I KRn 625/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Witolda S., Władysława S. i Władysława K., oskarżonych z art. 160 i 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego w Warszawie z dnia 13 lutego 1954 r., na podstawie art. 394-396, 383 pkt 3, art. 388 § 1, art. 400 § 1 i 4 k.p.k. uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu dla województwa warszawskiego w Warszawie do merytorycznego rozpoznania rewizji wniesionych przez oskarżonych Witolda S., Władysława S. i Władysława K. od wyroku Sądu Powiatowego w Otwocku z dnia 21 grudnia 1953 r.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Otwocku rozpoznał sprawę przeciwko oskarżonym Witoldowi S., Władysławowi S. i Władysławowi K. oskarżonych z art. 257 § 1 i 160 k.k.Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 grudnia 1953 r., Sąd odroczył wydanie wyroku na dzień 21 grudnia 1953 r., w którym to dniu ogłoszenie wyroku nastąpiło. Sąd Wojewódzki dla województwa warszawskiego w Warszawie, w którego rozpoznaniu znalazła się sprawa na skutek rewizji wniesionych przez oskarżonych od powyższego wyroku, postanowieniem z dnia 13 lutego 1954 r. uznał wyrok ten za nieważny, wychodząc z założenia, że odroczenie ogłoszenia wyroku na czas dłuższy niż trzy dni jest niedopuszczalne.Od powyższego postanowienia Sądu Wojewódzkiego wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości.Rewizja Ministra Sprawiedliwości zarzuca obrazę art. 205 k.p.k. przez uznanie w sposób niezgodny z zasadami wyrażonymi w tym przepisie, że odroczenie przez Sąd Powiatowy w Otwocku w dniu 17 grudnia 1953 r. ogłoszenia wyroku na dzień 21 grudnia 1953 r. nastąpiło z obrazą art. 327 k.p.k. W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu, jako rewizyjnemu do rozpoznania rewizji, wniesionych przez oskarżonych od wyroku Sądu Powiatowego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja Ministra Sprawiedliwości jest w pełni zasadna. Rozważając znaczenie i charakter przepisu art. 327 k.p.k. w całokształcie norm procesowych, Sąd Najwyższy stwierdza, że wyżej powołany przepis prawny jest wyrazem jednej z zasad procesowych, a w szczególności zasady ciągłości rozprawy. Zasada ta bowiem polega na obowiązku sądu dążenia do rozpoznania każdej sprawy możliwie bez przerywania rozprawy, wydania i ogłoszenia wyroku w dniu zamknięcia przewodu sądowego.Podstawy uzasadniającej taki obowiązek należy upatrywać w fakcie, że przerwanie rozpoznania jednej sprawy, przejście do rozpoznawania innej, a następnie powrócenie do sprawy pierwszej, narusza w sposób istotny bezpośredniość wrażenia sądu co do wszystkich okoliczności danej sprawy, a więc także i procesową zasadę bezpośredniości.To samo dotyczy przypadku, gdy sąd między zamknięciem przewodu sądowego i wysłuchaniem głosu stron a wydaniem wyroku odrywa uwagę od sprawy przez rozpoznanie w tym czasie innych spraw. Podobne skutki pociąga za sobą także i sam upływ czasu, zacierający bezpośredniość wrażeń odniesionych przez sąd z przebiegu części lub całości rozprawy.Z tych właśnie zasad procesowych wywodzą się instytucje przerwy rozprawy i odroczenia wydania wyroku, unormowane w art. 308 § 2 i 327 k.p.k.Omówione znaczenie i charakter przepisu art. 327 k.p.k. zasadniczo nie zezwala na przedłużenie ustalonego w tym przepisie terminu trzydniowego. Z uwagi jednak na przepis art. 205 k.p.k., należy uznać, że skoro trzeci dzień miałby przypaść w niedzielę lub inny dzień ustawowo uznany za święto, ogłoszenie wyroku może w tej sytuacji odbyć się w następny dzień powszedni i z tego powodu nie można uznać wyroku za wadliwy. Wyrok ogłoszony w takich warunkach nie godzi w zasadę ciągłości i bezpośredniości procesu i nie może stanowić podstawy do uchylenia, a tym bardziej uznania go za wadliwy.Użyte w przepisie art. 327 k.p.k. słowo "najwyżej" należy rozumieć w tym sensie, że górna granica określonego w nim terminu nie może w zasadzie przekroczyć ustanowionego czasokresu trzydniowego, chyba że termin ten upływa w niedzielę lub w inny dzień ustawowo uznany za święto powszechne, gdyż w takim przypadku termin ten należy przesunąć na następny dzień powszedni.Skoro w sprawie niniejszej dzień 20 grudnia 1953 r. był niedzielą, ogłoszenie wyroku mogło nastąpić zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 205 k.p.k. w następnym dniu powszednim, tj. 21 grudnia 1953 r.Wychodząc z tych ustaleń, należało - uznając rewizję nadzwyczajną Ministra Sprawiedliwości za zasadną - orzec jak w sentencji.