I SA/Wr 1026/96

oddala skargę w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga nie może być uwzględniona jako, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów podatkowych nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji. Uchylenie bowiem decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. W sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżąca Spółka na mocy decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 7 lipca 1994 r. stała się zakładem pracy chronionej. Również niesporne jest w sprawie, że skarżąca nie wybrała zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, jakie przysługiwało Jej jako podatnikowi będącemu zakładem pracy chronionej, a wynikające z art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Spółka tym samym stała się podatnikiem obowiązanym do rozliczania tegoż podatku na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem jednakże, jako zakład pracy chronionej - zarządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 1994 r. w sprawie zaniechania poboru podatku od towarów i usług od zakładów pracy chronionej /M.P. 1995 nr 2 poz. 27/. Otóż podkreślić należy, że podstawą wydania tegoż zarządzenia, a które stanowi niewątpliwie wyłom w zasadzie powszechności podatku od towarów i usług - stanowiła zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ delegacja ustawowa upoważniająca Ministra Finansów do zarządzenia zaniechania w całości lub w części ustalania i poboru podatków w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych, a także gdy wymagały tego inne szczególne okoliczności. I tak zgodnie z par. 1 ww. zarządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 1995 r. - zarządzono zaniechanie poboru przypadającego od zakładów pracy chronionej podatku od towarów i usług, w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem należnym, a naliczonym w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W par. 3 ww. zarządzenia stwierdzono natomiast, że cyt. wyżej przepisu par. 1 nie stosuje się do wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowy. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do udzielenia odpowiedzi. co należy rozumieć pod pojęciem użytym w par. 3 zarządzenia. "wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym", w stosunku do których nie stosuje się określonego w cyt. wyżej par. 1 zaniechania poboru podatku od towarów i usług. Skoro omawiane zarządzenie nie zawiera definicji pojęcia "wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym", to dokonując interpretacji tegoż sformułowania nie można tego czynić w oderwaniu od przepisów ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. I tak przepisy dotyczące podatku akcyzowego zamieszczone zostały w rozdziale 3 tejże ustawy. Ogólne zaś zasady obowiązujące w podatku akcyzowym zamieszczone są w rozdziale 1 ustawy, a którego to postanowienia są wspólne dla podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Zgodnie zatem z art. 34 ust. 1 ustawy opodatkowaniu podatkiem akcyzowym zwanym dalej "akcyzą", podlegają czynności określone w art. 2, dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy, zwanych dalej "wyrobami akcyzowymi". Zatem przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym jest w szczególności: sprzedaż wyrobów akcyzowych oraz zamiana wyrobów akcyzowych, taksatywnie wymienionych w załączniku nr 6 ustawy. Oznacza to zatem, że akcyza jest stosowana do opodatkowania wąskiej lecz różnorodnej - ściśle określonej grupy towarów /zał. nr 6 ustawy/. Rozstrzygając powyższy problem nie sposób jest też pominąć, jak trafnie zauważył organ odwoławczy - celu jaki przyświecał ustawodawcy, gdy wprowadzał podatek akcyzowy. Jest bowiem niewątpliwe, że u podstaw tego szczególnego podatku leżało tak zabezpieczenie interesów państwa poprzez zapewnienie odpowiednio wysokich dochodów budżetowi, jak też istotną rolę odgrywały tu względy natury społecznej, takie jak choćby chęć ograniczenia konsumpcji niektórych towarów. Nadto nie należy też pominąć, jak to już Sąd wyżej zauważył, iż omawiane zarządzenie Ministra Finansów było niewątpliwe przywilejem podatkowym w zakresie poboru podatku od towarów i usług od zakładów pracy chronionej, a tym samym wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania tymże podatkiem. Mając zatem na uwadze powyższe, podzielić należy stanowisko organów podatkowych, iż z ulgi ustanowionej omawianym zarządzeniem nie mogą korzystać zakłady pracy chronionej wykonujące czynności sprzedaży, a których przedmiotem są wyroby akcyzowe, wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, a określone w zarządzeniu jako wyroby opodatkowane podatkiem akcyzowym. Za trafnością tegoż stanowiska przemawia także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wyroku z dnia 19 października 1995 r., SA/Po 986/95 stwierdzono, iż ze sformułowania " wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym" wynika, iż prawodawca wyłączył z zaniechania poboru podatku wyroby akcyzowe, a nie tylko producentów i importerów wyrobów akcyzowych. Skoro zaś w rozpatrywanej sprawie jest niesporne, że skarżąca Spółka jako zakład pracy chronionej, prowadząc działalność gospodarczą prowadziła także handel papierosami i zapałkami, a które to towary ujęte zostały w ww. załączniku nr 6 ustawy jako wyroby akcyzowe / pozycją 10 o symboli SWW 1761 - "zapałki", pozycji 17 o symbolu SWW 2552 "wyroby tytoniowe"/, to tym samym w świetle tego, co zostało wyżej powiedziane - skarżąca nie mogła korzystać z zaniechania poboru, o którym stanowi par. 1 zarządzenia z dnia 28 grudnia 1994 r. Również Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej. Spółka nie wykazała bowiem, by organy podatkowe swoimi wyjaśnieniami w przedmiotowej sprawie wprowadziły skarżącą w błąd. Powoływanie się zaś przez Spółkę na wyjaśnienia Izby Skarbowej, jak i Ministerstwa Finansów kierowane imiennie do innego podmiotu - nie może być podstawą do stwierdzenia, iż wprowadzono skarżącą w błąd. W świetle zatem powyższego stwierdzić należy, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by tak postanowienie organu I-szej instancji jak i postanowienie organu odwoławczego wydane zostały z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego /art. 22 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi Spółki z o.o. "EDO" z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.