I SA/Po 1909/96

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Urząd Skarbowy w K. decyzją z dnia 28 czerwca 1996 r. określił Włodzimierzowi A. zobowiązanie w podatku od towarów i usług oraz określił zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W odwołaniu od powyższej decyzji Włodzimierz A. zarzucał brak podstaw do twierdzenia, że nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego wynikającego z faktur korygujących w kwocie 1532 złote za grudzień 1995 r. Izba Skarbowa w K. nie uwzględniła odwołania w całości i decyzją z dnia 26 września 1996 r. uchyliła zaskarżoną decyzję w całości określając zobowiązanie w podatku VAT za miesiące - marzec, kwiecień, maj i styczeń 1995 r. oraz wynikające z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT za grudzień 1995 r. Skargę na decyzję Izby Skarbowej w K. wniósł Włodzimierz A. w części dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy, zarzucając naruszenie prawa materialnego. Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia 27 listopada 1966 r. działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchyliła swoją decyzję z dnia 26 września 1996 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w K. z dnia 28 czerwca 1996 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania. Według Izby Skarbowej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wyjaśnia okoliczności związanych z czynnościami ewidencyjnymi podatnika. Z skardze na powyższą decyzję Włodzimierz A. wniósł o stwierdzenie jej nieważności wyjaśniając, że nie ma pewności, czy zaskarżona decyzja nie pogorszy jego sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Artykuł 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowi odstępstwo od sformułowanej w art. 110 Kpa zasady związania organu administracyjnego wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Artykuł ten nie określa, jakie uprawnienia do orzekania posiada organ w odniesieniu do własnej, zaskarżonej decyzji. Wynika z niego jedynie ogólnie, że organ ten "może uwzględnić skargę w całości". Kryteria, na podstawie których może nastąpić uwzględnienie skargi, nie są więc precyzyjne. T. Woś w opracowaniu "Postępowanie sądowoadministracyjne" - Wydawnictwo Prawnicze PWN - 1996 r. zdecydowanie odrzuca możliwość weryfikacji własnych decyzji w oparciu o kryteria, które nie pozostają w żadnym związku z funkcją, celem i zakresem postępowania sądowoadministracyjnego, a więc wyłącznie z punktu widzenia kryteriów trafności, celowości i innych kryteriów pozaprawnych decyzji. Kontrola przeprowadzona przez NSA jest dokonywana wyłącznie pod względem zgodności z prawem /art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ i organ administracji publicznej, który w ramach tego postępowania i niejako w zastępstwie NSA uwzględnia skargę, nie może dokonywać oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o inne kryteria niż sąd administracyjny. Dokonując kontroli organ administracyjny nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że zakres możliwości skorzystania przez organ administracji publicznej z uprawnień przewidzianych w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie zależy od tego, jakie zarzuty sformułuje w skardze skarżący. Wprawdzie art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy nie określa prawnych form uwzględnienia skargi, lecz należy przyjąć, że uwzględnienie skargi w całości następuje wskutek: - uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części /w zależności od zakresu zaskarżenia/ i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i orzeczenia o istocie sprawy, - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania I instancji. Nie jest natomiast możliwe wydanie na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Oznaczałoby to bowiem otwarcie nowego toku instancji w sprawie. Strona skarżąca do Naczelnym Sądzie Administracyjnym ostateczną decyzję organu odwoławczego otrzymałaby decyzję kasacyjną cofającą sprawę do punktu wyjścia, czyli do organu I instancji zamiast orzeczenia NSA. W toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie może - wskutek decyzji kasacyjnej - zostać uruchomiony nowy tok instancji administracyjnych w sprawie, która już taki tok instancji przeszła i została rozstrzygnięta ostateczną decyzją. Pogląd powyższy wyrażony przez T. Wosia we wskazanym wyżej opracowaniu w całości podziela Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie. Powyższe stanowisko Sądu skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.