II SA/Łd 1424/99

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Jarosława W i Barbary K.-W. na decyzję Wojewody (...) z dnia 17 sierpnia 1999 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz -zgodnie z art. 55 ust. 1 tej ustawy - zasądził od Wojewody (...) na rzecz Jarosława W. i Barbary K.-W. solidarnie tysiąc trzynaście złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 23 czerwca 1999 r. nr II RUN 7351/169/99, wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/, Prezydent Miasta Ł. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Zdzisławie W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na nieruchomości położonej przy ul. Ż. nr 8 w Ł. W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 6 kwietnia 1999 r. wpłynął wniosek Zdzisławy W. o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. Z przedłożonego aktu notarialnego z dnia 3 lutego 1999 r. wynika, że współwłaścicielami nieruchomości są: Zofia K., Barbara K.-W., Jarosław W. i Zdzisława W. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 1999 r. nr 20/99 inwestorka została zobowiązana do przedłożenia pisemnej zgody Barbary K.-W. i Jarosława W. na rozbudowę budynku, ponieważ jednak inwestorka takiej zgody nie przedłożyła, orzeczono o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji Zdzisława W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji bądź o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, to jest wydanie pozwolenia na budowę. Podała, że z powodu braku zgody współwłaścicielki Zofii K. na rozbudowę budynku wystąpiła do sądu powszechnego o wyrażenie zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu; od drugiej współwłaścicielki /także siostry/ zgodę otrzymała. Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z dnia 26 stycznia 1999 r. (...) zezwolił na dysponowanie nieruchomością na cel budowlany, to jest wybudowanie przybudówki przylegającej do części budynku zajmowanego przez inwestorkę. Postanowienie sądu powszechnego Zdzisława W. dołączyła do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W czasie postępowania administracyjnego Zofia K. część swojego udziału we współwłasności nieruchomości darowała córce i zięciowi, a ci nie wyrazili zgody na rozbudowę. Zdzisława W. zaznaczyła, że jest współwłaścicielką nieruchomości w 2/3, gdyż druga siostra darowała jej swój udział. Zdaniem odwołującej się, sąd powszechny rozstrzygnął kwestię projektowanej rozbudowy. Organ I instancji wkroczył w kompetencje sądu i bezzasadnie odmówił z przyczyn "pozabudowlanych" zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 1991 r. IV SA 293/91 i IV SA 574/91, Zdzisława W. stwierdziła, iż jeśli nawet współwłaścicielka nieruchomości, której dotyczy orzeczenie sądu powszechnego, darowała część swojego udziału, to orzeczenie sądu nadal obowiązuje. Wojewoda (...) decyzją z dnia 17 sierpnia 1999 r. nr GP/B/7351/160/3844/415/MK/99, wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 28, 33 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił Zdzisławie W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ż. nr 8. W uzasadnieniu decyzji podał, że z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż współwłaścicielami działki nr 148 są: Zdzisława W. - w 2/3 częściach, Zofia K. - w 1/6 części, Barbara K.-W. i Jarosław W. na prawach wspólności ustawowej - w 1/6 części. Barbara K.-W. i Jarosław W. weszli w posiadanie części nieruchomości w dniu 3 lutego 1999 r. na podstawie umowy darowizny. Obdarowującą była Zofia K. Wobec posiadania ponad połowy udziałów w opisanej nieruchomości, w dniu 26 stycznia 1999 r. Zdzisława W. uzyskała postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. zezwalające jej na dokonanie rozbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ż. nr 8, po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Niniejsze orzeczenie zastąpiło brak zgody Zofii K., która w owym czasie była jedyną współwłaścicielką spornej nieruchomości. Tym samym Zdzisława W. nabyła prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że zgodę współwłaścicieli zastępuje wspomniane wyżej prawomocne postanowienie sądu, które określa szczegółowo przedmiot sporu. