I SA/Gd 882/96

Przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie wiążą kwestii możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z dobrą lub złą wiarą podatnika czy też z jego zawinieniem, a uzależniają możliwość obniżenia od spełnienia obiektywnych warunków, jakimi winna odpowiadać faktura, w której podatek został naliczony. Naczelny Sąd Administracyjny, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy uznał skargę za nieuzasadnioną. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy skarżąca była uprawniona do obniżenia kwoty podatku naliczonego za miesiące objęte zaskarżoną decyzją o kwoty podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez Prasowe Zakłady Graniczne i "K." SA. Niesporne jest, iż oryginały faktur posiadanych przez skarżącą nie odpowiadały w treści swej kopiom tych faktur znajdujących się u ich wystawców, a wręcz, że kopie faktur zostały sfałszowane przez pracownika wymienionych powyżej podmiotów gospodarczych. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się m.in. do towarów i usług, których nabycie zostało udokumentowane fakturą wystawioną niezgodnie z art. 32 ustawy. Skarżąca wywodzi, iż dokonała odliczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w oparciu o prawidłowo wystawione oryginały faktur, a fakt potwierdzenia sfałszowania kopii tychże dokumentów nie może mieć wpływu na prawidłowość tego obniżenia. Rozstrzygając tenże spór należy wskazać, iż w myśl uregulowania art. 19 ust. 2 cyt. ustawy podstawę do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego stanowi faktura stwierdzająca nabycie towarów lub usług, czy uściślając za par. 31 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176/ oryginał faktury lub faktury korygującej. Aby faktura mogła stanowić podstawę odliczenia musi spełniać wymogi określone przepisami cytowanej ustawy oraz przytoczonego aktu wykonawczego. Faktura jako dokument będący podstawą rozliczenia między stronami, a zarazem dowód księgowy w postępowaniu podatkowym musi odzwierciedlać faktycznie dokonane transakcje podmiotu gospodarczego. Skarżąca nie kwestionuje, iż dane wynikające z posiadanych przez nią oryginałów faktur VAT nie odzwierciedlają ilości faktycznie wykonanych na jej rzecz usług reklamowych. W sytuacji więc, gdy oryginały faktur nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, albowiem opiewają na należności za usługi, które w całości nie zostały wykonane na rzecz skarżącej, to nie można uznać, iż skarżąca - mimo dokonania zapłaty określonej w fakturach - nabyła określone w nich usługi. W konsekwencji nie można przyjąć, iż faktury te stwierdzają nabycie towarów lub usług /art. 19 ust. 2/. Prawidłowo zatem uznała Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji, iż skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach Prasowych Zakładów Graficznych i "K.". W omawianej kwestii nie ma znaczenia fakt, iż skarżąca nie miała podstaw do kwestionowania otrzymanych oryginałów faktur, i że odliczenia dokonała w dobrej wierze nie wiedząc o fakcie sfałszowania kopii tychże faktur. Przepisy cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie wiążą kwestii możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z dobrą lub złą wiarą podatnika czy też z jego zawinieniem a uzależniają możliwość obniżenia od spełnienia obiektywnych warunków jakimi winna odpowiadać faktura, w której podatek został naliczony. Sąd podzielił stanowisko Izby Skarbowej co do zastosowania wobec skarżącej sankcji określonej w art. 27 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy o podatku VAT z tytułu odliczenia w miesiącu grudniu 1994 r. podatku naliczonego przy zakupie stołu i 4 krzeseł. Skoro skarżąca dokonała odliczenia podatku naliczonego przy tym zakupie, a nie wykazano aby wydatek ten był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, czyli nie stanowił kosztu uzyskania przychodu /art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy/, to spowodowała tym zawyżenie podatku naliczonego, to zaś obligowało organy podatkowe do zastosowania przedmiotowej sankcji. Zarzut naruszenia przez organy w wyjaśnieniu powyższej kwestii art. 7, art. 10 i art. 77 Kpa w istniejących okolicznościach sprawy, Sąd uznał za niezasadny. Z tych też względów Sąd w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.