I SA/Gd 417/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 marca 2023 r. nr 2201-IOD-1.601.10.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2010 - 2012 postanawia: odrzucić skargę. Z. W. (dalej jako: "Skarżący" lub "strona"), reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako: "Dyrektor IAS", "organ II instancji") z dnia 16 marca 2023 r. nr 2201-IOD-1.601.10.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2010 – 2012. Jednocześnie do skargi dołączony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja nie została faktycznie doręczona Skarżącemu, który w sprawie odbierał wszelką poprzedzającą ją korespondencję, w tym także składał wszelkie możliwe pisma w sprawie. Tak więc rzeczona decyzja organu II instancji została po dwukrotnej awizacji (oznaczonej na kopercie) uznana za doręczoną. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, nie miał on faktycznej możliwości zaskarżenia decyzji, bowiem nie została ona mu doręczona. Pełnomocnik strony podkreślił ponadto, że Skarżący jest w podeszłym wieku, choruje, tj. leczy się na depresję, przyjmuje leki na poprawę pamięci, w tym przyjmuje leki na chorobę Alzheimera. Przeszedł także zakażenie wirusem COVID-19, z uwagi na którą to chorobę odbył dłuższe leczenie płuc. Niestety po dziś dzień odczuwa osłabienie i ból płuc podczas nawet krótkich spacerów. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 417/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu i nie wykazał okoliczności, które stanowią o zaistnieniu wyjątkowego przypadku, o jakim mowa w art. 87 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Podkreślono przy tym, że sama okoliczność złego stanu zdrowia czy nawet choroby długotrwałej, przewlekłej, nie są wystarczającym powodem dla przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Następnie wskazano, że Skarżący, twierdząc, że w ostatnich latach występują problemy z doręczaniem pod jego adresem korespondencji, nie przedłożył również żadnych dowodów świadczących na nieprawidłową realizację czynności pocztowych – przykładowy brak doręczenia awiza rzeczonej korespondencji – w postaci reklamacji tej czynności. Na ww. postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie. Zdaniem pełnomocnika strony, wykazano spełnienie ustawowych przesłanek do przywrócenia terminu do zaskarżenia decyzji Dyrektora IAS. Ponadto wskazano, że Skarżący niewątpliwie przedstawił szczegółowy opis stanu zdrowia, w tym depresję, objawy otępienne, leczenie psychiatryczne, wiek, powikłania po COVID-19 – co w świetle orzecznictwa może stanowić przeszkodę nie do przezwyciężenia nawet przy największym wysiłku. Skarżący bowiem z uwagi na powikłania po COVID-19, jak też z uwagi na depresję, w większości czasu leżał w łóżku. Nie był także w stanie poprosić osób trzecich po udanie się na pocztę celem stwierdzenia czy oczekują na niego przesyłki, bowiem nie wiedział, że mogą oczekiwać, skoro nie otrzymał awizo. Wskazano przy tym, że odebrać przesyłkę sądową na poczcie może tylko pełnomocnik pocztowy, którego Skarżący nie ustanowił. Z informacji uzyskanych od Skarżącego wynika, że w dacie na zaskarżenie czynności mieszkał sam. Zatem nie miał możliwości poproszenia domowników o dopilnowanie jego spraw. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 października 2025 r. sygn. akt II FZ 80/25 oddalił zażalenie strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wskazano również, że sąd, oceniając zasadność wniosku, orzeka na podstawie akt sprawy, dokumentów, które ma przed sobą. Jeśli strona oczekuje uwzględnienia wniosku, to powinna takowe dokumenty przedstawić. Do zażalenia również nie dołączono żadnych dokumentów (oprócz odpisu zażalenia). Nie można wobec tego uznać, że wystąpił "przypadek wyjątkowy" z art. 87 § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej). Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 marca 2023 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych w sprawach określenia: wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2010 - 2012 oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące w latach 2010 – 2012 doręczona została w trybie zastępczym w dniu 4 kwietnia 2023 r. Natomiast skarga została złożona w dniu 30 kwietnia 2025 r. Treść decyzji zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym, zgodnie z zasadami obliczania terminu określonymi w art. 83 § 1 p.p.s.a., zakreślony trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 4 maja 2023 r. (w dzień powszedni). Skarga w niniejszej sprawie została złożona dopiero w dniu 30 kwietnia 2025 r., a więc po upływie ww. terminu do jej wniesienia. Należy również podkreślić, iż zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu na wniesienie skargi. Tym samym skargę, jako wniesioną po upływie przewidzianego prawem terminu, należało odrzucić. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.