I SA/Łd 1815/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa P.-U. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 28 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie ustalenia wysokości straty za rok podatkowy od 1 kwietnia 1998 r. do 31 marca 1999 r. postanawia - odrzucić skargę. W wyniku kontroli skarbowej z dnia 28 lipca 2000 r. Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. stwierdził, że Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe "E" - Spółka z o.o. w Ł. w roku podatkowym 1.04.1998 - 31.03.1999 r. zaliczyło do kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie 32.125,84 zł, które - jako świadczenia na rzecz udziałowców inne niż wynagrodzenia - nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Po wyeliminowaniu tych nieprawidłowości strata Spółki wyniosła 2.805,16 zł, czyli o 32.125,84 zł mniej niż zadeklarowała Spółka. Spółka - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyła do sądu administracyjnego wymieniony wynik kontroli. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1997 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skarga przysługuje na inne niż określone w pkt 1-3 /tzn. inne niż decyzje administracyjne i określone postanowienia/ akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Natomiast zaskarżony wynik kontroli skarbowej - wydany z powołaniem się na art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572/ - wskazuje jedynie uchybienia w zakresie zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów oraz zawiera wyliczenie straty poniesionej przez podatnika. A zatem wynik ten nie dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego, ani nie nakłada żadnych innych obowiązków na kontrolowany podmiot; nie wynikają z niego również żadne uprawnienia. Oczywiście ustalenia zawarte w zaskarżonym wyniku kontroli mogą zostać wykorzystana w innym postępowaniu, jednakże w postępowaniu tym wynik ten będzie stanowił jedynie jeden z dowodów podlegających ocenie organu prowadzącego to odrębne postępowanie; właśnie w tym odrębnym postępowaniu adresat wyniku będzie mógł bronić swoich interesów, kwestionując ustalenia wynikające z wyniku kontroli. Nie można również uznać, że zaskarżony wynik kontroli skarbowej został wydany zamiast przewidzianej w art. 24 Ordynacji podatkowej decyzji określającej wysokość straty i jedynie mylnie został nazwany wynikiem kontroli, tak jak to zostało przyjęte w tezie 2 uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. FPS 13/00 /ONSA 2001 Nr 2 poz. 58/, w odniesieniu do wyniku kontroli-decyzji wskazującego uchybienia w zakresie podstawy opodatkowania. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt ustawy o kontroli skarbowej do zakresu tej kontroli należy kontrola rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowanie oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Z przepisu tego wynika, że kontrola skarbowa nie obejmuje kontroli rzetelności deklarowanej straty, gdyż nie może być ona uznana za podstawę opodatkowania; podstawę tę może stanowić wyłącznie dochód /p. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/. Oznacza to, że inspektor kontroli skarbowej nie jest władny wydać decyzji określającej wysokość straty. Skoro zatem zaskarżony wynik kontroli skarbowej nie może być uznany za akt /czynność/ wymieniony w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 tej ustawy.