II SA/Kr 2088/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Handlowej Spółdzielni "J." w K. na akty naliczenia przez Prezydenta Miasta K. z dnia 4 lutego 1998 r. (...) i 19 stycznia 1998 r. (...) w przedmiocie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. stwierdza istnienie obowiązku skarżącej Handlowej Spółdzielni "J." w K. naliczania /dla celów opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych/wartości sprzedaży wyrobów alkoholowych, - dla całej sprzedaży wyrobów alkoholowych w punkcie sprzedaży - bez uwzględnienia podatku od towarów i usług, należnego od tej sprzedaży, II. uchyla zaskarżone akty naliczenia, III. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżącej Handlowej Spółdzielni "J." w K. koszty postępowania w kwocie czternaście zł sześćdziesiąt dwa grosze. Prezydent Miasta K., powołując się na ustawę z dnia 1 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 113 poz. 732/ naliczeniami z dnia 19 stycznia 1998 r., (...) oraz z dnia 4 lutego 1998 r., (...), stwierdził, że Handlowa Spółdzielnia "J." w K. powinna zapłacić kwotę 3.555,00 zł tytułem podwyższonej opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży przy ul. W. 62 w K. Pismem z dnia 10 sierpnia 1998 r. Handlowa Spółdzielnia "J." w K. wezwała Urząd Miasta K. do usunięcia naruszenia art. 11 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 113 poz. 732/ polegającego na zawyżeniu opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Sprzeczność ta polegać miała /zdaniem Spółdzielni/ na tym, że podwyższona opłata została naliczona w oderwaniu od zezwoleń na sprzedaż poszczególnych rodzajów alkoholu. Spółdzielnia była zdania, że opłatę podwyższa się w zależności od wartości sprzedaży alkoholu objętego pojedynczym zezwoleniem, a nie - od łącznej wartości sprzedaży wszystkich napojów alkoholowych w danej placówce. Urząd Miasta K., pismem z dnia 8 sierpnia 1998 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. 1/ Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona została przez Spółdzielnię w dniu 22 września 1998 r. Spółdzielnia domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem i uchylenia aktów naliczenia opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży przy ul. W. 62 w K. Zdaniem Skarżącej Spółdzielni nieprawidłowość zaskarżonych aktów naliczenia "polega na tym, że podwyższenia opłat za poszczególne zezwolenia dokonano w oparciu o wartość obrotu wszystkimi rodzajami napojów alkoholowych w poszczególnych punktach sprzedaży, nie zaś w oparciu o wartość obrotu alkoholem danego rodzaju którego dotyczyło zezwolenie." Kierując się przesłanką, że "zezwolenia wydaje się oddzielnie na rodzaje napojów alkoholowych (...) i opłata jest świadczeniem przypisanym do danego zezwolenia i jej wysokość kształtuje się różnie w zależności od rodzaju napoju, od zawartości w nim alkoholu", Skarżąca Handlowa Spółdzielnia "Jubilat" w Krakowie wyprowadza wniosek, że "podwyższenie opłaty winno mieć miejsce po przekroczeniu określonych w ust. 3 art. 11[1] ustawy wartości sprzedanego alkoholu danego rodzaju (...). Jeżeli w danej placówce ma miejsce sprzedaż różnych rodzajów napojów alkoholowych, na które wydano odrębne zezwolenia, to opłatę również tę podwyższoną - należy naliczyć za poszczególne zezwolenie biorąc za podstawę wartość sprzedanego tego napoju alkoholowego, którego dotyczy zezwolenie (...) Spółdzielnia wnosząc o wydanie zezwolenia na jeden tylko rodzaj napoju alkoholowego, gdy na inne napoje zezwolenie już posiadała, zapłaciła za nie podwyższoną opłatę, ponieważ wzięto do jej wyliczenia wartość wszystkich napojów alkoholowych sprzedanych w tej placówce w roku poprzednim". W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie. "Z użytego sformułowania art. 11[1] ust. 3 wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych" ewidentnie wynika, że ustawodawca miał tutaj niewątpliwie na myśli globalny obrót napojami alkoholowymi, osiągnięty w danej placówce w roku poprzednim, a nie wartość sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych, liczonych odrębnie dla każdego rodzaju alkoholu, gdyż w tym ostatnim przypadku (...) użyto by sformułowania "każdego z rodzajów napojów alkoholowych" lub brzmiącego podobnie (...). Za powyższą interpretacją przemawia (...) okoliczność, że przy podanym przez Skarżącą sposobie wyliczania (...) opłaty (...) rzadko by praktycznie dochodziło do zaistnienia sytuacji, będącej podstawą naliczenia podwyższonej opłaty za korzystanie z zezwoleń na obrót napojami alkoholowymi" (...) Podstawą obliczenia przedmiotowej opłaty przez organy Gminy jest oświadczenie strony o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim /art. 11[1] ust. 4 ustawy/, a ustawodawca w ustawie z dnia 26 października 1982 r. nigdzie nie określa sposobu wyliczenia tej wartości (...). Rozpoznając skargę Handlowej Spółdzielni "J." w K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: A. Skarga Handlowej Spółdzielni "J." w K. jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 34. ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym "jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do Sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga może być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania." Odpowiedź Urzędu Miasta K. na wezwanie Spółdzielni do zmiany naliczonej kwoty została doręczona Spółdzielni w dniu 24 sierpnia 1998 r. Wyznaczyło to dzień 23 września 1998 r. jako ostatni dzień 30-dniowego okresu do wnoszenia skargi /art. 34 ust. 3 i art. 35 ust. 1 ustawy o NSA/. Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona została przez Spółdzielnię w dniu 22 września 1998 r., a więc z zachowaniem powyższego ustawowego terminu. B. Wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych, przesądzająca o ewentualnej zwyżce należnej opłaty jest wyznaczana łącznie dla całej sprzedaży napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży, niezależnie od tego czy wzrost dotyczył wszystkich grup napojów czy tylko niektórych. I. Skarżąca Handlowa Spółdzielnia "J." w K. domaga się stosowania takich samych zasad przy obliczaniu opłaty zarówno według stawki podstawowej, jak i stawki podwyższonej. Przesłanką w obu wypadkach jest /zdaniem Spółdzielni/ "wartość sprzedanego alkoholu danego rodzaju" Dla Skarżącej nie ulega wątpliwości, że opłata jest świadczeniem przypisanym do danego zezwolenia. Konsekwentnie wyprowadza stąd wniosek, że i podwyższenie opłaty winno mieć miejsce po przekroczeniu wartości sprzedanego alkoholu danego rodzaju. Jeżeli Spółdzielnia płaci trzy różne opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów zaliczonych przez art. 11 ustawy do trzech różnych grup, to nieprawidłowe jest /zdaniem Skarżącej/ podwyższanie wszystkich trzech opłat tylko dlatego, że sprzedaż wzrosła tylko w jednej grupie ustawowej. Natomiast Prezydent Miasta K. uważa, że przesłanką wnioskowania może być wyłącznie globalna "wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych'' /art. 11[1] ust. 3/. Gdyby ustawodawca rozumował tak jak Skarżąca Spółdzielnia to przesłanką wzrostu opłaty uczyniłby wzrost sprzedaży "każdego z rodzajów napojów alkoholowych" II. Analizę tak zarysowanego sporu należy zacząć od zacytowania art. 11[1] ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi: art. 11[1] ust. 1. W celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18. art. 11[1] ust. 2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera się corocznie w wysokości odpowiadającej urzędowej cenie detalicznej: pkt 1/ 5 litrów spirytusu luksusowego za każdy rok objęty zezwoleniem na sprzedaż napojów zawierających do 4,5 procent alkoholu oraz piwa, pkt 2/ 5 litrów spirytusu luksusowego za każdy rok objęty zezwoleniem na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5 procent do 18 procent alkoholu /z wyjątkiem piwa/, pkt 3/ 20 litrów spirytusu luksusowego za każdy rok objęty zezwoleniem na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18 procent alkoholu. art. 11[1] ust. 3. Opłatę, o której