III FSK 185/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant starszy asystent sędziego Anna Rybak, , po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 913/23 w sprawie ze skargi A. O. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 19 lipca 2023 r. nr SKO 4121/81/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 9 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 913/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A.O. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 19 lipca 2023 r., nr SKO 4121/81/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł M.S. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 9 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 913/23 zaskarżył w całości i wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu bądź rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 188 p.p.s.a., w związku z art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. 2. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3. zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, według norm przepisanych, w tym kosztów uzasadnienia wyroku. Skargę kasacyjną strona skarżąca oparła na następujących podstawach: I. naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.), art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) , art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2007.303.1) i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. 2004.90.864/30) oraz art. 16 i art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie tych przepisów i podjęcie orzeczenia bez udziału trzech sędziów z udziałem osób nieuprawnionych powołanych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim niezgodnie z obowiązującymi przepisami przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3 ze zm.), co prowadzi do naruszenia wskazanych wyżej przepisów i nieważność postępowania, 2) art.151 p.p.s.a. oraz 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) – dalej jako: "o.p." poprzez oddalenie skargi i nie wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu I i II instancji, wydanej niezgodnie z prawem, a to na skutek błędnego uznania, że organ nie naruszył wskazane przepisy ordynacji podatkowej i właściwie zastosował stawkę dla garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym, gdyż organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa i niewłaściwie zastosował stawkę podatku zamiast dla części budynków mieszkalnych zastosował stawkę dla pozostałych budynków i ich części, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p poprzez nieuwzględnienie skargi i nie wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu wydanej niezgodnie z prawem, a to na skutek błędnego uznania, że organ nie naruszył wskazane przepisy ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy do takiego naruszenia doszło, gdyż organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa nie wykazał żadnych dowodów, że garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym nie jest częścią budynku mieszkalnego co spowodowało niewłaściwie zastosował stawkę podatku zamiast dla części budynków mieszkalnych zastosował stawkę dla pozostałych budynków i ich części pomimo, że garaż znajdował się w budynku mieszkalnym i stanowił jego część, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i § 2 p.p.s.a. oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 716 ze zm.), poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że postępowanie organów podatkowych, których konsekwencją było zastosowanie tych przepisów było zgodne z prawem, gdy organ naruszył wskazane wyżej przepisy procesowe w zakresie niewystarczającego zebrania jak i oceny materiału dowodowego w sytuacji, gdy organ nie wyjaśnił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, nie dokonał pełnej oceny materiału dowodowego, nie wskazał, które dowody i z jakich przyczyn uznaje za wiarygodne, a którym odmawia wiarygodności, a przede wszystkim nie zebrano wystarczający materiał dowodowy i nie dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, co doprowadziło do niewłaściwie zastosowanej stawki podatku od nieruchomości od garażu w budynku mieszkalnym, który stanowił jego cześć; II. naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a), tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.), art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2007.303.1) i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U.2004.90.864/30) oraz art.16 i art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez nie zastosowanie tych przepisów i podjęcie orzeczenia bez udziału trzech sędziów z udziałem osób nieuprawnionych powołanych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim niezgodnie z obowiązującymi przepisami przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3 ze zm.), co prowadzi do naruszenia wskazanych wyżej przepisów i nieważność postępowania, 2) art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ doszło do naruszenia zasady właściwej proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji pomiędzy wynikającym obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych (art. 84 Konstytucji) a prawem jednostki własności i jej równej ochrony (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji) oraz zasady równego nakładania obowiązków podatkowych (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji), w wyniku nadmiernego obciążenia finansowego skarżącego stawką podatku za garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym podatkiem od nieruchomości, przez