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 1993 r. III CZP 36/96 "postanowienie wydane na podstawie art. 199 Kc. ma charakter nie doraźnej ochrony współwłaściciela przed naruszeniami drugiego współwłaściciela, lecz jest to definitywne i przez to względnie trwałe unormowanie stosunków między współwłaścicielami, jeśli chodzi o rozporządzanie rzeczą wspólną. Orzeczenie takie wydane w postępowaniu nieprocesowym, w kręgu osób zainteresowanych, mając na uwadze fakty istniejące, cel zamierzonej czynności, jak też interesy współwłaścicieli, wskazuje konkretne działanie, do którego daje tytuł, a ponadto określa faktyczne i prawne ramy tego działania". W tej sytuacji sąd wypowiedział się co do przedmiotu dokonania przez współwłaścicielkę czynności przekraczającej zwykły zarząd rzeczą wspólną i zezwolił jej na rozbudowę budynku mieszkalnego. Orzeczenie to obowiązuje. Fakt darowizny dokonanej przez Zofię K. nie ma tu zasadniczego znaczenia, gdyż sąd "wypowiedział się" co do części stanowiącej współwłasność Zofii K. Organ odwoławczy stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, i z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; stwierdzono też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jarosław W. i Barbara K.-W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 4 i art. 35 ust. 3 prawa budowlanego oraz art. 199 kodeksu cywilnego. Zakwestionowali stanowisko organu II instancji, że wiąże ich postanowienie sądu powszechnego. Zdaniem skarżących, postanowienie sądu ich nie wiąże, gdyż nie brali udziału w postępowaniu sądowym w sprawie o zezwolenie na dokonanie czynności dotyczącej rzeczy wspólnej, a wnioskodawczyni Zdzisława W., mimo zobowiązania jej postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 27 kwietnia 1999 r. do przedłożenia pisemnej zgody obdarowanych na rozbudowę, nie wykonała tego. W tej sytuacji, zdaniem skarżących, decyzja Prezydenta Miasta była wydana zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym i kodeksem cywilnym /art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego i art. 199 Kc/. Dodatkowo skarżący podkreślili, iż Zdzisława W. przedstawiła w sprawie sądowej szkic rozbudowy budynku mieszkalnego na nieruchomości zamiast projektu rozbudowy, do czego była zobowiązana przez Sąd. Późniejszy projekt rozbudowy nie odpowiada złożonemu przez wnioskodawczynię szkicowi rozbudowy, przez co Sąd Rejonowy był wprowadzony w błąd, co z kolei miało niewątpliwy wpływ na prawidłowość oceny przez Sąd zamierzanej rozbudowy budynku mieszkalnego. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podał, że zarzut pełnomocnika skarżących dotyczący naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 33 ust. 4 prawa budowlanego pozostaje bez żadnego związku z powyższą sprawą, ponieważ ten przepis określa dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego, podczas gdy w sprawie toczyło się postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę, Zdzisława W. dysponowała prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego, zezwalającym jej na dokonanie konkretnej czynności, polegającej na dobudowaniu od strony podwórka do istniejącego budynku w części przez nią zajmowanej oddzielnego wejścia oraz pomieszczenia z przeznaczeniem na korytarz, wc i łazienkę. Zainteresowana Zdzisława W. zgłosiła udział w postępowaniu sądowym na prawach strony. W pismach procesowych dnia 25 i 29 października 1999 r. oraz 29 marca 2000 r. podała, że to postanowienie Sądu Rejonowego określa powierzchnię przybudówki na 22 m2 z oddzielnym wejściem, korytarzem, wc i łazienką, a nie szkic złożony w postępowaniu przed sądem powszechnym. Zmiana struktury zewnętrznej budynku nastąpiła ze względu na konieczność uwzględnienia w budowie przy wejściu wiatrochronu zgodnie z par. 63 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/, o czym zadecydował architekt przy wykonywaniu projektu rozbudowy. Zmniejszona została powierzchnia przybudówki do 21,70 m2. Obecnie struktura zabudowy jest korzystniejsza dla skarżących. Zwiększyła się odległość od umownej granicy siatki do 80 cm i szerokości budynku o 50 cm. Zdzisława W. złożyła pismo projektanta potwierdzające powyższą okoliczność; według niego rozwiązanie projektowe wprowadziło niezbędne zmiany w stosunku do szkicu układu funkcjonalnego projektowanej rozbudowy. (...) Zaprojektowano przedsionek na wysokości wejścia z zewnątrz /par. 63 cyt. rozporządzenia/ oraz schody w celu pokonania różnicy poziomów pomiędzy terenem a poziomem mieszkania, dla którego projektowano niezależne wejście /par. 66/. Ponadto Zdzisława W. złożyła odpowiedź Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 17 marca 2000 r. na jej wniosek o nadanie postanowieniu sądu z dnia 26 stycznia 1999 r. klauzuli wykonalności w stosunku do skarżących. Jego treść brzmi: "orzeczenie z dnia 26.01.1999 r. nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji i nie można mu nadać klauzuli wykonalności. Jest ono prawomocne i odnosi skutek względem każdoczesnego następcy prawnego Zofii K.". Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 czerwca 2000 r. pełnomocnik skarżących dodatkowo podniósł, że przedsionek o powierzchni 1,40 m2 według projektu rzutu przyziemia załączonego do akt jest przekroczeniem zgody, o jakiej mowa w postanowieniu Sądu. Ponadto instalacji kanalizacyjnej, oznaczonej na schemacie załączonym do projektu w usytuowaniu na powierzchni budynku należącego do skarżących, faktycznie nie ma, a do tej kanalizacji projektant przewiduje podłączenie sieci kanalizacyjnej z części projektowanej. Stwarza to obawy skarżących, że kanalizacja zostanie przeprowadzona przez ich część budynku. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia także zabezpieczenia budynku przed spływem wód opadowych z budynku sąsiada. Budynek ten stoi w granicy i ma dach ze spadem dwustronnym. Pełnomocnik skarżących zaznaczył, że w Sądzie Rejonowym w Ł. toczy się sprawa o sygn. (...), w której wydana została opinia biegłego budowlanego. Opinia ta jest odzwierciedleniem rozmieszczenia instalacji kanalizacyjnej i elektrycznej. Jest to opinia z kwietnia - maja 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego, które to naruszenie uzasadnia uchylenie decyzji. Z mocy art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa na organach administracji publicznej ciąży obowiązek dokładnego ustalenia okoliczności sprawy oraz wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno czynić zadość wymaganiom określonym w art. 107 par. 3 Kpa. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których oparł się organ, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej, i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia. Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w danej sprawie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ administracji publicznej, wydając decyzję, ocenia spełnienie przesłanek, od których zależy pozytywne rozstrzygnięcie. Organ nie może udzielić pozwolenia na budowę, jeżeli wymagane przez przepisy prawa przesłanki nie zostały spełnione. Prawo do dysponowania nieruchomością w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego może wynikać z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych /art. 3 pkt 11 powyższej ustawy/. Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom /współwłasność - art. 195 kodeksu cywilnego/. Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli /art. 199 Kc/. Rozbudowa budynku mieszkalnego stanowiącego współwłasność, podobnie jak budowa /rozbudowa/ obiektu budowlanego na nieruchomości stanowiącej współwłasność, jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a zatem wymaga zgody współwłaścicieli albo zastępującego tę zgodę orzeczenia sądu. Zgoda współwłaścicieli bądź rozstrzygnięcie sądu zastępujące tę zgodę stanowi niezbędny warunek, pozwalający uznać, że inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym zgoda współwłaścicieli lub orzeczenie sądu wydane w trybie art. 199 Kc stanowi o spełnieniu przez inwestora przesłanki, o jakiej mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego /wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 marca 1990 r. IV SA 33/90 - ONSA 1990 Nr 2-3 poz. 35, z dnia 18 lipca 1983 r. I SA 471/83 - ONSA 1983 Nr 1 poz. 59, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1990 r. III ARN 15/90 - OSP 1991 z. 6 poz. 163 - zachowujące aktualność pod rządem prawa budowlanego z 1994 r./. Brak zgody współwłaścicieli /orzeczenia sądu/ jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością, a w świetle art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego niedopuszczalne jest wydanie pozwolenia na budowę inwestorowi niemogącemu się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorowi Zdzisławie W. mogło być wydane pozwolenie na budowę po przedstawieniu zgody współwłaścicieli nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ż. nr 8 bądź zastępującego tę zgodę orzeczenia sądu powszechnego. Po darowaniu przez Urszulę T. jej udziału we współwłasności siostrze Zdzisławie W. współwłaścicielami spornej nieruchomości były: Zdzisława W. /2/3/ i Zofia K. /1/3/, która nie wyrażała zgody na rozbudowę budynku mieszkalnego. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 1999 r. (...) Sąd Rejonowy w Ł. zezwolił Zdzisławie W. na dokonanie rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ż. nr 8, dla której jest prowadzona księga wieczysta Kw nr 130090, w ten sposób, że od strony podwórka do istniejącego budynku w części zajmowanej przez wnioskodawczynię zostanie dobudowane oddzielne wejście oraz pomieszczenie z przeznaczeniem na korytarz, wc i łazienkę - o łącznej powierzchni gruntu zajętego pod rozbudowę 22 m2, po uzyskaniu pozwolenia budowlanego, zastępując niniejszym orzeczeniem brak zgody współwłaścicielki Zofii K. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 23 kwietnia 1993 r. III CZP 36/93, orzeczenie wydane na podstawie art. 199 Kc w postępowaniu po rozpoznaniu sprawy w kręgu wszystkich zainteresowanych w rozumieniu art. 510 Kpc oraz w obrębie faktów ilustrujących cel zamierzonej czynności, jak również interesy współwłaścicieli, wskazuje konkretne działanie, do którego daje tytuł prawny, a ponadto określa faktyczne i prawne ramy tego działania /OSNCP 1993 nr 12 poz. 213; podobnie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 1986 r. III CZP 5/86 - OSNCP 1987 nr 2-3 poz. 29/. Orzeczenie sądu wydane na podstawie art. 199 Kc musi określać czynność, do której dokonania uprawnia, i wskazywać jej granice, a więc orzeczenie rozstrzygające o dopuszczalności rozbudowy budynku mieszkalnego powinno określać sposób i zakres tej rozbudowy. Orzekając w tym zakresie, sąd powszechny nie wkracza w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej, a to oznacza, że do organów administracji publicznej należy ocena spełnienia przesłanek, od których zależy uzyskanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu przed sądem powszechnym - wbrew zarzutom skargi - uczestniczyły wszystkie osoby zainteresowane w rozumieniu art. 510 Kpc: Zofia K. i Zdzisława W., to jest ówczesne współwłaścicielki nieruchomości. Postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. zezwala Zdzisławie W. na rozbudowę budynku mieszkalnego, określając jednocześnie sposób i zakres tej rozbudowy /oddzielne wejście oraz pomieszczenie przeznaczone na korytarz, wc i łazienkę, o łącznej powierzchni gruntu zajętego pod budowę 22 m2/. Postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 26 stycznia 1999 r., zastępujące zgodę Zofii K. na rozbudowę budynku mieszkalnego, jest prawomocne i wiąże nie tylko sąd, który je wydał, ale i inne organy państwowe. Postanowienie to jest skuteczne także w stosunku do następców prawnych Zofii K. A zatem fakt darowania przez Zofię K., po wydaniu przez Sąd tego postanowienia, połowy jej udziału w nieruchomości, to jest 1/6, córce Barbarze K.-W. i jej mężowi - Jarosławowi W., nie wpływa na ocenę prawa Zdzisławy W. do rozbudowy budynku. Postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 26 stycznia 1999 r. (...) wiąże Barbarę K.-W. i Jarosława W. w takim samym zakresie jak Zofię K. Do organów administracji publicznej zatem należało ustalenie na podstawie przedłożonego projektu budowlanego, czy projektowana przez Zdzisławę W. rozbudowa budynku mieszkalnego mieści się w ramach zakreślonych przez sąd powszechny, a więc czy projektowana rozbudowa nie wykracza poza zakres rozbudowy dozwolonej przez sąd. Tylko bowiem w takich granicach Zdzisława W. ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowienie sądu powszechnego zastępujące zgodę współwłaścicieli na rozbudowę budynku mieszkalnego /budowę obiektu budowlanego na nieruchomości będącej współwłasnością - art. 199 kodeksu cywilnego/ stanowi tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wyłącznie w granicach określonych w tym postanowieniu wyznaczających zakres budowy /rozbudowy/. Organ II instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego nie dokonując oceny zgodności zakresu rozbudowy z postanowieniem sądu. Należy podkreślić, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji publicznej w myśl art. 35 ust. 1 prawa budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska oraz z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; sprawdza też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane. Ogólne stwierdzenie organu odwoławczego o dokonaniu powyższych czynności nie czyni zadość temu przepisowi ustawy, albowiem brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakichkolwiek ustaleń i rozważań potwierdzających to stwierdzenie. Z powyższych względów Sąd na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy, uwzględniając złożone zestawienie kosztów.