli orzeczeń sądowych. Nie może to jednak nastąpić w trybie przewidzianym w art. 12 i 13 k.p.k.6. O tym więc, czy dany sąd jest rzeczowo właściwy do merytorycznego rozpoznania danej sprawy, decyduje w toku procesu czyn będący podstawą faktyczną procesu tak, jak się on przedstawia w świetle okoliczności danej sprawy.