I SA/Ka 1312/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Ewy Z. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w Cz. z dnia 28 kwietnia 2000 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28.04.2000 r., (...) Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w Cz. po rozpatrzeniu odwołania Ewy Z. utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w Cz. z dnia 25.10.1999 r., (...) w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r., zaległości podatkowej w tym podatku oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 45 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. W jego uzasadnieniu natomiast wyjaśniono, że podatniczka prowadziła w roku 1997 działalność gospodarczą w ramach firmy: Zakład Produkcyjno-Handlowy Hydratyzacja Wapna, z której rozliczała się na zasadach zryczałtowanego podatku dochodowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że w roku poprzednim /1996/ przychód z działalności gospodarczej objęty zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 250.743 zł, który wykazała w zeznaniu PIT-28. Mając powyższe na względzie zauważono, że stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. "b" i art. 30 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w powiązaniu z par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie wysokości kwot podlegających opodatkowaniu zryczałtowanemu /Dz.U. nr 138 poz. 642/ podatek w formie ryczałtu pobiera się w roku 1997, gdy w roku poprzedzającym rok podatkowy czyli w 1996 r. kwota przychodów uzyskanych przez osobę prowadzącą działalność samodzielnie lub suma przychodów wspólników spółki cywilnej, której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne nie przekroczyła kwoty 250.000 zł. Skoro zatem przychód uzyskany przez podatniczkę w 1996 r. wyniósł 250.743 zł to tym samym w roku następnym /tj. w roku podatkowym 1997/ podlegała ona opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Nie mogła bowiem z przyczyny wskazanej wyżej podlegać opodatkowaniu według zasad określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Nawiązując następnie do powyższych ustaleń oraz wniosków przedstawiono następnie argumentację podatniczki tłumaczącą stwierdzony stan rzeczy. W tych ramach wskazano, że początkowo zeznając w charakterze stron podała, że "ewidencję przychodów prowadziła zaprzyjaźniona osoba, która nie dopilnowała tego by zwrócić jej uwagę, iż limit 250.000 zł został przekroczony. Gdyby bowiem wiedziała o przekroczeniu limitu to nie doszłoby na pewno do stwierdzonej nieprawidłowości. W związku z tym wnioskowała by nieprawidłowości uznać za nieświadomy błąd i zobowiązała się Pani w dniu 30.10.1998 r. przedstawić wszystkie dokumenty o poniesionych kosztach w związku z prowadzoną działalnością w celu uznania ich za koszt uzyskania przychodu w 1997 r. Następnie podatniczka oświadczyła w piśmie złożonym dnia 2.11.1998 r., że fakt przekroczenia limitu 250.000 zł nastąpił przez pomyłkę matematyczną tj. że fakturę nr 205/96 na wartość 1.320 zł policzono za wartość 132 zł i w ten sposób uznała swój błąd za omyłkę na podstawie par. 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 148 poz. 719 ze zm./. Z kolei w dniu 13.11.1998 r. przedłożyła ona organowi kontroli kserokopię faktury - korekty nr 1/96 z dnia 16.12.1996 r. do faktury nr 191/96 z dnia 26.11.1996 r. dotyczącej sprzedaży wapna dla Przedsiębiorstwa Budowlano-Usługowego "A.-B." s.c. w K., gdzie korekta dotyczyła zwrotu wapna z tytułu reklamacji w ilości 8 ton o wartości 1.320 zł bez podatku VAT oraz kserokopię protokołu reklamacyjnego dot. zwrotu zakupionego wapna mielonego gaszonego z dnia 16.12.1996 r. Odnośnie tej ostatniej kwestii przedstawiono następnie wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w konkluzji, których wyrażono pogląd, iż wystawiona w listopadzie 1998 r. faktura VAT - korekta na kwotę 1.320 zł posłużyć miała jedynie do uwiarygodnienia zwrotu wapna w grudniu 1996 r. a co za tym idzie miała przekonać organ kontroli, że wykazany przychód za 1996 r. w wysokości 250.743 zł był niższy o ww. kwotę w związku z czym uprawniona była do korzystania w 1997 r. ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Za wnioskiem takim przemawia bowiem m. in. to, że wspomniana faktura korygująca zaksięgowana została w firmie krakowskiej dopiero w 1998 r. przy czym jej wspólnicy nie skorygowali rozliczenia podatku VAT za grudzień 1996 r. zaś korekty swych zeznań w podatku dochodowym dokonali dopiero w trakcie kontroli firmy podatniczki. Organ kontroli nie uznał także za dowód w sprawie oświadczenia Zbigniewa Dziedzica z firmy "F." z K. o tym, że reklamowany towar z dnia 16.12.1996 r. z firmy "A.-B." odkupił w dniu 3.12.1996 r. do swojej firmy "F.", gdyż zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami transakcje te nie pokrywają się w czasie w związku z czym dowód ten jest nie do przyjęcia. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ kontroli dokonał także analizy przedłożonego oświadczenia Janusza K. z dnia 3.03.1999 r., złożonego w obecności notariusza, którym odwołał swe wyjaśnienia zawarte w protokole przesłuchania z dnia 16.12.1998 r., któremu -w wyniku przeprowadzonej analizy obu jego oświadczeń dotyczących sprawy -generalnie odmówiono wiarygodności. Stąd też organ kontroli uznał, iż w sprawie zaistniały wszelkie przesłanki do określenia podatniczce podatku za 1997 r. na zasadach ogólnych. Podkreślono przy tym, że pomimo nie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów odstąpiono w myśl art. 23 par. 3 Ordynacji podatkowej od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku, gdyż dane wynikające z ewidencji przychodów oraz ewidencji sprzedaży i zakupów VAT uzupełnione dowodami zebranymi w toku postępowania kontrolnego pozwalały określić podstawę opodatkowania według dowodów. W związku z tym przedstawiono następnie szczegółowe wyliczenia rachunkowe zarówno podstawy opodatkowania jak i należnego podatku. Następnie przedstawiono argumentację odwołania, która sprowadza się do eksponowania zarzutów naruszenia prawa materialnego, do którego doszło w wyniku obrazy przepisów art. 120-124, art. 210 Ordynacji podatkowej. Taki stan rzeczy jest bowiem konsekwencją ustaleń organu kontroli w kwestii nie uznania za rzetelne faktury korygującej z dnia 16.12.1996 r. i protokołu reklamacyjnego co spowodowało, że za rok podatkowy 1996 przyjęto wykazany przez podatniczkę przychód firmy w kwocie 250.743 zł. Odnosząc się zatem do zgłoszonych zarzutów stwierdzono, że są one bezzasadne. Przede wszystkim bowiem - jak podkreślono - brak jest w odwołaniu wyszczególnienia jakie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały naruszone. Nie doszło również do naruszenia wyżej wskazanych przepisów procesowych. Całe postępowanie kontrolne zostało bowiem przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą kontrolną a dokonane ustalenia zawarte w decyzji mają swoje umocowanie w cytowanych przepisach prawa materialnego. Strona na każdym etapie postępowania była zapoznawana z kolejnymi ustaleniami z czynności z których sporządzane były adnotacje. Organ kontroli w sposób wyczerpujący przy tym zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy celem wyjaśnienia stanu faktycznego. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło zaś, że podatniczka miała w 1997 r. obowiązek rozliczenia się z tytułu podatku dochodowego na zasadach ogólnych, bo jej przychód uzyskany w 1996 r. wyniósł 250.743 zł. Nadmieniono także, że za prawidłowy uznać należy wniosek, iż przedłożona w trakcie kontroli faktura korygująca oraz protokół reklamacyjny. sporządzone zostały dopiero podczas kontroli i miały na celu potwierdzić rzekomą reklamację i w konsekwencji obniżyć wykazany przychód z 1996 r. o kwotę 1.320 zł co spowodowałoby uniknięcie konieczności zmiany formy opodatkowania działalności podatniczki w 1997 r. Organ kontroli zanim dokonał bowiem powyższych ustaleń przyjął wszystkie dowody do rozpatrzenia i dokonał analizy tych dowodów w oparciu o cały materiał zgromadzony w sprawie. Podkreślono przy tym, że stan zdrowia strony nie może być wytłumaczeniem dla zmiany oceny zebranego