I SA/Kr 1133/97

oddala skargę w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 1994 r. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy określi ją w innej wysokości. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że "W." S.A. dokonała w dniu 15.12.1994 r. zgłoszenia rejestracyjnego, a w dniu 22.12.1994 r. Urząd Skarbowy potwierdził to zgłoszenie i nadał jej numer NIP. Numer ten znalazł się jednak na spornej fakturze nr 605/94 z dnia 17.12.1994 r. wystawionej przez B.J.A. "B." Sp. z o.o. w W. Oznacza to, że faktura ta mogła zostać wystawiona najwcześniej 22.12.1994 r. Jednakże w tym dniu wystawca faktury już nie istniał. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Miasta W. z dnia 20.12.1994 r. zostało bowiem zarejestrowane połączenie /przez inkorporację/ wystawcy faktury z K. Holding Sp. z o.o. w M. a postanowieniem tegoż sądu z tego samego dnia wystawca faktury został wykreślony z rejestru handlowego. To samo dotyczy faktury nr 602/94 z dnia 16.12.1994 r. i podatkiem naliczonym 169.400 zł wystawionej przez BJA "B." Sp. z o.o. na linię do produkcji dyskietek. Za powyższymi ustaleniami przemawia numeracja wewnętrzna tych faktur. Mianowicie jest ona wyższa niż np. faktury nr 44/95 z dnia 31.12.1994 r., a miały one zostać odebrane w dniu ich wystawienia przez reprezentanta podatnika. Oczywistym jest, iż podmiot nie istniejący nie może wystawić faktury. Faktura taka jest w istocie wystawiona przez osobę fizyczną, która ją podpisała za sprzedawcę. Nie jest to jednak osoba, która byłaby uprawniona do wystawienia tej faktury. Brak jest bowiem w jej przypadku następstwa prawnego. Tym samym faktura taka nie może stanowić prawidłowego dokumentu, który stanowiłby podstawę do obniżenia podatku należnego o naliczony lub zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o VAT podatek naliczony jest sumą kwot podatku naliczonego określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Z kolei według art. 32 ust. 1 tej ustawy faktury obowiązani są wystawiać z pewnymi wyjątkami /które nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie/ podatnicy tego podatku. Gdy podatnik przestaje istnieć, to faktury te mogą być wystawione przez następców prawnych. Gdy takich następców jest brak, to nie istnieje już możliwość wystawienia faktur. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W szczególności warto zwrócić uwagę na to, że posiadanie przez nabywcę towarów lub usług faktury nie potwierdzonej kopią u sprzedawcy zostało wprowadzone jako przeszkoda do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony względnie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym dopiero w obowiązującym od 1.01.1995 r. par. 34 ust. 4 pkt 2 rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 133 poz. 688/. Przepis ten nie może więc mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z kolei akt notarialny Rep. A. Nr 7101/95 z dnia 11.10.1995 r. sporządzony przez notariusza A.K. prowadzącym kancelarię notarialną w B. - na który powołują się organy podatkowe - zawiera tylko zgodę Zgromadzenia Akcjonariuszy "W." S.A. dla Zarządu tej Spółki na wniesienie m.in. linii do konfekcjonowania produkcji chemicznej tytułem aparatu do "A." Sp. z o.o. w W. Nie jest natomiast dowodem na wniesienie tej linii jako tego aparatu do tej spółki. Gdy chodzi o budynek filtrowni, to w trakcie postępowania wyjaśniającego nie doszło do oględzin budynku filtrowni. Nie można więc zasadnie przyjąć, iż roboty budowlano-montażowe, o których mowa w fakturze nr 44/95 z dnia 31.12.1994 r. nie zostały faktycznie wykonane. Dowodem przeciwnym nie jest tutaj protokół kontroli z dnia 30.03.1995 r., gdyż ograniczono się do odebrania wyjaśnień od osób, które zastano w zakładzie produkcji win w M. Z tych względów Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.