II SA/Wr 571/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2025 r. nr SKO 4213.19.2025 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjnej oddala skargę w całości. A. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca spółka, strona skarżąca) zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z dnia 16 czerwca 2025 r. (Nr SKO 4213.19.2025), utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia 18 marca 2025 r. (Nr GOS.6220.2.2025.SK), którą odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa hali produkcyjnej z budynkiem biurowo-socjalnym i wiatą magazynową, wagą najazdową i szambem bezodpływowym, oraz rozpoczęcie produkcji granulatu miedziowego i aluminiowego na terenie działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], obręb S., Gmina S. – miasto". Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z 20 grudnia 2024 r. strona skarżąca wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa hali produkcyjnej z budynkiem biurowo-socjalnym i wiatą magazynową, wagą najazdową i szambem bezodpływowym, oraz rozpoczęcie produkcji granulatu miedziowego i aluminiowego na terenie działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], obręb S., Gmina S. – miasto". Decyzją z dnia 18 marca 2025 r. Burmistrz odmówił wydania wnioskowanej decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 12 i § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm., dalej: rozporządzenie kwalifikacyjne) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane. Jak wyjaśniono do wniosku dołączono Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia (dalej: KIP), zawierającą dane, o których mowa w art. 62a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112, ze zm., dalej: u.o.o.ś.), a także mapę ewidencyjną z zaznaczonym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz przewidywany obszar oddziaływania inwestycji. Organ I instancji stwierdził przy tym, że złożony wniosek jest kompletny. Z KIP wynika, że główną działalnością, którą zamierza prowadzić Spółka z o.o., jest produkcja granulatu miedzi (Cu) i aluminium (Al) z surowców niebędących odpadami (przemiału pokablowego). Założono także możliwość produkcji miedzi i aluminium w wyniku przetwarzania - w procesie R4 (recykling lub odzysk metali i związków metali) - odpadów o kodach: 17 04 07, 17 04 11, 19 10 04, 19 12 03, 16 02 14, 19 12 04. W wyniku procesu przetwarzania odpadów ma powstawać granulat miedziowy i aluminiowy oraz odpady o kodach: 19 12 04, 19 12 03, 19 12 02, 19 10 04, 19 10 01. Jak wskazano, skarżąca spółka planuje przetwarzać 1644 Mg odpadów w ciągu roku. W ramach prowadzonej działalności planuje się również magazynowanie odpadów przeznaczonych do przetwarzania, wytworzonych w procesie przetwarzania oraz odpadów, które nie powstały w wyniku procesów R4. Ponadto planowana jest budowa hali produkcyjnej z budynkiem biurowo-socjalnym i wiatą magazynową, wagą najazdową i szambem bezodpływowym. Organ I instancji odwołując się do treści art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. wskazał, że konieczne była ocena, czy lokalizacja planowanego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano działki nr [...], nr [...] i nr [...] objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. poz. [...]) w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta S. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2018 r. poz. [...], z późn. zm.). W momencie złożenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej przez skarżącą spółkę, a więc w dniu 20 grudnia 2024 r., Burmistrz wiedział, że prowadzona jest procedura zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., rozpoczęta w dniu 20 maja 2024 r. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego weszła w życie w dniu 4 marca 2025 r. Kolejno Burmistrz wyjaśnił, że - jak wynika z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta S. (uchwała Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., zmieniona uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r.; dalej jako plan miejscowy) - działki planowanego zainwestowania znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem [...]P. Dla terenu oznaczonego symbolem [...]P w planie miejscowym ustalono, że w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego zakazuje się obiektów związanych ze zbieraniem, składowaniem, magazynowaniem, przetwarzaniem lub termicznym przekształcaniem odpadów (§ 7 pkt 4a). Z analizy KIP wynika, że skarżąca spółka, oprócz posadowienia wewnątrz hali instalacji służącej do produkcji granulatu miedziowego oraz aluminiowego z surowca