II SA/Lu 414/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi S. M., K. M., M. i A. K., A. M., Ł. M. i A. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie protestów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżących S. M., K. M., A. M., Ł. M., M. i A. K. oraz A. S. po 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miejska uchwałą z dnia [...] lutego 2003 r. /Nr [...]/ wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./, art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ oraz w nawiązaniu do uchwały [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. nie uwzględniła protestów złożonych w dniu 16 grudnia 2002 roku przez S.M., K.M., A.M., Ł. M., M. i A. K. oraz A. S. S., a dotyczących przeznaczenia działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w K. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O.L. w zakresie zmiany ich dotychczasowego przeznaczenia pod łąki, pastwiska i uprawy rolne na tereny budowlane. W uzasadnieniu stwierdziła, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O.P., będącym wykładnią polityki przestrzennej gminy, pozytywnie zaopiniowanym przez wszystkie uprawnione instytucje i przyjętym w dniu [...] kwietnia 2001 r. uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej– jednoznacznie stanowi, że obszar danych działek posiada funkcje: łąk i pastwisk w obszarze doliny rzecznej. Dlatego też ustalenia Studium dotyczące obszaru przedmiotowych działek, które leżą w dolinie rzeki, korytarza ekologicznego rangi regionalnej w C. Obszarze Chronionego Krajobrazu i terenie wody jednoprocentowej zobowiązują do wyłączenia tego obszaru z zabudowy kubaturowej. Rzeka L. jest bowiem korytarzem ekologicznym w świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody. Ponadto ustalenia zawarte w Studium są zgodne z rozporządzeniem Nr 29 Wojewody o z dnia 15 czerwca 1998 r. w sprawie Zespołu Parków Krajobrazowych jak i rozporządzeniem Nr 28 Wojewody z dnia 2 czerwca 1998 r. w sprawie Obszarów Chronionego Krajobrazu /Dz.Urz.Województwa Lubelskiego z dnia 16 czerwca 1998 r./. Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy. Z kolei z art. 33 tejże ustawy wynika również, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, podkreśliła Rada Miasta. W skardze do Sądu wszyscy skarżący wnieśli o jej uchylenie lub zmianę zaskarżonej uchwały pod kątem uwzględnienia ich zarzutów. W treści skargi podnoszą, że Rada Miejska błędnie zakwalifikowała ich zarzut, jako protest jak i zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia wykazującego brak po ich stronie interesu prawnego w tym zakresie. Ponadto w obszernej skardze kwestionują ustalenia prawne i faktyczne dokonane przez Radę Miejską w zakresie dotyczącym możliwości zmiany przeznaczenia przedmiotowych działek na tereny budowlane, a w szczególności z tego powodu, że są one zlokalizowane w Obszarze Chronionego Krajobrazu utworzonego rozporządzeniem Nr 28 Wojewody. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska podtrzymała swoje stanowisko i wystąpiła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zasadnie podniesiono w skardze, że błędnie zakwalifikowano wniesione przez skarżących zarzuty jako protesty. W świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu może być wniesiony zarzut, który może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia są naruszone ustaleniami przewidzianymi w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonego do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy/miasta/ w drodze uchwały, przy czym uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego /art. 24 ust. 3 i 4 tejże ustawy/. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenie przewidziane w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały. Uchwały tej nie można jednak zaskarżyć do sądu administracyjnego. Dlatego też w przedmiotowej sprawie z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący jako właściciele przedmiotowych działek objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego posiadają interes prawny do wniesienia zarzutów do projektu planu miejscowego w świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd konieczne jest każdorazowo rozważenie przez Radę Miejską czy i w jakim zakresie projekt planu miejscowego nie narusza istoty prawa własności właścicieli przedmiotowych działek nawet, w ramach władztwa planistycznego gminy. Natomiast w świetle dyspozycji art. 27 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każde naruszenie procedury planistycznej dotyczącej sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Jednocześnie każdy z zarzutów wniesionych przez skarżących powinien być odrębnie rozpatrzony i zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Dlatego też zaskarżona uchwała naruszyła w tym zakresie ustawową procedurę planistyczną w stopniu powodującym jej nieważność /art. 27 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Z tych względów i na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 w związku z art. 147 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.