I SA/Gd 1109/00

WyrokWSA w Gdańsku2003-10-15

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ podatkowy II instancji prawidłowo ocenił termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, stosując przepisy Ordynacji podatkowej zamiast ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zgodnie z art. 335 Ordynacji podatkowej?
Ratio decidendi
Organ II instancji błędnie ocenił termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, stosując przepisy Ordynacji podatkowej zamiast ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Zgodnie z art. 335 Ordynacji podatkowej, odwołanie wniesione przed wejściem w życie Ordynacji podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów dotychczasowych, w tym ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Zastosowanie art. 30 ustawy o zobowiązaniach podatkowych prowadziłoby do wniosku, że zobowiązanie przedawniło się z dniem 30 stycznia 2001 r., a nie zgodnie z art. 70 Ordynacji podatkowej.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła oceny terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1992 r. Organ II instancji uznał, że termin przedawnienia nie upłynął, stosując przepisy Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca kwestionowała tę ocenę, wskazując na konieczność zastosowania przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych zgodnie z art. 335 Ordynacji podatkowej. W aktach sprawy znajdowało się zawiadomienie o zajęciu rachunków bankowych z dnia 30 stycznia 1996 r.
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję.

Pełny tekst orzeczenia

Skoro zgodnie z przepisem art. 335 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ odwołanie wniesione przez stronę podlega rozpatrzeniu na podstawie ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, to zasadne jest stwierdzenie, że przepisy te mają zastosowanie w odniesieniu do wszystkich kwestii wymagających rozstrzygnięcia w sprawie, również w zakresie badania dopuszczalności wydania decyzji z uwagi na bieg terminów przedawnienia. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł wywód dotyczący ustalenia, że nie nastąpił upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1992 r. Oceny terminu dokonano na podstawie art. 70 Ordynacji podatkowej. Skoro zgodnie z powołanym przepisem art. 335 Ordynacji podatkowej odwołanie wniesione przez stronę podlega rozpatrzeniu na podstawie ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, to zasadne jest stwierdzenie, że przepisy te mają zastosowanie w odniesieniu do wszystkich kwestii wymagających rozstrzygnięcia w sprawie, również w zakresie badania dopuszczalności wydania decyzji z uwagi na bieg terminów przedawnienia. W odpowiedzi na skargę bezzasadnie wskazano, że w przepisach przejściowych ustawodawca nie wskazał, jakie przepisy stosuje się przy orzekaniu w sprawach przedawnienia. Unormowanie art. 335 Ordynacji podatkowej ma charakter generalny, zaś kwestia przedawnienia jest elementem orzekania uwzględnianym z urzędu w każdej rozpoznawanej sprawie. Przepis ten w sposób ogólny stanowi, że sytuacja strony, która złożyła odwołanie przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej podlega ocenie na podstawie przepisów dotychczasowych. Powyższe służy stabilnemu ukształtowaniu sytuacji strony. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 7 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, gdyż postępowanie nie jest prowadzone w sprawie, która podlega zakończeniu decyzją w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, lecz decyzją ewentualnie określającą podatek, skoro zobowiązanie podatkowe powstaje na podstawie przepisów ustawy - art. 25 i art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W niniejszej sprawie zastosowanie zgodnie z art. 335 Ordynacji podatkowej obowiązującego przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisu art. 30 ustawy o zobowiązaniach podatkowych spowodowałoby odmienne niż w zaskarżonej decyzji wnioski dotyczące terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, z tym że bieg przedawnienia /ust. 2/ przerywa się przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony. Izba Skarbowa uzyskała informację od organu egzekucyjnego o doręczeniu stronie skarżącej w dniu 30 stycznia 1996 r. zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych wraz z tytułem wykonawczym oraz umorzeniu postępowania egzekucyjnego w dniu 16 marca 2000 r. Strona powyższego nie kwestionuje. Zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo, z tym że przedłużenie /zdanie 2/ nie może być większe niż dalszych 5 lat. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe, nawet w przypadku przerwania jego biegu, przedawni się najpóźniej w terminie 10 lat od końca roku, w którym upłynął okres płatności /por. "Zobowiązania podatkowe. Komentarz do ustawy", B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, Toruń 1997 str. 170/. Unormowanie kwestii przedawnienia zawarte w art. 70 Ordynacji podatkowej nie zawiera takiego ograniczenia. Z tej przyczyny należy uznać, że powołanie nieprawidłowej podstawy prawnej w zakresie oceny przedawnienia miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie termin pięcioletni, o jaki przedłużona została odpowiedzialność podatkowa należy liczyć od dnia 30 stycznia 1996 r. Termin ten upłynął 30 stycznia 2001 r.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło