I SA/Gd 983/97

Rodzaj działalności skarżącego nie wskazuje na to, aby zakupiony przez podatnika telewizor stanowił konieczny wydatek służący do tej działalności /handel/ i aby w sposób wymierny mógł przyczynić się do zwiększenia jego przychodów. Decyzją z dnia 16 lipca 1996 r. Urząd Skarbowy określił skarżącemu Januszowi F. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. w kwocie 32.722,90 zł, w której m.in. nie uznał do kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 2.836,88 zł. Rozpoznając odwołanie podatnika Izba Skarbowa decyzją z dnia 15 maja 1997 r. uchyliła powyższą decyzję w części i obniżyła podatek dochodowy do kwoty 25.466,30 zł. Izba podtrzymała ocenę organu pierwszej instancji, że koszt zainstalowania telefonu komórkowego w samochodzie skarżącego /zakup telefonu, montaż i aktywacja/ jako przewyższający kwotę 10.000.000 zł /przed denominacją/ i spełniający wymóg kompleksowości i zdatności do używania urządzenia stanowił wydatek na nabycie środka trwałego. Podatnik winien urządzenie wprowadzić do ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Izba uznała więc, że brak było podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 10.294.166 zł /przed denominacją/ stanowiącej różnicę pomiędzy nie uznaną wartością telefonu i odpisem amortyzacyjnym za grudzień 1994 r. /tj. 10.600.000 zł - 305.834 zł/. Nadto Izba podtrzymała ocenę Urzędu Skarbowego w zakresie nieuznania za koszt uzyskania przychodów wydatku na zakup telewizora, opłat telewizyjnych i abonamentowych w wysokości 10.018.800 zł /przed denominacją/ albowiem nie znaleziono związku między przychodem skarżącego z działalności handlowej a nabyciem i eksploatacją telewizora. Skargą z dnia 16 czerwca 1997 r. Janusz F. wniósł o uchylenie ww. decyzji w części dotyczącej nieuwzględnienia kwoty 2.831,30 zł do kosztów uzyskania przychodów, jako naruszającej art. 22 ust. 1 i art. 33 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W szczególności nabycie podstacji do telefonu komórkowego i jej montaż nie stanowiły wydatku na nabycie środka trwałego, bowiem urządzenie to stanowiło element systemu łączności firmy i przeznaczone było /jako jeden z aparatów łączności/ do zapewnienia spójności pracy systemu. Urządzenie to może funkcjonować samodzielnie. Także telewizor jako sprzęt służący dla potrzeb szkolenia pracowników i stworzenia właściwych warunków prowadzenia działalności gospodarczej był bezpośrednio z takową związany i zwiększał bezpośrednio osiągnięte w 1994 r. przychody. Nadto zarzucił, że Izba nie uwzględniła faktu przeniesienia telewizora do nowego obiektu biurowego podatnika. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podkreślając, że nie kwestionuje możliwości samodzielnego funkcjonowania telefonu komórkowego, ale stanowi on środek trwały i uwzględniono przysługujące od niego odpisy amortyzacyjne. Skarżący wbrew art. 170 Kpa nie wskazał żadnych dowodów świadczących o związku między zakupem urządzenia a uzyskanymi przychodami, nie precyzując nawet na czym miały polegać szkolenia pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Podatnik musi więc wykazać, że poniósł koszt celowy i racjonalny z punktu jego wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych między poniesionym kosztem a zasadnie oczekiwanym przychodem. Organ podatkowy ma więc obowiązek uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania przychodu, jeżeli podatnik faktycznie poniesie wydatek, wykaże związek wydatku z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem i przedstawi dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że powyższe okoliczności miały miejsce. Pojęcie "w celu osiągnięcia przychodów" oznacza bezpośredni związek pomiędzy kosztem a przychodem /bez danego kosztu nie byłoby przychodu/. Dokonując oceny wydatku na zakup telewizora, uznać należało, że podatnik niczym nie wykazał, aby zakup telewizora miał bezpośredni związek z osiągniętym przychodem. Jedynym argumentem skarżącego było to, że za pośrednictwem telewizora /i odtwarzacza video/ prowadzone było szkolenie pracowników. Nie wskazał przy tym dowodu na okoliczność czy i jakie szkolenie prowadził. Rodzaj działalności skarżącego nie wskazuje na to, aby telewizor stanowił konieczny wydatek służący do tej działalności /handel/ i aby w sposób wymierny mógł przyczynić się do zwiększenia przychodów podatnika. Argument o istotnym znaczeniu przeniesienia telewizora do nowego pomieszczenia biurowego jest niezrozumiały. W ocenie organów podatkowych i Sądu nieistotny jest obiekt, w którym telewizor funkcjonował, bowiem zarzuty organów podatkowych nie dotyczą okoliczności, że telewizor nie był wykorzystywany w biurze ale, że jego wykorzystywanie nie miało bezpośredniego, obiektywnego wpływu na uzyskane przychody z działalności gospodarczej. Także niezasadna była skarga w odniesieniu do kwalifikacji wydatku na zakup podstacji do telefonu komórkowego. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych jeżeli podlegają odpisom amortyzacyjnym w rozumieniu odrębnych przepisów. W 1994 r. tymi odrębnymi przepisami było Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /t.j. Dz.U. 1994 nr 104 poz. 508/. Zgodnie z par. 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia za środek trwały uznaje się poszczególne kompletne i zdatne do użytku w momencie przyjęcia do użytkowania maszyny, urządzenia i inne przedmioty majątkowe przeznaczone do wykorzystania na własne potrzeby jednostki, których cena zakupu lub koszt wytworzenia są wyższe niż 10.000.000 zł /przed denominacją/ a okres użytkowania przekracza rok. Nie może być wątpliwości, że zakupione urządzenie spełniało warunki określone w ww. przepisie i sam skarżący temu nie zaprzecza wskazując jedynie, że urządzenie to może funkcjonować samodzielnie i jest jednym z elementów systemu łączności firmy. To twierdzenie skarżącego nie jest kwestionowane przez organy podatkowe. Wręcz przeciwnie świadczy to o trafności kwalifikacji urządzenia do środków trwałych jako służącego do wykorzystania na własne potrzeby podatnika i będącego samodzielnym urządzeniem. Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.