II SA/Łd 321/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skarg Jerzego A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 3 lutego 1999 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia balkonu - oddala skargę. Decyzją (...) z 3 lutego 1999 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z 10 listopada 1998 r., (...) nakazującą Teresie C. rozbiórkę daszku wybudowanego samowolnie nad balkonem lokalu nr 35 w bloku nr 12 przy ul. A. nr 12a w Ł. - w części dotyczącej nakazu rozbiórki natomiast uchylił ją i umorzył w części dotyczącej terminu rozbiórki. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że realizacja robót budowlanych związanych z budową daszku nastąpiła bez wymaganego przez art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zezwolenia. Natomiast w decyzji organu I bez podstawy prawnej ustalono termin wykonania rozbiórki "do dnia 31 stycznia 1999 r." W uchwale zaś z 1 czerwca 1998 r., OPS 2/98 Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że w decyzji wydanej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nie można ustalić terminu wykonania rozbiórki. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jerzy A. podnosi, że sprawa natychmiastowej rozbiórki jest dla niego bardzo ważna, gdyż zadaszenie to bardzo pogarsza oświetlenie i nasłonecznienie pokoju. Wydany nakaz rozbiórki bez określenia terminu jego wykonania jest nie do przyjęcia, ponieważ dotychczas nie respektowano już 3 terminów rozbiórki. Nakaz rozbiórki bez terminu jego wykonania będzie całkowicie nieskuteczny. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że merytoryczne i prawne uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawarte jest w jej uzasadnieniu. Dodał, iż decyzje wydane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego podlegają wykonaniu "natychmiast po uprawomocnieniu się". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga, nie może zostać uwzględniona. Istotą sądowej kontroli administracji sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest stosownie do art. 21 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ badanie zgodności z prawem zaskarżonych do Sądu aktów. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy zasadnie dopatrzył się w decyzji organu I instancji wady w postaci określenia terminu wykonania rozbiórki "do dnia 31 stycznia 1999 r." W uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., OPS 2/98 /ONSA 1998 Nr 4 poz. 108/ przyjęto, a pogląd ten podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, że w wydawanej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego decyzji nakazującej rozbiórkę nie można ustalić terminu jej wykonania, ponieważ nie przewidują tego przepisy obowiązującego prawa. W tej sytuacji decyzja organu I instancji w części określającej termin dokonania rozbiórki dotknięta była wadą nieważności z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa jako wydana bez podstawy prawnej. Z tego powodu organ odwoławczy prawidłowo postąpił uchylając decyzje w części określającej termin wykonania rozbiórki. Brak w decyzji klauzuli określającej termin jej wykonania nie powoduje, wbrew temu, co twierdzi skarżący niemożliwości jej realizacji. Z chwilą, bowiem doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego - utrzymującej w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę - decyzja ta stała się ostateczna i jako taka podlegała wykonaniu. Rolą organów administracji publicznej - organu, który wydał nakaz rozbiórki w I instancji - występującego w roli wierzyciela - jest stosownie do art. 6 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ podjęcie kroków zmierzających do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, gdy zobowiązany - podmiot - na który nałożono obowiązek wykonania rozbiórki dobrowolnie go nie wykonuje. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości mogła budzić okoliczność, czy przedmiotowe zadaszenie balkonu jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2000 r., II SA/Łd 1203/97 /nie publ./ trafnie przyjęto, że "dla uznania inwestycji za obiekt budowlany nie jest wymagane trwałe związanie z gruntem, a nawet posiadanie ścian; wystarczy, że jest to konstrukcja przestrzenna, posiadająca jako element konieczny pokrycie dachowe, które w jakikolwiek sposób łączy się z gruntem". Podzielając cytowany pogląd, należy stwierdzić, że daszek wybudowany nad balkonem jest obiektem budowlanym, na którego budowę wymagane było pozwolenie budowlane. Brak takiego pozwolenia przesądza, więc o tym, że organy administracji prawidłowo zastosowały przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Mając na uwadze podniesione wyżej argumenty na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.