I SA/Gd 345/96

1. Na podatniku dokonującym w zeznaniu podatkowym za 1993 r. odliczeń wydatków z art. 26 ust. 1 pkt 1-4 i 7-8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ ciążył obowiązek wykazania ich poniesienia wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi kodeksem postępowania administracyjnego, a ocena wiarygodności tych dowodów pozostawiona była - stosownie do art. 80 Kpa - organowi podatkowemu. 2. Stawiane kodeksem cywilnym wymogi co do form w jakich winny być dokonywane czynności prawne należy przenieść na grunt postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy uprawnienie lub obowiązek administracyjnoprawny bierze się z czynności cywilnoprawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, zaskarżona decyzja bowiem - mimo wadliwej motywacji, w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. Izba zupełnie pominęła zarzuty z odwołania, co do różnic w brzmieniu przepisu art. 26 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w 1993 r. i 1994 r. W 1993 r. przepis ten brzmiał: "wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 pkt 5 i 6 ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie". Dopiero na skutek jego nowelizacji wspomnianą ustawą z dnia 16 grudnia 1993 r. z dniem 1 stycznia 1994 r. wymóg dokumentowania został formalnie rozszerzony na wszystkie wydatki z ust. 1 pkt 1-8, a co zaś do wydatków z pkt 5 i 6 postawiono wymóg kwalifikowanej formy dokumentacji. Stan prawny obowiązujący w 1993 r. nie usprawiedliwia jednak uwzględnienia skargi, Sąd bowiem w całej rozciągłości podziela uzasadnienie decyzji organu I instancji. Zawarte w aktach podatkowych regulacje dotyczące środków dowodowych nie mogą zmieniać podstawowych unormowań z kodeksu postępowania administracyjnego, zamieszczonych w rozdziale 4 z działu II. W szczególności dotyczy to stanów, kiedy przepisy podatkowe nie stanowią wyraźnie o formach środków dowodowych. Sąd, w ślad za organem I instancji, z treści art. 26 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym w 1993 r. widzi tylko jedno, że na podatniku dokonującym w zeznaniu podatkowym za 1993 r. odliczeń wydatków z art. 26 ust. 1 pkt 1-4 i 7-8 omawianej ustawy, ciążył obowiązek wykazania ich poniesienia wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi kodeksem postępowania administracyjnego, a ocena wiarygodności tych dowodów pozostawiona była - stosownie do art. 80 Kpa - organowi podatkowemu. Ocenie dokonanej przez Urząd Skarbowy nie można przypisać naruszenia cytowanego wyżej przepisu, a nawet przeciwnie uznać ją trzeba za szczególnie wnikliwą. Zgodzić się też trzeba z poglądem, że stawiane kodeksem cywilnym wymogi co do form, w jakich winny być dokonywane czynności prawne, należy przenieść na grunt postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy uprawnienie lub obowiązek administracyjnoprawny bierze się z czynności cywilnoprawnej. Z przytoczonych względów, zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji wyroku.