I SA/Kr 290/96

oddala skargę. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w N.T. stwierdzono, że Z.W. w okresie od stycznia do maja 1995 r. nie dokonał ustalenia zobowiązania podatkowego od towarów i usług i nie złożył deklaracji za ten okres. Tym samym nie skorzystał z wynikającego z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Podatnik uważał, że z rozliczeń za okres styczeń-maj 1995 r. posiada nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 475 zł. Dokonując potrącenia tej nadwyżki za następne miesiące, zaniżył deklarowany podatek od towarów i usług za wrzesień 1995 r. o kwotę 119 zł. W związku z powyższym Urząd Skarbowy w N.T. decyzją z 6.11.1995 r. określił podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty, marzec i maj w wysokości podatku należnego za te miesiące oraz wrzesień 1995 r. Od decyzji tej Z.W. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował stanowisko organu I instancji. Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 26.1.1996 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach tego rozstrzygnięcia Izba Skarbowa stwierdziła, że zgodnie z art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, oraz że obniżenie to następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument odprawy celnej, albo w miesiącu następnym. Z przepisu tego wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego podatnik może zrealizować w ściśle określonym czasie, dokonując rozliczenia podatku, czyli składając deklarację podatkową. Z.W. do dnia przeprowadzenia kontroli, tj. do 25.7.1995 r. nie złożył deklaracji dla podatku od towarów i usług za okres styczeń-maj 1995 r., a zatem utracił za te miesiące prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W skardze do Sądu Z.W. zarzucił, że art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie daje podstawy do poglądu, że nieterminowe złożenie deklaracji VAT-7 pozbawia podatnika prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony. Skarżący podał ponadto, że: 1/ przez cały okres objęty kontrolą prowadził w sposób prawidłowy i rzetelny rejestry sprzedaży i zakupów dla celów rozliczeń podatku VAT. Przeprowadzona kontrola nie wniosła zastrzeżeń do ewidencji, 2/ w okresach miesięcznych dokonano porównań podatku naliczonego z należnym przy równoczesnym uwzględnieniu nie rozliczonego podatku naliczonego za poprzednie okresy. Porównanie to wykazywało nadwyżkę podatku naliczonego, co uznano za wystarczający powód do nieskładania miesięcznych deklaracji podatkowych. Nadmienił, że zasugerował się w tym zakresie głównie wyrażonym w prasie poglądem, że gdy nie ma zobowiązania podatkowego, to nie ma potrzeby składania deklaracji podatkowej, 3/ Ministerstwo Finansów w piśmie z 11.8.1995 r. skierowanym do wszystkich izb i urzędów skarbowych oraz urzędów kontroli skarbowych stwierdziło, że brak jest podstaw do kwestionowania prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadku złożenia przez podatnika deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług, po terminie określonym w art. 19 ust. 3 oraz z uwzględnieniem art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług, 4/ za nieterminowe składanie deklaracji został po przeprowadzonej kontroli ukarany grzywną w kwocie 500.000 zł, którą uiścił. Obecnie za to samo "przewinienie" jest po raz drugi karany poprzez pozbawienie go prawa do pomniejszenia podatku należnego o prawidłowo ustalony podatek naliczony. Strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Zdaniem Izby Skarbowej powyższe argumenty nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż podatnik utracił prawo do odliczenia podatku naliczonego nie dlatego, że złożył deklaracje podatkowe po terminie, lecz dlatego, że ich nie złożył, czyli nie dokonał rozliczenia podatku. Złożenie deklaracji po kontroli za okres objęty kontrolą jest bowiem - zdaniem organów skarbowych - równoznaczne z ich niezłożeniem w ogóle. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niesporne jest, że skarżący nie składał w okresie od stycznia do maja 1995 r. deklaracji VAT-7. Z punktu widzenia prawa podatkowego obojętne są subiektywne przyczyny, dla których podatnik nie składał deklaracji podatkowej. Błąd podatnika może mieć znaczenie przy ocenie winy w postępowaniu karnym skarbowym, ale nie ma znaczenia przy określeniu zobowiązania podatkowego. Z tego też punktu widzenia podane przez skarżącego okoliczności dotyczące przyczyn zaniechania składania deklaracji podatkowych nie mają znaczenia w sprawie. Złożenie tych deklaracji po kontroli Urzędu Skarbowego nie pozwala na dokonanie odliczeń podatku od towarów i usług, gdyż odliczenia te możliwe są tylko w terminie określonym w art. 19 ustawy. Ustalenia powyższe prowadzą do wniosku, że skarżący utracił prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, a zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego. Przeprowadzona kontrola nie wykazała także naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec niestwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.