I SA/Ka 1533/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Górniczego Klubu Sportowego "Katowice" Sportowej Spółki Akcyjnej na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 26 maja 2000 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług - oddala skargę. Decyzją z dnia 20 stycznia 1999 r. (...) Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1998 r. w wysokości 10.272 zł oraz odsetki w kwocie 3.581,40 zł. Jako podstawę prawną orzeczenia podano przepis art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. nr 100 poz. 442 ze zm./, art. 207 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 27 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 1, ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że na podstawie kontroli ustalono, iż Spółka zawyżyła podatek naliczony VAT poprzez obniżenie podatku należnego VAT o podatek naliczony w fakturach, których dokumentowano wydatki nie zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Nastąpiło także zaniżenie podatku należnego poprzez nie objęcie podatkiem VAT usług polegających na udostępnianiu powierzchni reklamowych na bandach stadionu i obok. Następnie dokonano stosownych wyliczeń podatku. W odwołaniu od powyższych decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ poprzez błędne przyjęcie, że wykonana została czynność podlegająca opodatkowaniu, art. 3 pkt 3 cyt. ustawy o VAT poprzez brak określenia usługi podlegającej zamianie, art. 6 ust. 8 cyt. ustawy przez błędne przyjęcie momentu powstania obowiązku podatkowego. Ponadto zarzucono naruszenia art. 210 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. W oparciu o powyższe zarzuty domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania dowodzono, że brak podstaw do przyjęcia, iż usługa reklamy została wykonana, bowiem na bandach stadionu nie zamontowano reklam. Poza tym Firma "Coca-Cola" sama dokonała autoreklamy. Decyzją z dnia 26 maja 2000 r. (...) Izba Skarbowa w K. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji Podstawę prawną decyzji stanowił art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji szczegółowo przeanalizowano zapisy umów między podatnikiem a UFA Film-und Ferenssh- GmbH CoKG w Hamburgu dowodząc, że zawarto umowę reklamy. Natomiast Firma "Coca-Cola" sama wykonywała reklamę, lecz udostępnienie miejsca na reklamę powoduje powstanie obowiązku podatkowego w wysokości 22 procent. Ponadto organ II instancji wskazał, że płatność za umowę następowało w terminie miesięcznym. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Górniczy Klub Sportowy "Katowice" Sportowej Spółki Akcyjnej zarzucił naruszenie art. 2 ustawy o podatku VAT poprzez błędne przyjęcie, że wykonana została czynność podlegająca opodatkowaniu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 21 par. 1 pkt 1, art. 122, art. 210 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ poprzez błędne przyjęcie, że powstało zobowiązanie podatkowe. W oparciu o powyższe zarzuty domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej nie wykazano, że usługi zostały wykonane i nie wykazano precyzyjnie podstaw opodatkowania. Poza tym powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zawarte w decyzji organu II instancji. Na rozprawie w dniu 4 października 2001 r. pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie czy sporne czynności podlegały opodatkowaniu czy też nie były przedmiotem podatku od towaru i usług. Przedmiot opodatkowania został określony w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Przepis ten stanowił, w brzmieniu obowiązującym w 1998, że opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Opodatkowaniu podlega również eksport i import towarów lub usług. Przepisy powyższe stosuje się również do: 1/ świadczenia usług oraz przekazania lub zużycia towarów na potrzeby reprezentacji albo reklamy, 2/ przekazania przez podatnika towarów oraz świadczenia usług na potrzeby osobiste podatnika, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, a także zatrudnionych przez niego pracowników oraz byłych pracowników, 3/ zamiany towarów, zamiany usług oraz zamiany usługi na towar i towaru na usługę, 3a/ wydania towarów lub świadczenia usług w zamian za wierzytelności, 3b/ wydania towarów lub świadczenia usług w miejsce świadczenia pieniężnego, 4/ darowizn towarów nie wymienionych w pkt 2, 5/ świadczenia usług, o których mowa w ust. 1, bez pobrania należności, 5a/ wydania towarów lub świadczenia usług w zamian za czynności nie podlegające opodatkowaniu, 6/ towarów, o których mowa w art. 6a. Czynności określone w ust. 1-3 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca zamierzał opodatkować jak największy zakres czynności. I tak opodatkował czynności związane z reprezentacją i reklamą oraz z darowizną a także z świadczenie usług bez pobrania należności. W wyroku z dnia 26 lutego 1998 r. I SA/Po 1237/97 Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlegają również świadczone usługi bez pobrania należności, polegające na wynajmie budynku gospodarczego. A zatem aby opodatkować np. wynajem miejsca na stadionie lub na bandach boiska nie jest konieczne wynagrodzenia /czynszu/ z tego tytułu. Umowy będące przedmiotem sporu zawarte między podatnikiem a UFA Film-und Ferenssh-GmbH CoKG w H. oraz również między Klubem Sportowym GKS a Firmą "Coca-Cola" ma charakter sponsoringu. Sponsoring stał się popularną formą reklamowania przez podmioty gospodarcze. Występuje on często w telewizji lub radiu /por. M. Mucha, S. Moczko-Wdowczyk, Reprezentacja i reklama-zagadnienia podatkowe. Warszawa 2001, str. 15/. L. Stecki jako sponsoring określa odpłatne przysporzenie majątkowe wyrażające się w pieniądzach, rzeczach lub usługach dokonywane przez określony podmiot gospodarczy /sponsora/, na rzecz wybranej osoby fizycznej, organizacji, instytucji lub innej struktury prawnej /sponsorowanego/, w celu wykonania przez niego czynności wskazanych w umowie sponsoringu a zmierzające do utrwalenia bądź spotęgowania renomy tego podmiotu do podwyższenia stopnia jego popularności w środowisku społecznym oraz do zwiększenia jego zysków /L. Stecki, Sponsoring, Toruń 1995 str. 19-33/. Sponsoring można podzielić na aktywny i pasywny. Do tego ostatniego należy oznaczenie sponsora na tle transmitowanego wydarzenia np. reklamy na bandach, na koszulkach zawodników czy też ustawienie logo Firmy "Coca-cola" za bramka boiska, stadionu sportowego. Nie ulega wątpliwości, że tego typu działania mają charakter usług reklamowych bowiem zmierzają do podniesienia prestiżu sponsora, a w konsekwencji dążą do zwiększenia przychodu firmy. Zawierając umowę sponsoringu obie strony są zobowiązane do realizacji odpowiedniego świadczenia o charakterze ekwiwalentnym. Zdaniem M. Mucha, S. Moczko-Wdowczyk nie ulega wątpliwości, że sponsor, gdy jest zobowiązany za usługę reklamową do wydania określoną liczbę znaków pieniężnych to taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług /M. Mucha, S. Moczko-Wdowczyk, Reprezentacja i reklama-zagadnienia podatkowe. Warszawa 2001, str. 73, 131-133/. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela zaprezentowany pogląd co opodatkowania podatkiem VAT usług reklamowych strony skarżącej i ustalenia organów podatkowych co do świadczonych usług i ich wymagalności. Reasumując powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, oddalił.