III SA/Po 201/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na akt Komendanta Policji z dnia 13 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie postępowania kwalifikacyjnego 1. uchyla zaskarżony akt; 2. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego M. S. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 12.10.2025 roku M. S. (dalej “skarżący") zwrócił się do Komendanta Policji (dalej “organ", Komendant") o ponowne przyjęcie do służby w Policji. Wnioskodawca uzasadnił podanie wskazując, iż przed zwolnieniem pełnił służbę na stanowisku służbowym referenta [...] Komisariatu Policji w [...] KPP w [...], posiadając stopień sierżanta sztabowego Policji. Jednocześnie wskazał, że znana jest mu specyfika zawodu policjanta, a posiadane predyspozycje zawodowe umożliwiają mu ponowne ubieganie się o przyjęcie do służby w Policji. Pismem z 12 listopada 2025 r. Komendant odstąpił od dalszego prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm., dalej “ustawa o Policji" ). Pismem z dnia 13.11.2025 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] poinformował skarżącego, że przyczyną odstąpienia od dalszego prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest niespełnienie wymagań określonych w art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy o Policji. Poinformował, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 marca 2023 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji, skarżący może ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej, niż po upływie 12 miesięcy od dnia odstąpienia od prowadzenia wobec niego przedmiotowego postępowania. Pismem z 10 grudnia 2025 r. skarżący złożył skargę na akt administracyjny wydany przez Komendanta w przedmiocie odstąpienia od dalszego prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Zaskarżając powyższy akt w całości, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu. Zarzucił, że przy jego wydawaniu doszło do: 1. naruszenia wyrażonej w art. 9 k.p.a. zasady informowania poprzez powołanie się w treści aktu na nieobowiązujący akt prawny i brak pouczenia skarżącego o możliwości i terminie zaskarżenia aktu, 2. naruszenia wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania poprzez niepoinformowanie w skonkretyzowany sposób o przyczynie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego wobec M. S., 3. naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez niezastosowanie się do dyrektyw składających się na tę zasadę w stopniu świadczącym o nieposzanowaniu reguł kultury administrowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, Sąd uznał, że mieści się ona w granicach kognicji sądu administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym podejmowany przez przełożonego właściwego w sprawie postępowania kwalifikacyjnego akt o odstąpieniu od prowadzenia postępowania dotyczącego przyjęcia do służby w Policji podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ma on bowiem charakter zewnętrzny, jest skierowany do podmiotu indywidualnego spoza struktury organizacyjnej organu administracji publicznej i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa. Pozytywne zakończenie postępowania kwalifikacyjnego umożliwia natomiast kandydatowi nawiązanie stosunku służbowego o charakterze publicznoprawnym (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 3044/12). Zaskarżony w niniejszej sprawie akt Komendanta z dnia 13 listopada 2025 r. o odstąpieniu od prowadzenia w stosunku do skarżącego postępowania kwalifikacyjnego stanowi zatem akt z zakresu administracji publicznej, który mieści się w kategorii aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z wyjaśnień organu z 21 stycznia 2026 r. (k. 20) wynika, że w przedmiotowej sprawie akt Komendanta z 13 listopada 2025r. został wysłany listem zwykłym, a nadany w dniu 17 listopada 2025 r., natomiast skarga z 10 grudnia 2025r. wpłynęła do organu w dniu 15 grudnia 2025 r. Został zatem dochowany termin do wniesienia skargi. Stosownie zaś do art. 146 § 1 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 P.p.s.a.). Wedle art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kompetencja kontrolna sądu administracyjnego sprowadza się więc do oceny legalności działania organu administracji na trzech płaszczyznach: pierwszej - oceny zgodności działania z prawem materialnym, drugiej - dochowania wymaganej prawem procedury, trzeciej - respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych (por. A. Kabat, Prawo do sądu jako gwarancja ochrony praw człowieka w sprawach administracyjnych [w:] Podstawowe prawa jednostki i ich sądowa ochrona, Warszawa 1997, s. 231). W konsekwencji należy wyraźnie odróżnić kontrolę administracji publicznej (rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej). Sąd administracyjny nie jest władny do samodzielnego wydania rozstrzygnięcia w miejsce organu administracji publicznej (tj. do rozstrzygania spraw administracyjnych; zob. m.in. R. Hauser, Konstytucyjny model polskiego sądownictwa administracyjnego [w:] Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 145-147; J. Zimmermann, Z problematyki reformy sądownictwa administracyjnego [w:] Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga jubileuszowa Profesora Józefa Filipka, Kraków 2001, s. 797-798). Sąd administracyjny może w związku z tym zdyskwalifikować konkretne rozstrzygnięcie organu i zobowiązać ten organ do ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dokonana przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że narusza on prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że materialnoprawną podstawę działania organu w zakresie wniosku skarżącego o przyjęcie do służby w Policji stanowiły przepisy ustawy o Policji. W pierwszej kolejności wskazać jednak trzeba, na co słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie, że art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, iż obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Przepis ten wprawdzie nie gwarantuje przyjęcia do tej służby, gdyż ustawodawca jest uprawniony do sformułowania dodatkowych warunków, uzależniając od ich spełnienia uzyskanie określonych stanowisk w służbie publicznej, z uwzględnieniem ich rodzaju oraz istoty. Ponadto organy władzy publicznej muszą określić liczbę obsadzanych stanowisk stosownie do potrzeb państwa. Z przepisu tego wynika jednak zapewnienie równości szans dla osób podejmujących starania o pełnienie funkcji w służbie publicznej. Z jednej strony przepis ten wymaga od ustawodawcy ustanowienia regulacji materialnoprawnych, określających przejrzyste kryteria selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, zaś z drugiej strony, nakazuje stworzenie odpowiednich gwarancji proceduralnych, zapewniających możliwość weryfikacji decyzji w sprawie naboru do służby. Brak odpowiednich procedur kontrolnych i odwoławczych może stanowić istotną przeszkodę w stosowaniu przyjętych reguł i skutkować naruszeniem konstytucyjnego wymogu traktowania starających się o dostęp do służby na jednakowych zasadach. Nadto przepis art. 60 Konstytucji RP stanowi źródło precyzyjnie określonych konstytucyjnych praw podmiotowych, które muszą być przestrzegane przez organy władzy publicznej (por. cyt. wyżej wyrok o sygn. akt I OSK 3044/12 i powołane tam orzecznictwo). Urzeczywistnienie powyższych wymogów konstytucyjnych z art. 60 Konstytucji RP stanowi przepis art. 25 ustawy, jak również wydane na podstawie art. 25 ust. 23 ustawy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 stycznia 2022 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji (Dz. U. z 2022 r. poz. 109), które zawierają regulacje materialnoprawne w zakresie kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z kolei wedle art. 25 ust. 2 ustawy przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji, oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia tej służby. Z art. 25 ust. 19 ustawy wynika natomiast, że m.in. komendant wojewódzki Policji oraz Komendant Stołeczny Policji odmawia objęcia kandydata postępowaniem kwalifikacyjnym albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku: 1) niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1; 2) niespełnienia wymagań określonych w ust. 1; 3) uzyskania negatywnego wyniku co najmniej jednego z następujących etapów postępowania kwalifikacyjnego:a) testu wiedzy, b) testu sprawności fizycznej, c) badania psychologicznego w tym testu psychologicznego,d) rozmowy kwalifikacyjnej, e) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji, f) postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych; 4) uzyskania negatywnego wyniku badania psychofizjologicznego - w przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w CBŚP, BSWP, CBZC albo CLKP; 5) uzyskania negatywnego wyniku sprawdzenia wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki, funkcjonowania systemów informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych oraz znajomości języka obcego obejmującej te dziedziny - w przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w CBZC; 6) zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby w Policji; 7) niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu kwalifikacyjnym czynnościom lub etapom tego postępowania; 8) przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego pomimo uzyskania przez niego w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatywnego wyniku postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych, gdy z informacji posiadanych przez komendanta prowadzącego postępowanie wynika, że nie uległy zmianie okoliczności stanowiące podstawę negatywnego wyniku tego etapu; 9) gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji; 10) rezygnacji kandydata z ubiegania się o przyjęcie do służby w Policji. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 13 listopada 2025 r. Komendant poinformował skarżącego, że przyczyną odstąpienia od dalszego prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest niespełnienie wymagań określonych w art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy o Policji. W ocenie Sądu tak sporządzone uzasadnienie kwestionowanego przez skarżącego aktu nie dostarcza wiedzy co do powodów odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, jak również uniemożliwia jakąkolwiek polemikę z organem. Brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego aktu powoduje, że wymyka się on spod kontroli Sądu i uniemożliwia zweryfikowanie oceny dokonanej przez Komendanta. Tymczasem w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że kandydat do służby w Policji, wobec którego wydano taki akt, ma prawo uzyskać szczegółowe uzasadnienie, dlaczego w jego przypadku odstąpiono od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Skoro zaś odstąpienie od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa, podlegającym