I SA/Kr 2433/99

Zwrot kosztów przejazdu przysługujący prokuratorowi na podstawie art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze /Dz.U. 1994 nr 19 poz. 70 ze zm./nie jest przychodem ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 406 ze zm./. Zwrot kosztów dojazdów prokuratora do miejsca wykonywania służby jest wykonaniem obowiązku obciążającego jednostkę zatrudniającą prokuratora. Jeżeli prokurator poniósł wydatki związane z przejazdami do pracy, poczynił on wydatki za swego pracodawcę. Pierwszy Urząd Skarbowy decyzją z dnia 30.06.1997 r. określił M. i Cezaremu L. podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1996 w wysokości 5.977,40 zł i odmówił zwrotu pobranego podatku od wypłaconych kwot z tytułu zwrotu kosztów dojazdów z miejsca pracy do miejsca zamieszkania przez płatnika. Powyższą decyzję utrzymała w mocy Izba Skarbowa, decyzją z dnia 3.10.1997 r. Organy podatkowe obu instancji nie znalazły podstaw do sprostowania obliczenia podatku pobranego przez płatnika poprzez wyłączenie z opodatkowania zwróconych przez zakład pracy kosztów dojazdów do pracy, uznając, iż świadczenia wypłacane prokuratorom, zgodnie z art. 12 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowią przychód ze stosunku służbowego i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W związku z powyższym nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym z powodu nienależnie pobranego podatku z tytułu nieistnienia obowiązku podatkowego. Decyzję Izby Skarbowej Cezary L. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił decyzjom organów podatkowych naruszenie prawa, polegającej na błędnej interpretacji i zastosowaniu art. 12 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 406 ze zm./ oraz art. 56 ust 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze /Dz.U. 1994 nr 19 poz. 70 ze zm./. Skarżący jest zdania, że zwrot kosztów przejazdu prokuratora w warunkach określonych w art. 56 ust 2 ustawy o prokuraturze nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 12 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to szczególny charakter wypłaty, gdyż skarżący wcześniej poniósł te wydatki związane z przejazdami do pracy i poniósł te wydatki za swojego pracodawcę. Taki jest bowiem sens unormowania zawartego w art. 56 ust 2 ustawy o prokuraturze, kiedy zgoda Prokuratora Wojewódzkiego na zamieszkiwanie Prokuratora w innej miejscowości, związana jest z równoczesnym przejęciem przez zakład pracy obowiązku ponoszenia kosztów dojazdu prokuratora do miejsca wykonywania służby. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, zawarte w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, gdyż decyzję organów podatkowych wydane zostały z naruszeniem prawa. Naruszenie polega na błędnej interpretacji art. 12 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz art. 56 ust 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze /Dz.U. 1994 nr 19 poz. 70 ze zm./. Zwrot kosztów przejazdu przysługujący prokuratorowi na podstawie art. 56 ust 2 ww. ustawy nie jest przychodem ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1999 r. - FPS 3/99 - w odniesieniu do sędziów/. Zwrot kosztów dojazdów prokuratora do miejsca wykonywania służby jest wykonaniem obowiązku obciążającego jednostkę zatrudniającą prokuratora. Jeżeli prokurator poniósł wydatki związane z przejazdami do pracy, poczynił on wydatki za swego pracodawcę. Natomiast wypłata dokonana następnie przez prokuraturę stanowi rozliczenie, mające na celu zwrot prokuratorowi tych kwot jakie obciążały pracodawcę /por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r. SA/Wr 2754/95 - Gazeta Sądowa 1997 nr 3 str. 9/. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.