C 1198/52

Uzasadnienie faktyczne...Zarzut niedopuszczalności zażalenia podniesiony w odpowiedzi pełnomocnika egzekwujących wierzycieli, oparty jest na poglądzie prawnym, że z mocy art. 520 § 1 i 572 k.p.c. zażalenie dopuszczalne jest tylko w przypadku, gdy postanowieniem sądu orzeczone zostało zawieszenie lub umorzenie postępowania, a nie wówczas, gdy oddalono skargę na czynności komornika, obejmującą żądanie umorzenia egzekucji.Pogląd ten jest niesłuszny. Zarówno bowiem gramatyczna wykładnia przepisu art. 572 k.p.c., który mówi o postanowieniu co do zawieszenia i umorzenia postępowania, jak i względy celowości nie uzasadniają takiego rozróżnienia. Wskazuje na to w szczególności analogicznie sformułowany przepis art. 865 k.p.c., dotyczący zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji co do zarządzeń tymczasowych, na którego tle praktyka nie wysuwała dotąd wątpliwości, by zażalenie nie miało służyć także w przypadku oddalenia wniosku wierzyciela o zabezpieczenie roszczenia.Nie są również zasadne dalsze zarzuty, zawarte w powyższej odpowiedzi, oparte na twierdzeniu, że skarga L. na czynności komornika nie zawierała żądania (umorzenia egzekucji, skoro celem tej skargi było udaremnienie wykonania eksmisji ze względu na jej przedwczesność.Wreszcie ewentualna wątpliwość co do dopuszczalności zażalenia z uwagi na to, że zaskarżone postanowienie Sądu Powiatowego zapadło na skutek skargi na czynności komornika, wyjaśniona została w sposób szczegółowy w notatce zamieszczonej pod poz. 44 Działu Instrukcyjno-szkoleniowego, w numerze pierwszym "Nowego Prawa" z 1952 r., której treść Sąd Najwyższy w obecnym składzie całkowicie podziela.