niebędącego odpadem, tj. przemiału pokablowego, zamierza również prowadzić przetwarzanie odpadów, w wyniku czego ma powstać również granulat Cu i Al. Ponadto, w zakresie procesów przetwarzania zachodzących na terenie przedsięwzięcia na etapie eksploatacji, planuje prowadzenie procesu R13 – magazynowanie odpadów poprzedzające którekolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1 - R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów). W KIP wskazano rodzaj przetwarzanych i wytwarzanych odpadów oraz sposób ich składowania i magazynowania. W świetle powyższego, zdaniem Burmistrza, planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem związanym z gospodarowaniem odpadami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, z późn. zm.). Zdaniem organu I instancji nie ulega wątpliwości, że lokalizacja planowanego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, a w takim przypadku art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. obligował Burmistrza do wydania decyzji odmownej. Organ I instancji podkreślił też, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna zostać wydana dla całości przedsięwzięcia, a nie dla jego fragmentu. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca spółka, natomiast w wyniku jego rozpoznania SKO decyzją z dnia 16 czerwca 2025 r. (Nr SKO 4213.19.2025) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że bez wpływu na wynik sprawy pozostawało powołanie przez organ I instancji art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., zamiast art. 59 a ust. 3 pkt 1, w zw. z art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. Przechodząc dalej Kolegium wskazało, że w postępowaniu środowiskowym nie nazwa, ale charakter przedsięwzięcia decyduje o jego kwalifikacji do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko. W kontekście zarzutów odwołania, że "podstawą do złożenia przedmiotowego wniosku było dokonanie klasyfikacji inwestycji całościowo, jako przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko" oraz że "nie doszłoby bez wątpienia do wydania Decyzji na podstawie niewielkiego udziału działalności przetwórczej w planowanym Przedsięwzięciu" wyjaśniono, iż we wniosku skarżąca spółka zakwalifikowała planowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w: - § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia kwalifikacyjnego - jako "instalacje do wtórnego wytopu metali nieżelaznych lub ich stopów, w tym oczyszczania, odlewania lub przetwarzania metali z odzysku, o zdolności produkcyjnej wytopu większej niż 4 t na dobę - w przypadku ołowiu lub kadmu oraz większej niż 20 t na dobę - w przypadku pozostałych metali, z wyłączeniem metali szlachetnych"; stwierdziła, że uczyniła to "w związku ze zdolnością produkcyjną granulatu Cu i Al z surowców niebędących odpadami do 20 t na dobę"; - § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia kwalifikacyjnego jako "instalacje związane z przetwarzaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających, ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. W rezultacie analizy KIP wskazano, że skoro skarżąca spółka zamierza przetwarzać granulat Cu i Al z surowców niebędących odpadami "do 20 t na dobę", prawidłowa kwalifikacja takiej instalacji to § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia kwalifikacyjnego, jako instalacje do wtórnego wytopu metali nieżelaznych lub ich stopów, w tym oczyszczania, odlewania lub przetwarzania metali z odzysku, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 14. Dalej, bazując na danych zawartych w KIP Kolegium wskazało, że skarżąca spółka wyraźnie podała, że planowane przez nią przedsięwzięcie to jedno "urządzenie", w którym odbywać się będzie: - produkcja granulatów z przemiału pokablowego, niebędącego odpadem, o maksymalnej możliwej wydajności instalacji do 400 kg/h, co każe kwalifikować to przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia kwalifikacyjnego oraz - proces przetwarzania R4 - Recykling lub odzysk metali i związków metali, głównie złomu elektronicznego, który zakwalifikowany musi zostać do wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia kwalifikacyjnego instalacji związanych z przetwarzaniem odpadów. Planowana ilość przetwarzanych odpadów w ciągu roku to 1644 Mg (str. 60 KIP). Odnośnie do argumentu odwołania wskazującego, że przetwarzanie odpadów to "niewielki udział działalności przetwórczej w planowanym Przedsięwzięciu" wskazano, iż nie zmieni to faktu, że na działkach nr [...], nr [...] i nr [...], obręb S., w jednym "urządzeniu" skarżąca spółka zamierza produkować granulat