I SA/Po 560/97

Rozliczanie kosztów używania samochodów osobowych do celów prowadzonej działalności gospodarczej jest szczegółowo unormowane w art. 23 ust. 1 pkt 36 i 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Tymczasem podatnik nieprawidłowo potraktował jako koszty uzyskania przychodu zakupy części zamiennych wyposażenia kabiny, ubezpieczenia i przeglądów technicznych obok kosztów wynikających z przebiegu samochodów przy zastosowaniu stawki za 1 km. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy zgodzić się ze skarżącym, że wadliwe zakwalifikowanie wszelkich wydatków podatnika nie stanowi o nierzetelnym prowadzeniu ksiąg podatkowych jednakże ta okoliczność nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy bowiem organy podatkowe obu instancji oparły swe ustalenia na zapisach w księdze podatkowej zweryfikowanych pod kątem ich związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nierzetelność w prowadzeniu ksiąg podatkowych polega na nieujawnieniu wszystkich obrotów lub zawyżeniu sum wynikających z dokumentów źródłowych albo ich zaniżanie co powoduje zniekształcenie stanu faktycznego czyli niezgodność zapisów z faktycznie dokonywanym obrotem towarowym i niemożność wyliczenia na podstawie tych zapisów przychodów i kosztów ich uzyskania. W niniejszym przypadku podatnik wadliwie traktował wszelkie swe wydatki także nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za koszty uzyskania przychodu i kontrolujący ograniczyli się jedynie do oceny które z wydatków należy wyłączyć z kosztów uzyskania przychodu, co pozwoli podatnikowi na dalsze prawidłowe księgowanie tylko takich pozycji rozchodu, które pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dla przykładu wydatki na odzież i obuwie rodziny na sprzęt sportowy dla rodziny zestaw fotograficzny podkoszulki czy laczki domowe czy napoje chłodzące oraz wystrój wnętrza mieszkania nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu mimo niewyliczenia ich w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/. Zakupy potraktowane przez podatnika jako koszty uzyskania przychodu może on ponosić tylko z czystego dochodu osiąganego ze swej działalności gospodarczej. Rozliczanie kosztów używania samochodów osobowych do celów prowadzonej działalności gospodarczej jest szczegółowo unormowane w art. 23 ust. 1 pkt 36 i 46 ustawy. Tymczasem podatnik potraktował jako koszty uzyskania przychodu zakupy części zamiennych wyposażenia kabiny, ubezpieczenia i przeglądów technicznych obok kosztów wynikających z przebiegu samochodów przy zastosowaniu stawki za 1 km. W ten sposób do kosztów uzyskania przychodu wliczono wszelkie koszty utrzymania i jazdy samochodami czyli nie można byłoby wykluczyć nadwyżki przychodu nad wydatkami związanymi z używaniem samochodów dla celów służbowych. Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu tych pozycji zaksięgowanych, a zatem ujawnionych w księdze podatkowej, pozwoliło na prawidłowe ustalenie kosztów uzyskania przychodu w oparciu o prowadzoną przez skarżącego księgę podatkową i na podstawie dokumentów źródłowych. Wbrew podniesionym zarzutom organy podatkowe nie naruszyły art. 22 ust. 1 ustawy według którego kosztami uzyskania przychodów są tylko te koszty, których poniesienie ma na celu osiągnięcie przychodów a żaden z zakwestionowanych wydatków nie pozostaje w jakimkolwiek związku z przychodami. Pogląd podatnika, że skoro kupił pracownikom odzież ochronną to powinien kupić także pralkę automatyczną do jej prania jest typową demagogią, gdyż pralka automatyczna jest sprzętem gospodarstwa domowego a skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na cięciu i heblowaniu drewna oraz sprzedaży hurtowej materiałów budowlanych, mógł jedynie serwować pracownikom płaszcze lub fartuchy chroniące przed kurzem. W tym stanie rzeczy i wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem NSA na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji.