IV SA/Po 411/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opinii służbowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ R.Batorowicz W dniu [...] stycznia 2004 r. sporządzono opinię służbową dotyczącą służby nadkomisarza Policji T.W.. Jako podmiot sporządzający opinię oznaczono Eksperta Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji, a jako przełożonego biorącego udział w sporządzaniu opinii Naczelnika Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji. T.W. wniósł odwołanie od tej opinii. W dniu [...] marca 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji dokonał czynności, która określił jako decyzję. W treści pisma obejmującego tę czynność zawarto : oznaczenie organu, który czynności dokonał, datę czynności, oznaczenie podmiotu wnoszącego odwołanie, podstawę prawną z § 1 ust.5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej ( Dz. U. nr 98, poz.890 ze zm. ), sformułowanie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii oraz obszerne uzasadnienie obejmujące ustalenia i ocenę co do przebiegu służby T.W., a nadto podpis Komendanta Wojewódzkiego Policji z oznaczeniem tego stanowiska. Brak było natomiast pouczenie o zaskarżeniu do sądu administracyjnego. T.W. wniósł skargę do sądu administracyjnego domagając się "uchylenia zaskarżonej decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz.127 ) wymienia akty i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługują skargi do sądów administracyjnych. Szerszego uzasadnienia nie wymagało stwierdzenie, że zaskarżona czynność nie odpowiadała przypadkom wymienionym w art.3 § 2 pkt 2, 3 raz 5 - 7 u p s a. Zaskarżona czynność zawierała niemal wszystkie składniki wymienione w art.107 § 1 kpa. Mimo tego nie można było przyjąć by stanowiła decyzję administracyjną. Art.104 § 1 i 2 kpa przewidują bowiem wydanie decyzji wtedy, gdy następuje załatwienie sprawy z zakresu administracji publicznej co do jej istoty, a takiej cechy nie można przypisać zaskarżonej czynności. Zgodnie z art.35 § 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. - o Policji ( Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz.58 ze zm. ) policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Zarówno sformułowanie tego przepisu jak i wymienionego rozporządzenia wykonawczego z dnia 17 czerwca 2002 r. wskazują, że czynność opiniowania polega na wyrażaniu przez uprawnione podmioty ( osobę sporządzająca opinię i przełożonego ) ocen co do spełnienia przez opiniowanego wymienionych w § 6 rozporządzenia kryteriów. Brak natomiast jakichkolwiek podstaw do przyjęcia by sporządzana opinia sama przez się stanowiła źródło powstania bądź pozbawienia jakichkolwiek uprawnień z zakresu stosunku służbowego policjanta. Czynność opiniowania nie jest również potwierdzeniem istnienia bądź nieistnienia praw lub obowiązków, nie można więc jej traktowa jako odpowiadającej pojęciu decyzji deklaratoryjnej. Opinie o jakich mowa w art.35 ustawy o Policji co do istoty najbliższe są wewnętrznym opiniom, co do których na tle stosowania prawa pracy nigdy nie zakładano bezpośredniej zaskarżalności. W orzecznictwie dopuszczono jedynie ochronę prawną na podstawie przepisów prawa cywilnego o ochronie dóbr ( na przykład wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1984 r. , sygn. II CR 87/84, LEX nr 8596 ). Nawet jednak w stosunku do opinii o pracy wydawanych na podstawie uchylonego art.98 § 1 kodeksu pracy w związku z wypowiedzeniem, rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy wykluczono traktowanie ich jako decyzji administracyjnych w przypadku, gdy stosunek pracy uznawano jako podpadający pod reżim prawa administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. , sygn. SA 1163/81, OSP 1982/9/169 ). Przedstawione argumenty przemawiały za uznaniem, iż okresowa opinia służbowa, o jakiej mowa w art.35 ust.1 ustawy o Policji, nie stanowi decyzji administracyjnej, który to pogląd wyrażono wcześniej w postanowieniu NSA z dnia 16 lutego 1994 r. , sygn II SAB 8/94 ( ONSA 1995/1/39 ). Stanowiska Sądu nie zmieniała okoliczność, iż zaskarżonej czynności dokonano skutkiem wniesienia odwołania, to jest w trybie art.35 ust,2 ustawy o Policji i § 10 i § 11 rozporządzenia wykonawczego. Brak cech decyzji administracyjnej opinii, od której przysługiwało odwołanie, wykluczał traktowanie czynności dokonanej skutkiem wniesienia odwołania jako rozstrzygnięcia wydanego w trybie o jakim mowa w art.127 i nast.. kpa. Wymienione już przesłanki sprzeciwiały się uznaniu zaskarżonej czynności jako odpowiadającej zaskarżalnej czynności o jakiej mowa w art.3 § 2 pkt 4 u p s a. Nie można bowiem przyjąć, by zaskarżona czynność bezpośrednio dotyczyła uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Otwarta pozostaje natomiast kwestia dopuszczalności badania zasadności opinii w postępowaniu ze skargi na decyzję dotyczącą zwolnienia policjanta ze służby czy też zmian w zakresie stosunku służbowego ( por. A.Świątkowski, glosa do wyroku NSA z 18 lutego 1984 r. , sygn. II SA 2498/93 , Prokuratura i Prawo, 1996 r., nr 5, str.70 ). Wypowiadanie się co do ostatnio sygnalizowanego problemu wykraczało poza zakres kognicji Sądu w sprawie niniejszej. Z wymienionych powodów odrzucono skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 1 up s a. /-/ R.Batorowicz JFS