II KZ 45/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana O., osk. z art. 257 § 2 k.k., postanowił uchylić postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 23 czerwca 1953 r. i sprawę przekazać temuż Sądowi w celu merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Krakowie wyrokiem z dnia 21 maja 1953 r. skazał oskarżonego O. z art. 257 § 2 k.k. na jeden miesiąc aresztu.Rewizję od tego wyroku w imieniu oskarżonego O. złożyła adwokat K. na podstawie pełnomocnictwa, które podpisała żona oskarżonego, a nie on sam.Sąd Powiatowy przyjął rewizję i akta sprawy przesłał Sądowi Wojewódzkiemu w Krakowie jako rewizyjnemu.Przewodniczący wydziału rewizyjnego tego Sądu wydał zarządzenie o rozpisaniu rozprawy, Sąd jednak na rozprawie powziął postanowienie o pozostawieniu rewizji oskarżonego bez rozpoznania, wychodząc z założenia, że rewizję złożyła osoba nieuprawniona, ponieważ jest nią adwokat, któremu pełnomocnictwo do obrony oskarżonego podpisała tylko żona oskarżonego.Uzasadnienie prawneTakie stanowisko Sądu w konkretnym przypadku jest błędne, albowiem skoro oskarżony stawił się na rozprawę rewizyjną w asystencji tego adwokata jako swego obrońcy, dając tym wyraz, że pełnomocnictwa udzielono zgodnie z jego wolą, to w tych warunkach nie było podstawy do uznania wspomnianego adwokata za osobę nieuprawnioną do wniesienia rewizji i dlatego zaskarżone postanowienie należało uchylić.