miedzi i aluminium nie tylko z przemiału pokablowego (maksymalna możliwa wydajność instalacji do 400 kg/h), ale również z odpadów (maksymalna zdolność produkcyjna do 6,4 Mg/24h). Zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko wymagającym - przed jego realizacją - uzyskania decyzji środowiskowej są więc dwa przedsięwzięcia, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 12 oraz w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia kwalifikacyjnego. Skoro zaś - według art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy- ,,przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty", lokalizację takiego przedsięwzięcia należało w pierwszej kolejności przeanalizować w zakresie zgodności z planem miejscowym. W tym zakresie SKO zwróciło uwagę, że w dniu 24 stycznia 2025 r. - na podstawie art. 17 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - skarżąca spółka wniosła o odstąpienie od zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...], przy czym uwagę tę rozpatrzono negatywnie. W rezultacie Kolegium stwierdziło, że trudno uznać, że skarżąca spółka nie znała nowych zapisów planu miejscowego, wykluczających z terenu o symbolu [...]P działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów. Mimo to nadal uważa, że lokalizacja planowanego przez nią przedsięwzięcia jest zgodna z planem miejscowym, a "wątpliwości" organu I instancji zostałyby przez nią rozwiane. W ocenie Kolegium brak było możliwości, aby jakiekolwiek wyjaśnienia skarżącej spółki mogły podważyć dokonane przez Burmistrza ustalenia. Kolegium zauważyło, że celem art. 79a § 1 k.p.a. jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawianych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Skoro natomiast wniosek, jak i KIP zakładają dwutorowe wykorzystanie jednego urządzenia [...] - do produkcji granulatów z odzysku nieodpadowego przemiału pokablowego oraz przetwarzania odpadów złomu elektronicznego, a według w § 7 pkt 4a na działkach planowanego zainwestowania "zakazuje się obiektów związanych ze zbieraniem, składowaniem, magazynowaniem, przetwarzaniem lub termicznym przekształcaniem odpadów", brak było podstaw do stosowania art. 79a k.p.a. Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu argumentu, że Burmistrz winien stosować plan miejscowy w wersji sprzed zmiany, która dokonana została w trakcie postępowania środowiskowego wyjaśniono, że rozpatrując wniosek o wydanie decyzji środowiskowej organy administracyjne muszą brać pod uwagę tylko stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Kolegium zwróciło również uwagę, że w postępowaniu środowiskowym nie kontroluje się zgodności z prawem postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu niezałatwienia sprawy w terminie wskazano, że niewydanie rozstrzygnięcia w terminie określonym w art. 35 k.p.a. nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Terminy określone w art. 35 k.p.a. mają bowiem charakter procesowy, a więc ich upływ nie pozbawia organu administracyjnego możliwości orzekania w sprawie, ani nie powoduje wadliwości wydanego w takim postępowaniu rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję Kolegium zarzucono naruszenie: 1. art. 24 § 3 k.p.a w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyłączenie z udziału w postępowaniu przez bezpośredniego przełożonego z urzędu Naczelnik Wydziału Gospodarki Odpadami i Środowiskiem w Urzędzie Miasta i Gminy w S., A. W., która od wielu lat jest w konflikcie z A. K., wspólnikiem i prezesem zarządu strony skarżącej w związku z faktem, że mieszka ona w B. w pobliżu działki nr [...], na terenie której stałą działalność prowadzi od wielu lat strona skarżąca i podmioty z nią powiązane, w których wspólnikiem i prezesem zarządu jest właśnie A. K. W konsekwencji tego w wydaniu decyzji Burmistrza, brała udział osoba, która jest personalnie związana ze sprawą, a więc jej udział na jakimkolwiek etapie postępowania narusza zasadę prawdy obiektywnej oraz jednocześnie zasadę pogłębionego zaufania do organów władzy publicznej, jak również stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 tj. wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, 2. art. 7, w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego i pominięcie części materiału dowodowego polegające na przyjęciu przez organ, że Przedsięwzięcie stanowi wyłącznie inwestycję polegającą na gospodarowaniu odpadami, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy, w tym szczególności Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika wprost, że istotnym i przeważającym elementem realizacji jest posadowienie