materiału dowodowego. Nie znaleziono także podstaw dla dokonania odmiennej, aniżeli organ pierwszej instancji, oceny oświadczeń Janusza K. i Zbigniewa D. w tym do przeprowadzenia konfrontacji między nimi. Zaznaczono bowiem, że oba te oświadczenia zostały bardzo wnikliwie przeanalizowane i w zaskarżonej decyzji jako dowód zostały one rozpatrzone. Reasumując powyższe stwierdzono, że złożone odwołanie nie wnosi niczego nowego do już ustalonego stanu faktycznego, a przede wszystkim nie zawiera udokumentowanych zarzutów merytorycznych ani faktycznych przeciw zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika Ewy Z., który - powołując się na zarzut naruszenia przepisów art. 120-124, art. 210 Ordynacji podatkowej - wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Na poparcie zgłoszonego żądania w pierwszej kolejności nawiązano w uzasadnieniu do okoliczności sprawy oraz stanowiska jakie zajęły w niej organy podatkowe. Stwierdzono w związku z tym, że organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie niesłusznie odmówiły wiarygodności dowodom na okoliczność wystawionej faktury VAT - korekty, a co za tym idzie wysokości przychodu osiągniętego przez Ewę Z za 1996 r. Istotnym dowodem w tej sprawie jest zaś oświadczenia Janusza K. z dnia 3.03.1999 r., z którego wynika, że faktura korygująca została wpisana do podatkowej księgi przychodów i rozchodów pod poz. 541 w dniu 31.12.1996 r., które bezzasadnie zdyskwalifikowano. W tym stanie rzeczy istnieje konieczność ponownej oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów. Prawidłowa ocena dowodów spowodowałaby bowiem, że uznać należałoby, iż spełniony został warunek zawarty w art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. "b" i art. 30 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w powiązaniu z par. 2 rozporządzenia Ministrów Finansów z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie wysokości kwot podlegających opodatkowaniu zryczałtowanemu, tj. że Ewa Z. mogła płacić zryczałtowany podatek od przychodów ewidencjonowanych w 1997 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21.09.2001 r. pełnomocnicy stron podtrzymali ich stanowiska procesowe. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę na znaczne skutki finansowe w przypadku pozbawienia jej ulgowej formy opodatkowania. Zaakcentował także fakt naruszenia przepisu art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej, z czym nie zgodził się pełnomocnik strony przeciwnej. Postanowieniem z dnia 1.10.2001 r. Sąd otworzył na nowo zamkniętą rozprawę celem zapoznania się z zeznaniem podatkowym skarżącej za 1996 r. Na kolejnej rozprawie w dniu 6.12.2001 r. przeprowadzono dowód z nadesłanych zeznań podatkowych oraz pisma Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w Cz., z których to dokumentów wynika, iż skarżąca nie składała korekty zeznania podatkowego za 1996 r. W związku z tym pełnomocnik skarżącej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, podniósł, że fakt braku korekty zeznania podatkowego nie przesądza jeszcze o wielkości przychodu i dochodu osiągniętego przez podatniczkę. Deklaracja podatkowa nie ma bowiem konstytutywnego charakteru. Niezależnie od tego zwrócił uwagę na fakt, że korekta rzeczonego zeznania dokonana została w terminie późniejszym, tj. w październiku 1999 r. Pełnomocnik organu odwoławczego oświadczył natomiast, że w Urzędzie Skarbowym w K. powyższy fakt odnotowany nie został. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Skarga uzasadniona nie jest albowiem wbrew jej twierdzeniom zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przystępując w tym stanie rzeczy do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w punkcie wyjścia przywołać należy przepis art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. Tak więc zgodnie z nim uzyskane w roku podatkowym przychody określone w art. 14 /tj. przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej/, z wyłączeniem przychodów z wykonywania wolnego zawodu, nie łączą się z dochodami /przychodami/ z innych źródeł i podlegają opodatkowaniu