II SA/Wr 1704/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Józefa K. na uchwałę Rady Miejskiej w J.-L. z dnia 31 stycznia 2000 r. (...) w przedmiocie rozpatrzenia skargi Józefa K. z dnia 30 listopada 1999 r. na czynności Zarządu Miasta i Gminy J.-L. postanawia - odrzucić skargę; (...). Uchwałą (...) z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie rozpatrzenia skargi Józefa K. z dnia 30 listopada 1999 r. na czynności Zarządu Miasta i Gminy J.-L. Rada Miejska w J.-L. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ w związku z art. 229 pkt 3 Kpa uchwaliła w par. 1 o podtrzymaniu stanowiska zajętego w toku rozpatrywania poprzedniej skargi Józefa K. z dnia 31 sierpnia 1999 r. złożonej na czynności Zarządu Miasta i Gminy J.-L. i uznaniu ponownej skargi Józefa K. z dnia 30 listopada 1999 r. złożonej na czynności Zarządu Miasta i Gminy za bezzasadną. W par. 2 tej uchwały zapisano iż wykonanie uchwały powierza się Przewodniczącemu Rady Miejskiej w J.-L. zaś w par. 3 określono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Pismem z dnia 12 czerwca 2000 r. Józef K. w oparciu o zapis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ zwrócił się do Rady Miejskiej w J.-L. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem powołanej wyżej uchwały zarzucając jej naruszenie art. 237 par. 1, art. 238 i art. 239 par. 2 Kpa. Pismem z dnia 3 lipca 2000 r. (...) Przewodniczący Rady Miejskiej w J.-L. odpowiadając na wezwanie skarżącego poinformował go, iż sprawa Józefa K. była po raz kolejny omawiana na sesji Rady Miejskiej w J.-L. w dniu 30 czerwca 2000 r. i uznano, że brak jest prawnych i faktycznych podstaw do uchylenia kwestionowanej uchwały z 31 stycznia 2000 r. (...) w sprawie rozpatrzenia skargi Józefa Kuśnierka z dnia 30 listopada 1999 r. na czynności Zarządu Miasta i Gminy J.-L. Dnia 26 lipca 2000 r. Józef K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miejskiej w J.-L. z dnia 31 stycznia 2000 r. (...) w sprawie rozpatrzenia skargi Józefa K. z dnia 30 listopada 1999 r. na czynności Zarządu Miasta i Gminy J.-L. domagając się jej uchylenia. Strona przeciwna odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie wskazując, iż skarga złożona została z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Wyjaśniono, iż o treści skarżonej uchwały Józef K. powiadomiony został listem poleconym już w dniu 16 lutego 2000 r. albowiem właśnie w tej dacie własnoręcznie pokwitował on odbiór pisma z 1 lutego 2000 r. Przewodniczącego Rady Miejskiej w J.-L. Ponadto niezależnie od powyższego powołano się także na bezzasadność skargi ze względów merytorycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżona uchwała podjęta została w trybie postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi w ww. zakresie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw /art. 227 Kpa/. Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwiania skarg są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. Do rozpatrywania skargi dotyczącej działalności zarządu gminy stosownie do treści art. 229 pkt 3 Kpa jest rada gminy. Postępowanie skargowe wszczynane jest wyłącznie na skutek wniesienia skargi lub wniosku, postępowania to nie może być wszczęte z urzędu. Załatwienie skargi zgodnie z art. 238 par. 1 Kpa następuje poprzez zawiadomienie o załatwieniu skargi. Zawiadomienie stanowi prawną formę działania, będącą czynnością materialno-techniczną, a więc taką czynnością, która skutki prawne wywołuje przez fakty /por. Czynności faktyczne administracji państwowej. Z. Kmieciak, SP-E t. XXIX, Łódź 1987, str. 74-86/. Zawiadomienie takie zawiera informacje o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach, a wywiera ono trojaki skutek prawny. Po pierwsze kończy postępowanie skargowe w odniesieniu do sprawy, po drugie umożliwia wniesienie przez adresata zawiadomienia kolejnej skargi tym razem wynikającej z niezadowolenia z załatwienia skargi /art. 227 Kpa/ trzecim zaś skutkiem będzie możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 239 Kpa w odniesieniu do ponowionej skargi w szczególności podtrzymania swego poprzedniego stanowiska. W zaskarżonej uchwale, która jest wyrazem stanowiska Rady Gminy J.-L. na ponowienie skargi w sprawie tym razem z dnia 30 listopada 1999 r. na wcześniejszą uchwałę (...) Rady Miejskiej J.-L. z dnia 1 października 1999 r. w sprawie rozpatrzenia skargi Józefa K. z 31 sierpnia 1999 r. na czynności Zarządu Miasta i Gminy w J.-L., którą także uznano za bezzasadną, podtrzymano stanowisko rady zajęte w uchwale z 31 sierpnia 1999 r., uznając kolejną skargę za bezzasadną. Zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie nawet uchwały przez Radę Gminy w J.-L. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do tego Sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym albowiem nie mieści się ona i tak w szeroko określonej kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego a pomieszczonej w zapisach art. 16, art. 17 i art. 20 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Zauważyć w tym miejscu należy, iż podobne stanowisko wyrażono w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski /C.H. Beck Warszawa 2000 str. 770/, iż zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych i organizacji społecznych nie mieści się ani w wyliczeniu aktów zaskarżenia do sądu administracyjnego /art. 16 ust. o NSA/ ani też dodatkowo - nie zawsze organy je wydające będą miały status organów wymienionych w art. 20 ustawy o NSA. Tak więc w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nadal aktualny będzie pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 13 lipca 1983 r. II SA 983/83 /ONSA 1983 Nr 2 poz. 57 str. 90/, iż "zawiadomienie może być kwestionowane jedynie nową skargą, która ma za przedmiot w rozumieniu art. 227 właściwość organu do załatwienia skargi, wskazania sposobu jej załatwienia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne jeżeli było zamieszczone w uzasadnieniu". Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, iż zgłoszona skarga jest niedopuszczalna i jako taką na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało ją odrzucić. Wobec uiszczenia przez skarżącego wpisu w kwocie 10 zł. podlegał on zwrotowi na podstawie art. 36 ust. 1 pkt "b" ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110 ze zm./ w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.