I SA/Łd 1473/96

Dokumenty wystawione przez skarżącego, w których w rubryce nabywca wpisywano "X" lub "domyślny" nie odpowiadały wymogom przewidzianym dla rachunków uproszczonych. Jednocześnie jednak stanowiły one potwierdzenie dokonanej transakcji i dlatego organy skarbowe były uprawnione do przyjęcia, że sprzedaż ta dokonana została na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej /art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Ilość zakupionego jednorazowo towaru nie może przesądzać o tym, że była to sprzedaż hurtowa, a nie detaliczna. Jest bowiem rzeczą notoryjnie znaną, że indywidualni nabywcy dokonują w hurtowniach zakupów znacznych ilości towarów, a nadto możliwe jest grupowanie paragonów dla objęcia ich jednym rachunkiem. Skoro zatem, jak wyżej wskazano, zebrane dowody potwierdziły prowadzenie przez podatnika usług w zakresie handlu na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, to zgodnie z treścią art. 29 ustawy o VAT był on obowiązany do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne. Wbrew twierdzeniu podatnika organy skarbowe przeprowadziły w sprawie wnikliwe postępowanie wyjaśniające, a dokonane ustalenia wskazywały na nieprawidłowości wywołane postępowaniem skarżącego. Podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego i detalicznego oraz był opodatkowany podatkiem VAT. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ obowiązany był dokumentować sprzedaż towarów przez wystawienie faktury lub rachunku uproszczonego zawierającego datę, cenę jednostkową bez podatku, wartość sprzedaży, kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Dane dotyczące nabywcy winny być określone w taki sposób, aby możliwa była jego identyfikacja. W myśl par. 2 cytowanego art. 32 ustawy o VAT podatnicy świadczący usługi w zakresie handlu nie mają obowiązku wystawiania faktur i rachunków uproszczonych tylko w stosunku do osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej czyli indywidualnych konsumentów. Zakwestionowane u podatnika dokumenty nie były rachunkami uproszczonymi odpowiadającymi wymogom wskazanego wyżej przepisu ani wydanego z delegacji ustawowej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonywania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797/. W par. 51 tego aktu prawnego określona jest minimalna treść rachunku uproszczonego. Rachunek uproszczony winien zawierać: - imiona, nazwiska lub nazwy sprzedawcy i nabywcy, ich adresy, a także numer identyfikacji podatkowej sprzedawcy, - datę wystawienia i numer kolejny rachunku, - nazwę towaru i jej cenę jednostkową, - jednostkę miary i ilość sprzedanych towarów, - wartość sprzedanych towarów, - kwotę podatku oraz podpis osoby upoważnionej do wystawiania rachunków. Z analizy treści art. 32 ust. 1 ustawy oraz par. 51 cytowanego rozporządzenia wynika, że dokumenty wystawione przez skarżącego, w których w rubryce nabywca wpisywano "X" lub "domyślny" nie odpowiadały wymogom przewidzianym dla rachunków uproszczonych. Jednocześnie jednak stanowiły one potwierdzenie dokonanej transakcji i dlatego organy skarbowe były uprawnione do przyjęcia, że dokonana sprzedaż dokonana została na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej /art. 32 ust. 2 ustawy o VAT/. Ilość zakupionego jednorazowo towaru nie może przesądzać o tym, że była to sprzedaż hurtowa, a nie detaliczna. Jest bowiem rzeczą notoryjnie znaną, że indywidualni nabywcy dokonują w hurtowniach zakupów znacznych ilości towarów, a nadto możliwe jest grupowanie paragonów dla objęcia ich jednym rachunkiem. Skoro zatem, jak wyżej wskazano zebrane dowody potwierdziły prowadzenie przez podatnika usług w zakresie handlu na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, to zgodnie z treścią art. 29 ustawy o VAT był on obowiązany do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Jest poza sporem, że skarżący nie zainstalował kas fiskalnych od dnia 1 marca 1996 r., mimo ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku. Konsekwencją była, w myśl art. 29 ust. 2 utrata prawa do obniżania podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów. Sankcja ta obowiązuje automatycznie z mocy prawa do czasu zainstalowania kas rejestrujących, a zatem ma charakter czasowy. W tym więc zakresie zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu dowolności czy uznaniowości. Wbrew stanowisku skarżącego nie można przyjąć, że w sprawie nie zostało przeprowadzone pełne postępowanie wyjaśniające, mimo istnienia dowodów wskazujących, iż podatnik nie prowadził sprzedaży detalicznej dla osób fizycznych. Jedynym dowodem wskazanym przez stronę skarżącą w tym zakresie były wyjaśnienia samego zainteresowanego, który powoływał się na trudne warunki lokalowe w hurtowni oraz ilość i wartość nabywanych towarów, która miałaby świadczyć o ich handlowym przeznaczeniu. Organy skarbowe ustosunkowały się do tego dowodu w zaskarżonej decyzji podnosząc, że prawidłowe i pełne wystawianie rachunków uproszczonych leżało w interesie samego skarżącego, niezależnie od woli nabywców towarów, gdyż uchybienie w tym zakresie naraziło go na określone sankcje finansowe. Innych dowodów podatnik nie wskazał, a zatem trudno mówić o ich pominięciu. W świetle zawartych wyżej wywodów należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym i dlatego Sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.