I SA/Wr 617/01

1. Powierzenie organowi podatkowemu uprawnienia do odroczenia w czasie zwrotu podatku naliczonego, pozostawiało decyzję w tym zakresie swobodnemu uznaniu administracyjnemu. Nie oznacza to jednak dowolności takiej decyzji, bowiem wydanie jej musi poddać się weryfikacji w świetle treści art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Ustawa nie precyzuje jaki charakter powinna mieć działalność podatnika, aby ograniczenia takiego nie stosować. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że musi zachodzić jakaś "szczególność" charakteru działalności podatnika, wyróżniająca ją od innej, typowej działalności, np. długotrwały proces produkcyjny, w którym podatnik angażuje znaczne środki własne, a ograniczenie z art. 21 ust. 4 ustawy o VAT, mogłoby stworzyć zagrożenie finansowe. 2. Przepis art. 21 ust. 6 ustawy o VAT ma charakter przepisu prawa materialnego i odnosi się do terminu zwrotu, wskazując że organ podatkowy ma bezwzględny obowiązek dokonania zwrotu różnicy w ustalonym terminie 25 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika, czyli nawet przekazanie kwoty zwrotu na rachunek bankowy podatnika w ostatnim dniu tego terminu stanowi spełnienie warunku z art. 21 ust. 6 ustawy o VAT. Przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do terminów wydania decyzji w tym przedmiocie, bowiem terminy wydania decyzji uregulowane zostały przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, która w art. 139 par. 1 ustala termin załatwienia spraw wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w art. 125 ustanawia ogólną zasadę szybkości postępowania.