I SA/Wr 195/96

Skoro podatnik w ewidencji VAT wykazał stanowiące podstawę odliczenia podatku naliczonego faktury wystawione i przyjęte przed datą zgłoszenia rejestracyjnego, zasadnie przyjął organ podatkowy, że doszło do zawyżenia tego podatku. Tym samym zastosowanie ma sankcja przewidziana w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, a także można skarżącemu postawić zarzut naruszenia obowiązku ewidencyjnego określonego w art. 27 ust. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, powołany został do badania legalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 22 ust. 2-3 ustawy o NSA. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, skarga podlegała oddaleniu. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły przepisy prawa materialnego. W szczególności nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Stosownie do tego przepisu podatnicy, o których mowa w art. 5, są zobowiązani, przed dokonaniem pierwszej czynności określonej w art. 2, złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne. Nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący nie wykonał tego obowiązku, gdyż zgłoszenie rejestracyjne złożył w dniu 18 kwietnia 1995 r., podczas gdy wystawiał i przyjmował faktury od dnia 7 kwietnia 1995 r. Ustalenia organu odwoławczego, że zgłoszenie rejestracyjne zostało dokonane w dacie 18 kwietnia 1993 r. nie budzi żadnych wątpliwości. Data ta bowiem wynika z adnotacji zamieszczonej na zgłoszeniu. Zgodnie z art. 25 ust. 3 cyt. ustawy uprawnienie do odliczania podatku naliczonego dotyczy tylko tych podatników, którzy złożyli zgłoszenie rejestracyjne. Skarżący mógł być zaliczony do tej kategorii podatników dopiero od dokonania tej czynności, tj. od dnia 18 kwietnia 1995 r. Od tej więc daty miał prawo dokonywania odliczeń podatku naliczonego. Skoro postępowanie wykazało, że w ewidencji VAT wykazał faktury sprzed tej daty stanowiące podstawę odliczenia podatku naliczonego, zasadnie przyjął organ podatkowy, że doszło do zawyżenia tego podatku. Tym samym zastosowanie ma sankcja przewidziana w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy. Jak z powyższego wynika, zasadnie także można skarżącemu postawić zarzut naruszenia obowiązku ewidencyjnego określonego w art. 27 ust. 4. Przepis ten bowiem wprowadził obowiązek ewidencjonowania takich faktur, które - między innymi - mogą stanowić podstawę odliczenia podatku naliczonego, a tym samym stanowić podstawę określenia kwoty podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego z tytułu podatku od towarów i usług. Skoro skarżący zmieścił we wspomnianej ewidencji także inne faktury, naruszył obowiązek wynikający z art. 27 ust. 4. Chybione są także zarzuty skargi, które sugerowały naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym z powodu dokonania błędnego ustalenia daty zgłoszenia rejestracyjnego. Żaden dowód w sprawie nie potwierdza bowiem stanowiska skarżącego, jakoby zgłoszenie rejestracyjne zostało złożone w dniu 7 kwietnia 1995 r. Tym samym twierdzenie to jest gołosłowne i sprzeczne z materiałem zgromadzonym w sprawie. Podkreślić dodatkowo należy, że wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy korygując decyzję I instancji nie stwierdził, aby prawo do odliczania podatku naliczonego uzależnione było od daty wydania decyzji w sprawie nadania numeru NIP. Organ ten ustalił jedynie, że zgłoszenie rejestracyjne zostało złożone w innej dacie, aniżeli wskazywał skarżący. Tym samym wywody skargi dotyczące dopuszczalności posługiwania się przez skarżącego numerem tymczasowym nie mają w niniejszej sprawie istotnego znaczenia. Reasumując Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne. Tym samym, nie ma w niniejszej sprawie podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. W rezultacie Sąd nie znajduje podstaw do usunięcia tych decyzji z obrotu prawnego. Dlatego, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, skarga została oddalona.