opodatkowanie strony skarżącej wyższą stawką podatku dla pozostałych budynków i ich części zamiast stawką dla budynków mieszkalnych i ich części, 3) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. poprzez przyjęcie, za podstawę prawną decyzji i rozstrzygnięcia zaskarżonego wyrok przepisu, który były błędnie interpretowane i w sposób niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 i art. 84 Konstytucji, 4) §1 pkt 2e Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. z 25 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2023 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2022 poz. 6051 z 7 grudnia 2022 r. zwanej dalej Uchwałą) poprzez zastosowanie tego przepisu do ustalenia stawki podatku od nieruchomości od wskazanej powierzchni części budynku mieszkalnego w wysokości 59,97 m2 według stawki 9,20 zł, 5) §1 pkt 2a Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 25 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2023 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2022 poz. 6051 z 7 grudnia 2022 r. zwanej dalej Uchwałą) RM poprzez niezastosowanie tego przepisu do ustalenia stawki podatku od nieruchomości od wskazanej powierzchni garażu części budynku mieszkalnego w wysokości 59,97 m2 według stawki 0.95 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – dalej jako: "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, pozostając ograniczonym do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W pierwszej kolejności należy odnieść się do tożsamych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a to zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.), art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) , art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2007.303.1) i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U.2004.90.864/30) oraz art.16 i art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez nie zastosowanie tych przepisów i podjęcie orzeczenia bez udziału trzech sędziów z udziałem osób nieuprawnionych powołanych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim niezgodnie z obowiązującymi przepisami przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które to uchybienie, w ocenie skarżącego, miało skutkować nieważnością postępowania oparty został na twierdzeniu, że Sąd pierwszej I był nienależycie obsadzony z uwagi na udział sędziów powołanych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy o KRS z 2017 r. Przepis art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten okazał się nieusprawiedliwiony. Z uzasadnienia wynika, że jego istotę stanowią zastrzeżenia skarżącego dotyczące Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy o KRS z 2017 r., a nie do osoby konkretnych sędziów. Samodzielną przesłanką wyłączenia sędziego nie może być wyłącznie wadliwość procesu powoływania sędziego, ale musi ponadto wystąpić konkretna okoliczność, która prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności. Oznacza to konieczność indywidualnego podejścia do orzeczeń wydawanych przez sędziów, a także do kwestii związanych z ich wyłączeniem. Wątpliwości w tym zakresie muszą mieć bowiem charakter realny, a nie potencjalny. Tego rodzaju wątpliwości nie przedstawił zaś skarżący. W skardze kasacyjnej brak jest nadto zarzutu naruszenia przez WSA art. 5a ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) dalej jako: "p.u.s.a." przewidującego możliwość żądania wyłączenia sędziego ze składu orzekającego, jeżeli strona twierdzi, że sędzia ten może być nieobiektywny lub nie niezawisły ze względu na procedurę powołania na stanowisko sędziowskie. Przepis art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. może być łączony tylko z procesowym naruszeniem przepisów określających skład sądu. Zatem może to naruszenie być odnoszone tylko do sytuacji, w których sąd orzeka w innym składzie niż przewidziany w przepisach. Art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może być odnoszony do ustrojowego kontekstu składu sądu. Z tego powodu przepis ten nie może być podstawą kwestionowania statusu osób tworzących skład sądu, a w szczególności sposobu ich powołania na stanowisko sędziowskie. Wniosek taki wynika wprost z systemowego rozumienia przepisów regulujących wyłączenie sędziego. Aspekt ustrojowy tej instytucji prawnej został uregulowany w art. 5a § 1-19 p.u.s.a. Zatem strona na tej podstawie prawnej może żądać wyłączenia sędziego ze składu orzekającego, jeżeli twierdzi, że sędzia ten może być nieobiektywny lub nie niezawisły ze względu na procedurę powołania na stanowisko sędziowskie. Sąd kasacyjny zauważa, że z treści art. 5a § 4 p.u.s.a. wynika, iż wniosek o wyłączenie sędziego ze względu na tryb powołania może być złożony w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia składającego wniosek o składzie sądu wyznaczonym do rozpoznania sprawy. Po upływie tego terminu strona nie może żądać wyłączenia sędziego z powołaniem się na naruszenie bezstronności i niezawisłości ze względu na procedurę powołania sędziego (por. wyrok NSA z 5 listopada 2024 r., sygn. akt II FSK 522/24; z 23 października 2025 r., sygn. akt II FSK 743/25; z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III FSK 458/24). Z tych względów niezasadne są, tożsame co do treści, przytoczone w pkt I. 1 i II. 1 skargi kasacyjnej zarzuty naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.), art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) , art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2007.303.1) i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U.2004.90.864/30) oraz art.16 i art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego w swej istocie sprowadzają spór prawny zasadniczo do kontrowersji odnośnie do stosowania ocen prawnych wynikających z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., wydanej w sprawie sygn. akt II FPS 4/11, i/lub wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2023 r., SK 23/19. W przywołanej powyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny ocenił i stwierdził, co następuje: W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy (budynki lub ich części pozostałe). Na podstawie art. 269 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego mają moc wiążącą w trybie prawnym i na podstawie prawnej wymienionego unormowania. Wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt SK 23/19 Trybunał Konstytucyjny orzekł natomiast, że: 1/ art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych: – w zakresie, w jakim umożliwiają, na potrzeby podatku od nieruchomości, uznanie wyodrębnionego garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym, za część budynku o odmiennym niż mieszkalny charakterze, są niezgodne z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, – w zakresie, w jakim uzależniają zastosowanie odpowiednich stawek podatku od nieruchomości do znajdującego się w budynku mieszkalnym garażu od jego wyodrębnienia lub niewyodrębnienia jako przedmiotu odrębnej własności, przez co do znajdującego się w budynku mieszkalnym garażu wielostanowiskowego stanowiącego przedmiot odrębnej własności, zastosowanie ma stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a nie stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy, są niezgodne z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 i art. 84 Konstytucji. 2/ Przepisy wymienione w części I, w zakresach tam wskazanych, tracą moc obowiązującą z upływem 31 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu wydanego wyroku (por. s. 18, 19 uzasadnienia) Trybunał Konstytucyjny szeroko uzasadnił odroczenie terminu derogowania rozważanych – przytoczonych powyżej - regulacji materialnego prawa podatkowego w zakwestionowanej przez Trybunał wykładni tych unormowań. Na podstawie art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej: orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Zgodnie natomiast z art. 190 ust. 3 ab initio Konstytucji: orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Zważyć trzeba, że jednym z punktów tego orzeczenia jest – znajdujące umocowanie w art.190 ust. 3 Konstytucji oraz uzasadnione w wyroku – określenie innego terminu utraty mocy obowiązującej badanych przez Trybunał regulacji prawnych, aniżeli dzień ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Powyższa część wyroku – rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, jako element tego wyroku, posiada moc obowiązującą, o której mowa w art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją są w zasadzie skuteczne ex tunc, jednak orzeczenia odraczające termin utraty mocy obowiązującej przepisu niezgodnego z Konstytucją (jak w analizowanym przypadku) są wyjątkowo skuteczne ex nunc. Ochrona tych wartości, które skłoniły Trybunał Konstytucyjny do odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu, przemawia za uznaniem takiego orzeczenia Trybunału za skuteczne ex nunc. Tylko taka interpretacja nie pozbawia praktycznego znaczenia kompetencji Trybunału Konstytucyjnego do odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej przepisu niezgodnego z Konstytucją. Zapobiega ona tzw. wtórnej niekonstytucyjności, a więc sytuacji, w której natychmiastowe usunięcie z systemu prawa przepisu sprzecznego z Konstytucją grozi poważniejszym naruszeniem wartości konstytucyjnych niż dalsze utrzymywanie go w systemie. Kompetencja Trybunału Konstytucyjnego określona w art. 190 ust. 3 Konstytucji ma szczególny charakter. Trybunał Konstytucyjny może dokonać przewidzianego tam odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej badanego przepisu wyłącznie wtedy, gdy za odroczeniem przemawia potrzeba ochrony innych istotnych wartości konstytucyjnych. Natychmiastowa utrata mocy przepisu niezgodnego z Konstytucją doprowadziłaby do jeszcze poważniejszych naruszeń Konstytucji niż dalsze obowiązywanie tego przepisu. W kontekście przedstawionych wyżej rozważań Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje ocenę prawną Sądu I instancji, wedle której prawidłowo organ podatkowy zastosował stawki z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. (pozostałe budynki) i § 1 pkt 2 lit. e) uchwały Rady Miejskiej S. z 25 listopada 2022 r. (nr [...]) w sprawie określenia wysokości stawek od nieruchomości. Organ ocenił zgromadzony materiał dowodowy, niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do poczynionych ustaleń, a następnie dokonał ich oceny prawnej z zastosowaniem odpowiednich norm prawnych oraz odnosząc się do zarzutów strony skarżącej. Wyjaśnił motywy i argumentację prawną podjętego w tej indywidualnej sprawie rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie można również podzielić zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) u.p.o.l, § 1 pkt 2 lit. a) i e) uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 25 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz naruszenia art. 2, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2 i art. 84 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. s. Agnieszka Olesińska s. Stanisław Bogucki s. Bogusław Woźniak