kognicji sądu administracyjnego, to organ Policji w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jest również zobowiązany do przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w celu uzasadnienia tego aktu (por. wyrok NSA z 12 listopada 2024 r. , III OSK 406/23, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 80/21; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 862/21). Tak się jednak nie stało w rozpoznawanej sprawie, ponieważ stanowisko Komendanta nie zostało uzasadnione w jakikolwiek sposób. W ocenie Sądu uzasadnienie aktu powinno być sporządzone w taki sposób, aby motywy odstąpienia były oczywiste i znajdowały oparcie w opisanych faktach przemawiających na rzecz odpowiedniej kwalifikacji prawnej. Nie jest bowiem rolą adresata aktu domyślanie się, jakie względy legły u podstaw jego wydania przez organ. Przeciwnie, to na organie spoczywa obowiązek takiego sformułowania rozstrzygnięć, by były one zgodne z literą prawa i transparentne. Przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji RP. Wobec tego działanie organu władzy publicznej mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności albo niepoddające się kontroli, nie może być uznane za zgodne z prawem. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w ramach oznaczonych wyżej granic kognicji sądu administracyjnego, rolą Sądu orzekającego nie jest motywowanie rozstrzygnięć organu i poszukiwanie argumentacji przemawiającej za prawidłowością stanowiska prezentowanego w kontrolowanym akcie. To rzeczą organu było wykazanie, że zaistniały przyczyny odstąpienia w stosunku do skarżącego od prowadzenia dalszego postępowania kwalifikacyjnego. Takich okoliczności organ jednak nie wykazał. Wymogu tego nie spełnia samo powołanie się przez organ na przepis art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy o Policji. Wobec charakteru popełnionych naruszeń wskazać trzeba, że art. 7 K.p.a. statuuje ogólną zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej, która obliguje organy do wszechstronnego zbadania sprawy, na podstawie analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych przez stronę postępowania twierdzeń i zarzutów. Poza tym, zdaniem Sądu, w myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 K.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie rozstrzygnięcia, które nie może być sformułowane ogólnikowo. W uzasadnieniu należy więc przedstawić - w sposób spójny, logiczny i pełny - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa. Z kolei niewłaściwe uzasadnienie aktu narusza powyższe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do jego uchylenia przez sąd. W tym miejscu podkreślenia jeszcze wymaga, że obowiązek uzasadniania niedecyzyjnych rozstrzygnięć organów wykonujących administrację publiczną wynika wprost z art. 41 ust. 2 lit. c Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r. (Dz. U. UE C.2007.303.1), a także z wykonawczego wobec niej Kodeksu Dobrej Praktyki Administracji z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. UE C.2011.285.3), który zasadę uzasadniania rozstrzygnięć formułuje w art. 18. Zgodnie z zaleceniami Parlamentu Europejskiego, Rady UE i Komisji Europejskiej zasady procesowe sformułowane w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji powinny być bezpośrednio stosowane w postępowaniach przed organami administracji publicznej państw członkowskich wówczas, gdy dają większe gwarancje procesowe niż prawo krajowe. Uzasadnienie aktu organu administracji publicznej spełnia zasadniczą rolę w procesie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, umożliwiając poznanie motywów, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie konkursu ofert w sprawie powierzenia organizacji pozarządowej realizacji zadania publicznego. Uzasadnienie stanowiące integralną część każdego aktu jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości podjętych przez organ działań. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. W rozpoznawanej sprawie niesporządzenie właściwego uzasadnienia przez organ uniemożliwiło zarówno stronie skarżącej, jak i Sądowi, poznanie motywów, którymi kierował się Komendant odstępując od postępowania kwalifikacyjnego. Brak odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonego aktu w omówionym wyżej zakresie nie mógł zostać konwalidowany późniejszymi wyjaśnieniami Komendanta, zawartymi w odpowiedzi na skargę, w której przedstawiono wywody dotyczące przyczyn odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego wobec skarżącego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że odpowiedź na skargę jest pismem procesowym skierowanym do Sądu i nie stanowi uzupełnienia zaskarżonego aktu, ani też nie służy wyjaśnieniu motywów rozstrzygnięcia, które powinny znaleźć się w jego uzasadnieniu. W związku z tym nie może zastępować uzasadnienia w tym znaczeniu, że rozważania zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą zostać potraktowane jako element uzasadnienia. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., należało uchylić zaskarżony akt, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien kierować się powyższymi wskazówkami i uzasadnić swoje stanowisko. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty składa się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł. Wysokość wynagrodzenia wynika z z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).