II SA/Po 1560/03

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Z.-G. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody L. z dnia 11 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursów na stanowiska dyrektorów przedszkoli, szkól i placówek oświatowych oraz określenia regulaminu postępowania konkursowego - oddala skargę. Prezydent Miasta Z.-G. zarządzeniem nr 217/03 z 2 kwietnia 2003 r. powołał komisje konkursową w celu przeprowadzenia konkursów w nim określonych oraz ustalił regulamin postępowania konkursowego, wskazując na art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1592 ze zm./ oraz art. 36a ust. 5 w związku z art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /t.j. Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./. Rozstrzygnięciem nadzorczym z 11 czerwca 2003 r., (...) Wojewoda L. stwierdził nieważność przedmiotowego zarządzenia Prezydenta Miasta. W ocenie Wojewody Prezydent Miasta Z.-G. podejmując wymienione zarządzenie istotnie naruszył prawo w szczególności art. 5c pkt 2, art. 36a ust. 5 pkt 1 ppkt "a" ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Prezydent Miasta został, bowiem wyposażony w kompetencje do powołania komisji konkursowej z wyznaczonych /delegowanych/ przedstawicieli podmiotów wskazanych w art. 36a ust. 5 pkt 1-3 i określenia regulaminu konkursu. Nie ma jednak ustawowych uprawnień do wyznaczenia przedstawicieli organu prowadzącego do komisji konkursowej, jak to wyraził w par. 1 pkt 1 kwestionowanego zarządzenia. Tymczasem Prezydent, zamiast powołać komisję z wytypowanych przedstawicieli, powtarza w części zapisy art. 36a ust. 5 ustawy o systemie oświaty oraz wskazuje przedstawicieli Miasta Z.-G. do komisji konkursowej. Działanie to narusza prawo, bo nie leży w jego kompetencji. Wsparciem dla tego rozumowania jest przywołane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta Z.-G. zarzucił rozstrzygnięciu nadzorczemu naruszenie tych samych przepisów prawa materialnego, tj. art. 5c pkt 2 i art. 36a ust. 5 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 7 marca 1991 r. o systemie oświaty. Strona skarżąca argumentowała, że po nowelizacji ustawy o systemie oświaty /Dz.U. 2002 nr 113 poz. 984/ kompetencje organu prowadzącego określone w art. 36a ust. 1, 2, 4, 4a, 5, 6 i 9 wykonuje prezydent miasta. Zatem na prezydencie miasta spoczywa obowiązek określenia regulaminu i powołania komisji konkursowej. W tych okolicznościach pogląd wyrażony w powołanym przez Wojewodę wyroku NSA bazujący na innym stanie prawnym nie może mieć zastosowania. Nadto z ostrożności podnosił, że podjęcie przedmiotowego aktu nie związane jest z istotnym naruszeniem prawa skutkującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jakkolwiek w obowiązującym porządku prawnym organem władnym do powołania komisji konkursowej na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki prowadzonej przez jednostki samorządu terytorialnego jest m.in. prezydent miasta /art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - t.j. Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./, to jednak Prezydent Miasta Z.-G. wydając kwestionowane zarządzenie przekroczył ustawowe kompetencje. Zgodnie, bowiem z art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /t.j. Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./ w celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę lub placówkę określa regulamin konkursu oraz powołuje komisję konkursową. Norma ta wskazuje równocześnie podmioty, których przedstawiciele wchodzą w skład komisji konkursowej. Z sformułowania powyższego wynika, że Prezydent Miasta posiada umocowanie do imiennego powołania komisji z wyznaczonych, względnie wybranych przedstawicieli podmiotów wskazanych w omawianym wyżej art. 36a. Nie odpowiada temu warunkowi wyznaczenie organu lub przedstawicieli organu do komisji konkursowej. Zarządzenie Prezydenta Z.-G. (...) z 2 kwietnia 2003 r., zamiast imiennie powołać członków komisji powtarza w części zapisy samego aktu normatywnego /art. 36a ust. 5 ustawy o systemie oświaty/ oraz wskazuje przedstawicieli miasta Z.-G. do komisji konkursowej. Takie wskazanie przez Prezydenta przedstawicieli miasta jest w istocie przekroczeniem kompetencji ustawowej. Słusznie uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego podnosi, że umocowanie płynące z art. 36a ust. 5 ustawy o systemie oświaty w związku z art. 5c pkt 2 tejże nie jest tożsame z uprawnieniem do wyznaczania przedstawicieli do komisji. Zasadnie też rozstrzygnięcie nadzorcze przywołuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Wr 795/97 z dnia 7 października 1997 r. /Orzecz. w sprawach Samorządowych 1998 nr 3 poz. 86/. Mimo zmiany stanu prawnego tezy zawarte w jego uzasadnieniu zachowują aktualność także na gruncie nowych regulacji, w szczególności nadal aktualny jest pogląd, że powołując komisję konkursową dla przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły podstawowej właściwy organ nie może swego rozstrzygnięcia ograniczyć do powołania komisji i między innymi do upoważnienia innych podmiotów do wskazania takich przedstawicieli, którzy weszliby w skład komisji. Ustawowy zwrot "powołuje komisję konkursową" w określonym składzie oznacza kompetencje i jednocześnie obowiązek jej imiennego wyłonienia. Nie można, zatem poprzestać na blankietowym odwołaniu się, że w skład komisji będą wchodzili odpowiedni przedstawiciele. Brak w przedmiotowym zarządzeniu imiennego określenia tych przedstawicieli w sposób istotny narusza art. 36a ust. 5 przywołanej ustawy o systemie oświaty, także w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania tego zarządzenia. Zważyć przy tym należy, że rozumowanie Prezydenta Miasta prowadziłoby do sytuacji, że w komisjach konkursowych brałyby udział osoby nie powołane w istocie przez uprawniony do tego organ. W tych okolicznościach przyjąć należy, że rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody znajduje materialnoprawną podstawę, co z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ prowadzi do oddalenia skargi.