VI KO 47/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dorsz.Sędziowie: T. Krokosz, Z. Nyczaj (sprawozdawca).Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza M. oskarżonego z art. 236 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 § 2 k.p.k. postanowił na postawione przez Sąd Wojewódzki w Kielcach pytanie prawne:"Czy pełnomocnictwo udzielone przez członka rodziny oskarżonego, mimo braku przesłanek określonych w art. 77 k.p.k., uprawnia adwokata do prowadzenia sprawy?" odmówić odpowiedzi, gdyż pytanie nie wymaga obecnie zasadniczej wykładni prawa.Uzasadnienie faktyczneW postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 1953 r. II KZ 45/53 (OSN 70/53) wyjaśniono już, że upoważnienie do założenia rewizji udzielone adwokatowi przez żonę oskarżonego nie pociąga za sobą pozostawienia rewizji bez rozpoznania, jeżeli oskarżony stawił się na rozprawę z tym właśnie obrońcą i stwierdził w ten sposób, że pełnomocnictwo to wydane zostało zgodnie z jego wolą.Poza tym - w myśl wpisanych do księgi zasad prawnych, a więc wiążących Sąd Najwyższy orzeczeń powiększonego składu Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 1931 r. II K 112/31 (Zb. O. 142/31) oraz z dnia 13 czerwca 1931 r. II 2 K 274/31 (Zb. O. 204/31) - pełnomocnictwo może być przedstawione sądowi dodatkowo i po upływie terminu do wniesienia środka odwoławczego, pod warunkiem jedynie, by nastąpiło przed wydaniem zarządzenia co do przyjęcia tego środka (obecnie - art. 368 k.p.k.). Podobnie nieformalistyczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale Całej Izby Karnej z dnia 14 listopada 1931 r. (Zb. O. poz. 377/31), wskazując, że upoważnienie do obrony powinno nastąpić w zasadzie w postaci określonej w art. 86 k.p.k. (obecna numeracja), sąd może jednak "poprzestać na innej formie, którą uzna za wystarczającą".Jak z powyższego wynika, dopuszczalna jest konwalidacja czynności procesowych obrońcy, który w chwili przedsięwzięcia tych czynności nie miał upoważnienia, a uzyskał ich zatwierdzenie przez stronę ex post.Jeśli chodzi o sprawę niniejszą, to podkreślić trzeba, że autor rewizji, adwokat Mieczysław Z., po złożeniu Sądowi Powiatowemu pełnomocnictwa podpisanego przez siostrę oskarżonego sporządził zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegającego, a po wyroku I instancji wniósł o doręczenie mu odpisu tego wyroku z uzasadnieniem, następnie zaś (niezależnie od innego obrońcy) złożył rewizję, którą prezes Sądu Powiatowego przyjął. Na rozprawie rewizyjnej oskarżony oświadczył, że "po wyroku w Sądzie Powiatowym w Busku Zdroju spotkał się z obrońcą, adwokatem Mieczysławem Z. w Krakowie, i jego wolą było, aby adwokat Mieczysław Z. bronił go".W świetle powyższych wywodów należało uznać, że pytanie Sądu Wojewódzkiego nie odpowiada warunkom określonym w art. 390 § 1 k.p.k.