wewnątrz hali, instalacji służącej do produkcji granulatu miedziowego (Cu), oraz aluminiowego (Al) z surowca nie będącego odpadem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów; 3. art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ celowych działań Burmistrza i zaniechanie przez niego wydania decyzji bez zbędnej zwłoki, w terminie miesięcznym liczonym od dnia złożenia przez skarżącą spółkę wniosku tj. 20 grudnia 2025 r. i celowe przyspieszanie przez Burmistrza działań dążących do podjęcia przez Radę Miejską w dniu [...] lutego 2025 r. uchwały nr [...], zakazującej działalności związanej ze zbieraniem, składowaniem, magazynowaniem, przetwarzaniem lub termicznym przekształcaniem odpadów dla terenów oznaczonych symbolem [...]P, a następnie kontynuowanie bezczynności ze strony organu I instancji w rozpatrywaniu wniosku strony skarżącej do czasu opublikowania powyższej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego i jej wejścia w życie w marcu 2025 r., co w konsekwencji podważa zasadę pogłębiania zaufania uczestników do organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w sprawie wniosku skarżącej spółki; 4. art. 9 w zw. z art. 10 § 1 i art. 79a k.p.a., poprzez zaniechanie przez Burmistrza oraz SKO zawiadomienia skarżącej spółki o okolicznościach budzących wątpliwości organu, a także zaniechanie przez organ wskazania skarżącej spółce przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony skarżącej, choć, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji, organ dopatrzył się w sprawie sprzeczności z MPZP, nieprawidłowo kwalifikując Przedsięwzięcie na potrzeby tej oceny, a stanowisko skarżącej spółki być może wyklarowałoby wątpliwości, które powstały po stronie organu, co skutkowało niezapewnieniem spółce czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności złożenia dodatkowych wyjaśnień co do zgodności Przedsięwzięcia z MPZP, przez co spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 5. art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., poprzez: a. nieuwzględnienie przez organ, że w dniu złożenia przez skarżącą spółkę wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego Przedsięwzięcia tj., 20 grudnia 2024 r. MPZP nie zawierał żadnych zakazów dla terenów oznaczonych [...]P związanych ze zbieraniem, składowaniem, magazynowaniem, przetwarzaniem lub termicznym przekształcaniem odpadów, a Burmistrz celowo przez 3 miesiące był bezczynny w rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku, oczekując aby nowe przepisy weszły w życie w dniu wydania decyzji; b. wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego Przedsięwzięcia, a tym samym pominięcie kluczowej treści MPZP, podczas gdy Przedsięwzięcie jest zgodne z MPZP, w szczególności z jego treścią obowiązującą w dniu 20 grudnia 2024 r., a zatem nie było podstawy prawnej do wydania decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego Przedsięwzięcia; 6. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 6 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jak również kompleksowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi rozwinięto poszczególne zarzuty skargi. W rezultacie wniesiono o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. uchylenie – na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. – w całości decyzji wydanej przez Burmistrza z dnia 18 marca 2025 r. oznaczonej znakiem sprawy GOS.6220.2.2025 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 3. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie autor skargi wskazał, że podjęto czynności zmierzające do zaskarżenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. W związku z powyższym wskazano, że po nadaniu sygnatury akt sądowych przez w powyższej sprawie, złoży ona wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (wniosek taki nie został złożony do dnia wydania niniejszego orzeczenia – przypis Sądu). W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega opisana na wstępie decyzja Kolegium w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa hali produkcyjnej z budynkiem biurowo-socjalnym i wiatą magazynową, wagą najazdową i szambem bezodpływowym, oraz rozpoczęcie produkcji granulatu miedziowego i aluminiowego na terenie działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], obręb S., Gmina S. – miasto". Uzasadnienie wyroku w tej części rozpocząć należy od oceny najdalej idącego zarzutu skargi, a mianowicie zarzutu nieważności. W tym zakresie należy wyjaśnić, że dopiero na etapie skargi strona skarżąca sformułowała zarzut naruszenia art. 24 § 3 