I SA/Kr 27/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu sprawy ze skargi Czesława B. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w N.-S. z dnia 3 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1995r. - skargę oddala. Pismem z dnia 7 lipca 1999 r. Czesław B. złożył w Urzędzie Skarbowym w Z. żądanie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za maj 1995 r. Żądanie to uzasadnił tym, że w związku z decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w C. (...) z dnia 12 listopada 1996 r. określającą wyższą wartość celną sprowadzonego z zagranicy ciągnika siodłowego Urząd Skarbowy w Z. decyzją (...) z dnia 22 czerwca 1999 r. ustalił mu podatek od towarów i usług za maj 1995 r. z tytułu importu tego pojazdu, który - zgodnie z art. 11c ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - stanowi podatek naliczony w rozumieniu art. 19 ust. 2 tej ustawy, a ze względu na to, że wymieniony zakup dotyczył środka trwałego podatek podlega zwrotowi na rachunek podatnika. Urząd Skarbowy w Z. decyzją (...) z dnia 1 września 1999 r. - wydaną na podstawie art. 207 par. 1 w związku z art. 21 par. 3 i art. 79 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926/ oraz art. 11c ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - odmówił Czesławowi B. stwierdzenia nadpłaty. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że w chwili składania wniosku Czesław B. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług i jako taki nie był uprawniony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z decyzji Urzędu Skarbowego i złożenia deklaracji korygującej VAT-7 za maj 1995 r. Od decyzji Urzędu Skarbowego Czesław B. wniósł odwołanie pismem z dnia 8 września 1999 r.. uzupełnione pismem podatnika Mirosława K. z dnia 26 listopada 1999 r., w którym twierdzi, że decyzja Urzędu Skarbowego nie zawiera uzasadnienia prawnego, a powołanie w niej art. 11c ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług jest niewystarczające. Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w N.-S., po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu całości akt sprawy decyzją z dnia 3 grudnia 1999 r. (...), działając na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ postanowiła utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W motywacji rozstrzygnięcia podniesiono, że podejmując taką decyzję wzięto pod uwagę, że zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy zobowiązani są składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, a zobowiązanie podatkowe lub kwotę różnicy podatku przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba, że urząd skarbowy określił je w innej wysokości. Podkreślono, iż zgodnie z art. 79 par. 1 i par. 2 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, jeżeli podatnik w deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług wykazał kwotę podatku przypadającego do zwrotu w wysokości mniejszej od należnej może złożyć żądanie stwierdzenia nadpłaty. Z przepisów tych wynika, jak zauważono, że zarówno deklarację czy deklarację korygującą jak i żądanie stwierdzenia nadpłaty może złożyć tylko podatnik. Podatnikiem zaś. zgodnie z art. 5 ww. ustawy o podatku od towarów i usług -jest osoba prawna, jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej i osoba fizyczna mająca siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeśli wykonuje we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2 tej ustawy, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że z akt sprawy wynika, iż Czesław B. w dniu 30 lipca 1997 r. złożył zgłoszenie VAT - Z o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT z dniem 29 lipca 1997 r., a więc od tego dnia przestał być podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 9 ust. 4 cyt. ustawy zgłoszenie zaprzestania działalności stanowi podstawę dla Urzędu Skarbowego do wykreślenia podatnika z rejestru. Decyzję tę Czesław B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego z powodu, jak stwierdził naruszenie prawa, domagając się jej uchylenia. W treści skargi podniesiono, że twierdzenie Izby Skarbowej, iż Czesław B. nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług jest sprzeczne z art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. O tym czy Czesław B. jest podatnikiem VAT nie decydują, zdaniem skarżącego, sprawy formalne /złożenie druku w Urzędzie Skarbowym/, a wykonywanie przez niego określonych czynności. Podniesiono nadto, że zgłoszenia VAT-Z decyduje o statusie zarejestrowanego lub wyrejestrowanego podatnika, który ma wpływ na możliwość odliczania podatku naliczonego. Stwierdzono wreszcie, że Czesław B. wykonywał w 1999 r. czynności podlegające opodatkowaniu ze względu na brzmienie art. 14 ust. 7 a ustawy o podatku od towarów i usług; nie miał też prawa skorzystać ze zwolnienia z VAT ze względu na obroty osiągnięte w roku poprzednim, a więc Urząd nie może kwestionować jego statusu jako podatnika. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w N.-S. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoją argumentację zawartą w motywacji zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając wyżej opisaną skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Czesława B. jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wykazała niezgodności kwestionowanej decyzji z prawem a konieczność jej uchylenia zachodziłaby jedynie w takim przypadku /art. 21 i art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Należy jeszcze raz podkreślić, że z przepisów art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług i art. 79 par. 1 i par. 2 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa wynika, że zarówno deklarację czy deklarację korygującą jak i żądanie stwierdzenia nadpłaty może złożyć tylko podatnik. Podatnikiem, zgodnie z treścią dyspozycji art. 5 ww. ustawy o podatku od towarów i usług - jest osoba prawna, jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej i osoba fizyczna mająca siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonuje we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2 tej ustawy, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Z ujawnionych okoliczności sprawy wynika, że skarżący Czesław B. w dniu złożenia żądania stwierdzenia nadpłaty nie był podatnikiem podatku od towarów i usług, gdyż w dniu 30 lipca 1997 r. złożył zgłoszenie VAT-Z o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT z dniem 29 lipca 1997 r. w związku z czym został wykreślony z rejestru podatników. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług tylko zarejestrowany podatnik ma prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego. Nowe zgłoszenie rejestracyjne Czesław B. złożył w Urzędzie Skarbowym w dniu 14 września 1999 r., a więc twierdzenie pełnomocnika, że Czesław B. w 1999 r. wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu jest zgodne z prawdą, z tym, że wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu bez złożenia zgłoszenia rejestracyjnego nie uprawnia podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony czy występowania o zwrot różnicy podatku Skoro więc w dniu 7 lipca 1999 r. tj. w dniu złożenia żądania stwierdzenia nadpłaty ani w dniu wydawania decyzji przez Urząd Skarbowy Czesław B. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług Urząd Skarbowy słusznie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za maj 1995 r. Tak więc skoro zarzuty podniesione w skardze okazały się chybione, a przeprowadzona kontrola nie wykazała naruszeń prawa, które z urzędu dawałyby podstawę do uwzględnienia skargi, należało orzec zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ jak w sentencji wyroku.