IV CZ 72/55

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Centrali Odzieżowej w G. przeciwko Stanisławowi L. o 94.726 zł 78 gr z tytułu manka, po rozpoznaniu zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 10 lutego 1955 r., zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 lutego 1955 r. oddalił wniosek Centrali Odzieżowej o zabezpieczenie wytoczonego przez nią przeciwko Stanisławowi L. powództwa o 94.726 zł 78 gr "przez zajęcie wynagrodzenia za pracę pozwanego". Rozstrzygnięcie swe Sąd Wojewódzki oparł na tym, że powód nie wskazał miejsca pracy pozwanego.Postanowienie powyższe zaskarżył pełnomocnik powódki zażaleniem, w którym zarzucając naruszenie art. 855, 862 § 1 i 869 k.p.c. wnosi o zmianę postanowienia Sądu Wojewódzkiego oraz wydanie zarządzenia tymczasowego, nakazującego zabezpieczenie roszczenia powodowej Centrali do wysokości poszukiwanej kwoty 94.726 zł 78 gr przez zajęcie wierzytelności pozwanego z tytułu wynagrodzenia za pracę i złożenie do depozytu sadowego.Zażalenie jest nie usprawiedliwione.Stosownie do art. 869 pkt 5) k.p.c. jednym z dopuszczalnych sposobów zabezpieczenia roszczeń pieniężnych jest zajęcie wierzytelności. Skorzystanie z niego wymaga jednak zindywidualizowania wierzytelności mającej służyć jako środek zabezpieczenia, tak by sąd w razie uwzględnienia wniosku miał możność w postanowieniu swym dokładnie oznaczyć "sposób i zakres zabezpieczenia", jak tego wymaga art. 862 § 1 k.p.c.Wymaganiom tym nie czyni zadość ogólnikowe żądanie zajęcia wynagrodzenia za pracę, bez wskazania jednostki, u której dłużnik jest zatrudniony, lub też innych danych bliżej określających wierzytelność podlegającą zajęciu. Tego rodzaju brak uniemożliwia bowiem Sądowi zarówno dokładne oznaczenie sposobu zabezpieczenia, jak i jakąkolwiek kontrolę celowości zgłoszonego żądania, skoro zabezpieczenie musiałoby być udzielone nie w postaci zajęcia określonej wierzytelności lecz dotyczyłoby wszelkich nie oznaczonych bliżej wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę.Z tych zasad Sąd Najwyższy na mocy art. 394 § 3 w związku z art. 383 k.p.c. orzekł jak w sentencji.