k.p.a., dotyczący niewyłączenia pracownika organu I instancji od udziału w sprawie. Wątpliwości co do bezstronności pracownika mogą mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie dopiero wtedy, gdy okaże się, że powinno dojść do jego wyłączenia na podstawie art. 24 k.p.a. W okolicznościach sprawy – w toku postępowania administracyjnego ani strona skarżąca, ani też pracownik organu nie złożyli żądania wyłączenia, przez co przełożony pracownika organu, ani też sam organ I instancji nie mieli formalnego obowiązku rozstrzygnięcia tej kwestii i wstrzymywania merytorycznego rozpatrywania sprawy. Sąd wskazuje nadto, że koniecznym warunkiem wyłączenia pracownika organu na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności niewymienionych w art. 24 § 1 k.p.a. (które nie były w sprawie podnoszone i Sąd też ich nie stwierdził), które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Takie okoliczności nie zostały jednak, w ocenie Sądu, uprawdopodobnione. Twierdzenia autora skargi odnoszące się do działalności rodziny pracowniczki organu nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Nie może natomiast stanowić wyłącznej przesłanki wyłączenia pracownika na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. fakt zamieszkiwania przez pracowniczkę organu w sąsiedztwie terenu, na której prowadzona jest działalność przez stronę skarżącą. W rezultacie nie mogły zadziałać zarzuty dotyczące naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. Jako niezasadne należało również uznać zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. Autor skargi dopatruje się naruszenia w przyjęciu przez organy, iż Przedsięwzięcie stanowi wyłącznie inwestycję polegającą na gospodarowaniu odpadami, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy, w tym szczególności Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika wprost, że istotnym i przeważającym elementem realizacji jest posadowienie wewnątrz hali, instalacji służącej do produkcji granulatu miedziowego (Cu), oraz aluminiowego (Al) z surowca nie będącego odpadem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów. W pierwszej kolejności należy zatem wyjaśnić, że podstawą dokonania oceny organów była, co do zasady, karta informacyjna przedsięwzięcia. Jest to dokument szczególny, sformalizowany, którego treść i zakres regulowane są przepisami u.o.o.ś. Orzekające w sprawie organy uznały, że dane zawarte w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi ustawowe. Podkreślenia wymaga, że karcie informacyjnej przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Bazując na danych zawartych w KIP oraz w samym wniosku Kolegium wskazało, że planowane przez nią przedsięwzięcie to jedno "urządzenie", w którym odbywać się będzie: - produkcja granulatów z przemiału pokablowego, niebędącego odpadem, o maksymalnej możliwej wydajności instalacji do 400 kg/h, co każe kwalifikować to przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia kwalifikacyjnego oraz - proces przetwarzania R4 - Recykling lub odzysk metali i związków metali, głównie złomu elektronicznego, który zakwalifikowany musi zostać do wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia kwalifikacyjnego instalacji związanych z przetwarzaniem odpadów. Planowana ilość przetwarzanych odpadów w ciągu roku to 1644 Mg. Zamierzeniem budowlanym lub inną ingerencją w środowisko wymagającym - przed jego realizacją - uzyskania decyzji środowiskowej są więc dwa przedsięwzięcia, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 12 oraz w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia kwalifikacyjnego. Prawidłowo jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę na treść art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. Zgodnie z nim przedsięwzięcie to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Tym samym niezależnie od argumentów skargi wskazujących, że przeważającym elementem realizacji jest posadowienie wewnątrz hali, instalacji służącej do produkcji granulatu miedziowego (Cu), oraz aluminiowego (Al) z surowca nie będącego odpadem już sam fakt, że w ramach przedsięwzięcia planowany jest powiązany technologicznie proces przetwarzania R4 kwalifikowany w ramach § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia kwalifikacyjnego (przy wykorzystaniu tego samego urządzenia [...]) to nie ulega wątpliwości, że stosownie art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. przedsięwzięcia kwalifikować należało jako jedno. W konsekwencji prawidłowo Kolegium poddało ocenie zgodność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie mógł zadziałać