w formie ryczałtowej w przypadkach: a/ rozpoczęcia w roku podatkowym tej działalności samodzielnie lub w formie spółki cywilnej osób fizycznych, b/ gdy w roku poprzedzającym rok podatkowy kwota przychodów uzyskanych przez osobę prowadzącą działalność samodzielnie lub suma przychodów wspólników spółki cywilnej, której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne, nie przekroczyła 250.000 zł. Przepis ten określa zatem w istocie rzeczy warunki jakie musiały zaistnieć, aby podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą, z wyłączeniem działalności polegającej na wykonywaniu wolnego zawodu, mógł podlegać w roku 1997 opodatkowaniu na zasadach uproszczonych. Pierwsza grupa tych warunków zaadresowana przy tym została do osób fizycznych, które w tymże roku rozpoczynały działalność gospodarczą, o której mowa w analizowanym przepisie /art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. "a"/. Stąd też w rozpatrywanej sprawie nie mają one zastosowania. Druga ich grupa była natomiast skierowana to takich właśnie podatników jak skarżąca - tj. do osób, które wspomnianą wyżej działalność gospodarczą prowadzili już w poprzednim roku podatkowym. Stąd też mając na względzie przytoczoną wyżej regulację pkt 6 lit. "b" ustawy można stwierdzić, iż w odniesieniu do tej grupy podatników warunkiem skorzystania przez nich ze zryczałtowanej formy opodatkowania podatkiem dochodowym było w 1997 r. to, by: - prowadzili w 1996 r. samodzielnie lub w spółce cywilnej działalność gospodarczą - osiągnęli z tej działalności /samodzielnie lub wspólnie z wspólnikami spółki cywilnej/ przychody w wysokości nie przekraczającej 250.000 zł. Taka konstrukcja omawianej regulacji oznacza zatem w sposób nie budzący wątpliwości, iż przekroczenie wskazanej wyżej kwoty przychodów w roku 1996 pozbawiało podatnika z możliwości opodatkowania przychodów roku 1997, ze wspomnianej wcześniej działalności gospodarczej, w formie ryczałtowej. Tym samym więc był on zobowiązany rozliczać się podatkowo w tymże roku /tj. w 1997 r./ na zasadach ogólnych. Taka konsekwencja również bowiem jednoznacznie wynika z treści przywołanego wyżej przepisu art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. "b" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc zatem powyższe uwagi do okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić trzeba, że skarżąca osiągnęła w roku 1996 przychody z wykonywanej samodzielnie działalności gospodarczej w wysokości 250.743 zł. Taką kwotę przychodów wykazała bowiem w swym zeznaniu podatkowym PIT-28 za 1996 r. i ta właśnie kwota posłużyła do wyliczenia jej dochodu za wspomniany rok podatkowy (...). Kwota ta nieznacznie zatem przekroczyła, niemniej przekroczyła, wysokość przychodów, która wyłączała podatnikowi możliwość korzystania z zryczałtowanej formy opodatkowania w 1997 r. Podkreślić przy tym trzeba, że okoliczność tą organy podatkowe obu instancji dostrzegły i prawidłowo oceniły. Skoro bowiem skarżąca w poprzednim roku podatkowym /1996/ przekroczyła określony ustawą próg przychodów limitujący możliwość korzystania z uproszczonej formy opodatkowania to tym samym w następnym roku podatkowym /1997/ obowiązana była rozliczać się na zasadach ogólnych w związku z czym zasadnie określono jej należny podatek dochodowy za 1997 r. na tych zasadach. W tym miejscu pojawia się kwestia, która w toku całego postępowania stanowiła przedmiot sporu a obecnie stanowi zasadniczy argument skargi. Dotyczy zaś ona zagadnienia jaki faktycznie przychód skarżąca osiągnęła w 1996 r. Twierdzi ona bowiem, że przychód ten był niższy od wykazanego o kwotę 1.320 zł. stanowiącą wartość netto zwróconego w grudniu 1996 r. towaru. Nie wdając się w tym miejscu w ocenę podjętych w tym zakresie czynności i wniosków do jakich w tej materii doszły organy podatkowe oraz podjętej z nimi polemiki strony skarżącej zwrócić należy uwagę na następujące okoliczności. Przede wszystkim zauważyć należy, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie dotyczyło roku 1997. Dla tego postępowania wielkość przychodu za poprzedni