mowa w ust. 2, podwyższa się: pkt 1/ o 50 procent w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 10.000 EURO, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia 31 grudnia tego roku, pkt 2/ o 100 procent w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 30.000 EURO, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia 31 grudnia tego roku. III. Skarżąca Handlowa Spółdzielnia "J." w K. jest zdania, że "opłata jest świadczeniem przypisanym do danego zezwolenia i jej wartość kształtuje się różnie w zależności od rodzaju napoju, od zawartości w nim alkoholu". W ocenie Sądu taka interpretacji nie jest prawidłowa. Opłata określona w art. 11[1] ustawy jest świadczeniem publicznoprawnym, a nie świadczeniem wzajemnym o charakterze obligacyjnym poddanym regułom Kodeksu cywilnego. Wynika to już z faktu powiązania owej opłaty z czynnością administracyjnoprawną tj. zezwoleniem na sprzedaż alkoholu /art. 11[1] ust. 1. "W celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń"/. Wielkość opłaty nie jest też obliczana na podstawie wartości sprzedaży, a na podstawie ustawowo ustalonego wskaźnika tj. "urzędowej ceny detalicznej spirytusu luksusowego" Dzieje się tak zarówno w przypadku opłaty podstawowej, jak i opłaty podwyższonej. Publicznoprawny charakter opłaty został już wcześniej uznany w orzecznictwie NSA. "Przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./ ani inne przepisy prawa nie przewidują wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu nienależnej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Ochrona interesów podmiotu spełniającego nienależne świadczenie publicznoprawne polega na możliwości żądania od organu właściwego do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej zajęcia stanowiska w sprawie. Będzie ono polegało na zarządzeniu zwrotu nienależnej opłaty albo odmowie zwrotu, a więc będzie czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynnością, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./". /postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 1997 r.; II SA 1060/97 - Prawo Gospodarcze 1998 nr 7 str. 37/ IV. Skarżąca Handlowa Spółdzielnia "J." w K. jest zdania, że "opłata jest świadczeniem przypisanym do danego zezwolenia i jej wartość kształtuje się różnie w zależności od rodzaju napoju, od zawartości w nim alkoholu" Stanowisko takie nie znajduje oparcia w ustawie. W art. 11[1] w zw. z art. 18 ustawy nie ma tak ścisłego powiązania między zezwoleniem a opłatą. Przepisy te każą odróżniać: - wydawanie zezwoleń, - aktualizację obowiązku zapłacenia podwyższonej opłaty oraz - podstawę obliczenia wysokości podwyższonej opłaty. Wydawanie zezwoleń reguluje art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi: "Sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydawanego przez właściwego wójta lub burmistrza /prezydenta miasta/, po zasięgnięciu opinii zarządu gminy." Natomiast art. 11[1] ust. 1 stanowi "W celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18." V. Przesłanki zostały określone odmiennie dla opłaty podstawowej, a odmiennie dla opłaty podwyższonej. Przesłanką zastosowania stawki opłaty, bądź to w wersji podstawowej, bądź też w wersji podwyższonej /o 50 procent lob o 100 procent /, jest wielkość sprzedaży napojów alkoholowych w poprzednim roku. Jeżeli sprzedaż tą była nie większa niż równowartość 10.000 EURO, to mają zastosowanie stawki podstawowej z ustępu 2. W przeciwnym wypadku stosuje się regułę z ustępu 3. Jeżeli więc sprzedaż ta przekroczyła równowartość 10.000 EURO to opłatę, o której mowa w ust. 2, podwyższa się o 50 procent. Jeżeli sprzedaż przekroczyła równowartość 30.000 EURO, to opłatę, o której mowa w ust. 2, podwyższa się o 100 procent. VI. Rację ma Prezydent Miasta K., gdy zarzuca Skarżącej, że domaga się obliczania opłat, jak gdyby przepis był zredagowany inaczej niż tekst promulgowany w Dzienniku Ustaw tj. jak gdyby obowiązującą przesłanką wzrostu opłaty był wzrost sprzedaży "każdego z rodzajów napojów alkoholowych". Przepis