III KO 102/56

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie, w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym przy udziale Prokuratora Gen. Prok., po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 1956 r. kwestii prawnej, przekazanej do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 11 października 1956 r. KR 1834/56 w sprawie Leona D. i Marii D., oskarżonych z art. 237 § k.k.:"Czy po wprowadzeniu dekretem z dnia 21 grudnia 1955 r. (Dz. U. z 1955 r. Nr 46, poz. 309) zmian przepisów postępowania karnego, powzięcie przez prokuratora postanowienia o objęciu oskarżenia w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego i wniesienie do sądu aktu oskarżenia sporządzonego przez Milicję Obywatelską a zatwierdzonego przez prokuratora, czyni zadość wymaganiom art. 65 k.p.k.?"na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowił kwestię tę rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW warunkach przedstawionych w pytaniu Sądu Wojewódzkiego, zamieszczony na akcie oskarżenia sporządzonym przez Milicję Obywatelską pod słowem "zatwierdzam", podpis prokuratora, zastępuje pod treścią aktu oskarżenia nie mający znaczenia prawnego - w świetle art. 65 § 1 k.p.k. i art. 6 § 1 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. w brzmieniu ustalonym dekretem z dnia 21 grudnia 1955 r. (Dz. U. z 1955 r. Nr 46, poz. 309) - podpis funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej. Rozstrzygającą ponadto rolę spełnia w takim przypadku z jednej strony fakt uprzedniego wyraźnego zajęcia przez prokuratora stanowiska, iż dany czyn, w zasadzie ścigany z oskarżenia prywatnego, winien być ze względu na konkretnie towarzyszące mu okoliczności, ścigany w interesie publicznym w postępowaniu toczącym się z urzędu, z drugiej zaś strony fakt późniejszego zaznaczenia przez prokuratora w tej lub innej formie, że akt oskarżenia, zmierzający do wszczęcia o ten czyn postępowania sądowego z urzędu, jest zgodny z jego wolą. Przeciwko zbytniemu jednak formalizowaniu w tym zakresie przemawia w szczególności przepis art. 8 § 2 zd. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. (w brzmieniu ustalonym w dekrecie z dnia 21 grudnia 1955 r.), dopuszczający w sprawach, w których akt oskarżenia podlega zatwierdzeniu przez prokuratora, skróconą postać tego aktu, a sprawy z oskarżenia prywatnego, należą do rzędu takich właśnie spraw (art. 5 wym. ustawy z 20 lipca 1950 r.).Wobec powyższego przedstawioną kwestię prawną należało rozstrzygnąć jak w sentencji postanowienia.