również zarzut naruszenia art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., który w ocenie strony skarżącej miałby wyrażać się w pominięciu przez Kolegium celowych działań Burmistrza i zaniechania wydania decyzji bez zbędnej zwłoki. Wyjaśnić zatem należy, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z prawem, co wynika z art. 1 p.p.s.a. Oznacza to, że badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Jednocześnie Sąd w przypadku skargi na akt (w okolicznościach sprawy – decyzję) nie może oceniać sprawy w zakresie terminów załatwienia sprawy. Powyższemu służy skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania. Jak już natomiast wskazywano, w niniejszym postępowaniu, przedmiotem oceny jest zaskarżona decyzja. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 7, 77, 80 i art. 6 k.p.a. (na marginesie błędnie zakwalifikowanych przez autora skargi do przepisów prawa materialnego). Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo umotywowały wydane przez siebie decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 9 w zw. z art. 10 § 1 i art. 79a k.p.a. Należy dostrzec, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony organ administracji jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek (art. 79a § 1 i 2 k.p.a.). Celem przepisu art. 79a § 1 k.p.a. jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawianych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 233/23, publ. CBOSA). Co istotne, Kolegium precyzyjnie wyjaśniło, że zarówno wniosek, jak i KIP zakładały wykorzystanie urządzenia [...] do produkcji granulatów z odzysku nieodpadowego przemiału pokablowego oraz przetwarzania odpadów złomu elektronicznego, co stoi w sprzeczności z obecnie obowiązującym planem miejscowym. W konsekwencji przyjęto, że brak było podstaw do stosowania art. 79a k.p.a. Na marginesie Sąd dostrzega, że organ I instancji tj. nie doręczył stronie pisma informującego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań w trybie art. 10 § 1 k.p.a. to sam fakt braku skutecznego wywiązania się przez organy z tego obowiązku nie uzasadnia jeszcze zasadności takiego zarzutu skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd zgodnie z którym, sam fakt naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie oznacza, że decyzja taka, choć potencjalnie naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że powyższe naruszenie, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 287/230, publ. CBOSA). Natomiast w wyroku z dnia 23 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 563/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony skarżącej należało wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. W tej sprawie strona skarżąca nie wykazała jakich konkretnych istotnych do rozstrzygnięcia sprawy czynności procesowych nie mogła dokonać (nie jest wystarczającym ogólne stwierdzenie, że stanowisko skarżącej spółki wskutek realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 79a k.p.a. mogłoby wpłynąć na sposób załatwienia sprawy) oraz jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Niezależnie aktualna pozostaje argumentacja wskazująca, że wobec treści obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i sprzeczności zamierzenia z § 7 pkt 4a nie mogłoby zapaść w sprawie rozstrzygnięcie odmiennej treści. Należy także wskazać, że nie mógł zadziałać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 i 2 u.o.o.ś. wskazujący na konieczność uwzględnienia przez organy treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie składania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Sąd w składzie orzekającym podziela bowiem stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2111/21, w którym wskazano, że: "Dla rozstrzygnięcia sprawy istotny jest stan faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji właściwego organu, a nie w jakiejkolwiek wcześniejszej fazie postępowania, w tym w dacie składania wniosku. W tym zakresie skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni aprobuje i przyjmuje jako swoje, stanowisko i argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. II OSK 1770/15 (LEX nr 2316657), że: "Złożenie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i spełnienie wszystkich formalnych warunków do jej uzyskania, nie kreuje bowiem żadnych "praw nabytych". Formalnie poprawnie złożony wniosek nie jest nawet źródłem jakiejkolwiek ekspektatywy (prawnie chronionego oczekiwania), której przedmiotem byłoby uzyskanie rozstrzygnięcia (decyzji) określonej treści." Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.