stanowi: "Opłatę, o której mowa w ust. 2, podwyższa się w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość" (...) Odesłanie do klasyfikacji zawartej w ustępie 2 ograniczone jest tylko do samej kwoty opłaty i organ administracyjny nie kwestionuje, że również w przypadku opłaty. podwyższonej zachowane jest rozróżnienie na stawkę 5 lub 20 litrów alkoholu luksusowego w zależności od zawartości alkoholu. Natomiast w zakresie określenia przesłanek zwyżki opłaty, już nie ma takiego samego odesłania do ustępu 2. W ustępie 3 mowa jest o "punktach sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych przekroczyła" (...) Przesłanką zwyżki jest więc "wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych punktów sprzedaży" bez dodatkowych zastrzeżeń, bez dalszego różnicowania wartości sprzedaży czy rodzajów wyrobów alkoholowych. Prawo nakazuje brać pod uwagę całą "wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych pojedynczego punktu sprzedaży" Art. 11[1] ust. 3 ustawy nie łączy obowiązku zapłacenia podwyższonej opłaty z pojedynczym zezwoleniem. Przepis ten odwołuje się do kryterium quasi-podmiotowego /"punkt sprzedaży"/. Jeżeli przekroczony zostaje wskazany próg /10.000 EURO lub 30.000 EURO wartości sprzedaży wyrobów alkoholowych pojedynczego punktu sprzedaży/, to wzrastają /odpowiednio o 50 procent i 100 procent / obie opłaty, płacone z tytułu zezwoleń na sprzedaż alkoholu w takim punkcie sprzedaży. C. Obowiązek zapłacenia podwyższonej opłaty jest wyznaczany przez wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych /netto/, która nie obejmuje podatku od towarów i usług. Przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie definiują samodzielnie terminu "wartość sprzedaży"/art. 11[1] ust. 3: Opłatę podwyższa się jeżeli wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość/. Wyjaśnienia terminu "wartość sprzedaży" należy poszukiwać w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Akt ten również używa tego samego /co art. 11[1] ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi/ terminu "wartość sprzedaży". Za każdym razem "wartość sprzedaży" nie obejmuje podatku VAT: Art. 27 ust. 3. (...) organ podatkowy określi wartość sprzedaży w drodze oszacowania i ustali podatek przy zastosowaniu stawki 22 procent (...), Art. 28 (...) organ podatkowy określi w drodze oszacowania wartość sprzedaży podlegającej opodatkowaniu i ustali od niej podatek należny według stawki 22 (...). Art. 31 podatek należny może być obliczany jako iloczyn wartości sprzedaży i stawki 18,03 procent, Art. 32 ust. 1. Podatnicy (...) obowiązani są wystawiać fakturę (...) stwierdzającą w szczególności (...), wartość sprzedaży, kwotę podatku. kwotę należności (...). Temu samemu terminowi użytemu przez prawodawcę zawsze należy przypisywać to samo znaczenie, chyba że wyraźnie co innego powiedziano w prawie. Termin "wartość sprzedaży" występuje zarówno w ustawie o podatku o towarów i usług, jak i w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W pierwszym z wymienionych tu aktów "wartość sprzedaży" definiowana jest jako kwota nie obejmująca podatku VAT. Dlatego uzasadniony jest wniosek, że "wartość sprzedaży". o której mowa w art. 11[1] ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi również nie obejmuje kwoty podatku od towarów i usług. D. Przedmiotem skargi jest czynność materialno-techniczna. "Ustalanie opłaty jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisu prawa, dokonywaną w trybie pozaprocesowym przez właściwy organ lub w drodze samoobliczenia, a zatem decyzyjny tryb ustalania opłaty narusza prawo. /Dlatego/ nie ma podstaw prawnych do wydania przez wójta /burmistrza/ lub prezydenta miasta decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych" /uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1997 r., OPK 1/97 - ONSA 1997 Nr 4 poz. 149/. Dlatego też Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie dokonuje /jak chciałaby Skarżąca/ "stwierdzenia niezgodności z prawem czynności prawnych (...) objętych aktami administracyjnymi zatytułowanymi. "Naliczenie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych" oraz o ich uchylenia." W niniejszej sprawie Sąd orzeka na podstawie art. 23 ustawy o NSA /"Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4, orzeka o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku lub uprawnienia i stwierdzając niezgodność aktu lub czynności z prawem uchyla zaskarżony akt lub stwierdza bezskuteczność czynności."