rok podatkowy wykazana została za pomocą złożonej przez podatniczkę deklaracji podatkowej /tj. zeznania podatkowego PIT-28/, która stosownie do treści art. 181 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ jest dowodem w postępowaniu podatkowym. Dowód ten, jak każdy inny. potwierdza przy tym te okoliczności, które z niego wynikają. Tym samym potwierdza on dane wynikające z zeznania podatkowego w tym wielkość osiągniętego przychodu. Okoliczności, które stwierdza deklaracja podatkowa niewątpliwie mogą być także obalone - do czego skarżąca zmierzała w niniejszym /dotyczącym 1997 r. - co godzi się podkreślić/ postępowaniu. Skoro jednak okoliczności te przesądzają o wysokości zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy to. zdaniem składu orzekającego, mogą one być kwestionowane wyłącznie w postępowaniu podatkowym, które dotyczyć będzie tego właśnie roku. Wniosek taki wyprowadzić bowiem można z treści art. 21 par. 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w par. 1 pkt 1 /tj. jak w przypadku podatku dochodowego z mocy prawa/, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty chyba, że w przypadkach i w trybie par. 3 tego przepisu organ podatkowy określi wysokość zobowiązania podatkowego w innej od zadeklarowanej wysokości. Wielkość przychodu osiągniętego przez podatnika jest zaś jednym z elementów, na podstawie których wylicza się wysokość należnego zobowiązania podatkowego. Tym samym więc chcąc kwestionować tą wartość kwestionuje się zarazem wyliczenie podatku za dany rok - co oczywiście jest dopuszczalne lecz w odpowiednim postępowaniu mającym za przedmiot ten rok podatkowy, w którym wartość ta wystąpiła /np. w trybie art. 21 par. 3 lub przepisów działu III rozdz. 10 Ordynacji podatkowej/. Konkludując powyższy wywód stwierdzić zatem należy, że w przypadku. gdy istotną dla danej sprawy okolicznością jest wykazany przez podatnika w deklaracji podatkowej przychód to okoliczność ta może być kwestionowana wyłącznie w postępowaniu mającym za przedmiot ten rok podatkowy, którego deklaracja dotyczyła. Mając powyższe na względzie zauważyć trzeba, że rozpatrywanym przypadku wysokość zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie elementy rachunku podatkowego w tym wysokość przychodu za 1996 r., nie zostały w odpowiednim trybie skorygowane. Dopóki zatem do tego nie dojdzie to w świetle poczynionych wyżej uwag uznać trzeba, że wielkości, które wynikały ze złożonej deklaracji podatkowej za dany rok będą wiążące dla organów podatkowych rozstrzygających kwestię zasad opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego kolejnego roku podatkowego. W konsekwencji tego eksponowaną w skardze argumentację tyczącą powyższej kwestii uznać należy za chybioną. Podobnie ocenić należy także argumenty odwołujące się do względów natury słusznościowej. w tym zwłaszcza braku proporcji między wielkością przekroczenia wielkości przychodów do finansowych skutków zastosowania opodatkowania na zasadach ogólnych. Względy takie nie mogą bowiem uchylić konsekwencji wynikających z przepisów materialnoprawnych. z których skarżąca - jako osoba prowadząca działalność gospodarczą - winna sobie zdawać sprawę. Nie mogą one zatem wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mogą one stanowić natomiast przedmiot postępowania ulgowego, którego jednak niniejsza sprawa nie dotyczy. Nadto stwierdzić także trzeba, że zgłoszony po raz pierwszy dopiero na rozprawie w 21.09.2001 r. zarzut naruszenia art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje dostatecznego potwierdzenia w przedstawionych Sądowi materiałach sprawy. Tym samym nie daje on podstaw do uwzględnienia zgłoszonego w skardze żądania. W sumie zatem, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie znaleziono podstaw do postawienia organom orzekającym w sprawie zarzutu" naruszenia prawa i to takiego, który mógłby mieć wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawą uwzględnienia w skardze żądania. Stąd też Sąd, działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę -jako nieuzasadnioną - oddalił.