/. W konsekwencji, Sąd a/ orzeka o istnieniu obowiązku organu administracyjnego /Prezydenta Miasta K./ i obowiązku strony /Handlowej Spółdzielni "J." w K./, określonych w art. 11[1] ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 27 ust. 3, art. 28, art. 31 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, b/ stwierdza niezgodność aktów naliczenia opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, c/ uchyla zaskarżone akty naliczenia opłaty. E. Mimo, że "naliczenie opłaty" nie jest decyzją w rozumieniu art. 104 Kpa, to jednak generalny nakaz art. 9 Kpa, istotne skutki prawne naliczenia oraz kontroli sądowej nakazują odpowiednie stosowanie art. 107 Kpa. Akt naliczenia przez organ administracji publicznej powinien więc zawierać w szczególności: - oznaczenie organu administracji publicznej: organem działającym w sprawie objętej skargą jest Prezydent Miasta K., a nie Wydział Handlu i Usług Urzędu Miasta K., dlatego w naliczeniu zapłaty należało wskazać upoważnienie udzielone przez Prezydenta Miasta K. pracownikowi /pracownikom/ dokonującemu /dokonującym/ naliczenia; - datę wydania /ta została wskazana/, - oznaczenie podmiotu zobowiązanego do zapłacenia opłaty /został prawidłowo wskazany w aktach naliczenia/, - powołanie podstawy prawnej: należało wskazać dokładny przepis legitymując organ administracyjny /Prezydenta Miasta K./ do naliczenia, bez ograniczania się do ogólnikowego wskazania ustawy jak to ma miejsce w zaskarżonych aktach naliczenia, - zaskarżone akty naliczenia wskazują należną kwotę podwyższonej opłaty, - uzasadnienie faktyczne /które zostało całkowicie pominięte w zakwestionowanych aktach naliczenia/ powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za przesłankę naliczenia; w zaskarżonych aktach naliczenia wymieniono oświadczenie strony ale pominięto milczeniem pytanie czy w podstawie naliczenia uwzględniono podatek od towarów i usług; - uzasadnienie prawne, powinno obejmować: /1/ przytoczenie przepisu prawa wskazanego w naliczeniu jako jego podstawa prawna /w pełnym brzmieniu przepisu, aby adresat od razu mógł poznać treść przepisu, bez konieczności dodatkowych poszukiwań/, /2/ umotywowaną ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego, a wreszcie /3/ wskazywać, jaki jest związek między tą oceną a sposobem rozstrzygnięcia; tekst nakazu powinno zawierać interpretację podstawy prawnej, jaka stała się przesłanką dokonania naliczenia, - pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego; - podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji; na nakazie widnieją nieczytelne podpisy osób wystawiających nakaz, co w sposób rażący regułę art. 107 Kpa, jak i interesy strony. F. Mając powyższe na uwadze, orzekając na podstawie art. 23 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny: 1/ stwierdza, że podmiot korzystający z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ma obowiązek obliczania /dla celów opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych/ a/ całej wartości sprzedaży wyrobów alkoholowych w każdym punkcie sprzedaży, b/ wartości wyrobów bez uwzględnienia podatku od towarów i usług, należnego od tej sprzedaży, oraz 2/ uchyla zaskarżone akty naliczenia opłaty z a korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z dnia 19 stycznia 1998 r., (...) oraz z dnia 4 lutego 1998 r., (...). Orzekając na zasadzie art. 55 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Sąd zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz Skarżącej Spółdzielni koszty postępowania w kwocie 14,62 zł.