III SA/Kr 1449/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Tarnowie na uchwałę nr IX/82/2024 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 24 października 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów usunięcia pojazdu powstałych po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego odstąpiono oddala skargę. Zaskarżoną uchwałą nr IX/82/2024 z dnia 24 października 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów usunięcia pojazdu powstałych po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego odstąpiono Rada Miejska w Tarnowie ustaliła opłaty za usunięcie pojazdów z drogi (§ 1), opłaty za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi na parkingu strzeżonym za każdą dobę przechowywania (§ 2) oraz koszty przystąpienia do usunięcia pojazdu, od którego odstąpiono na skutek ustania przyczyn usunięcia (§ 3). Podstawę prawną uchwały stanowił art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251, dalej: "p.r.d.") Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w Tarnowie (dalej: "skarżący") zaskarżył uchwałę w całości, podnosząc, że została ona wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 130a ust. 6 p.r.d. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji i w zw. z art. w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, polegającym na ustaleniu wysokości stawek opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów w wypadkach określonych w art. 130a ust. 1-2 p.r.d. oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 2a p.r.d. bez uwzględnienia kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi Prokurator Rejonowy w Tarnowie wskazał, że stawki opłat za usunięcie pojazdu z drogi i parkowanie na parkingu strzeżonym zostały określone na maksymalnym pułapie przewidzianym przez obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 29 lipca 2024 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2025 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. Z kolei, wysokość kosztów usunięcia pojazdu powstałych po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego odstąpiono określono na 50% opłat za usunięcie danego pojazdu. W ocenie skarżącego konieczne jest stwierdzenie nieważności uchwały, ponieważ nie została ona poprzedzona szczegółową kalkulacją pozwalającą ocenić, czy wysokość stawek nie została ustalona arbitralnie, z pominięciem kryteriów ustawowych, w tym zwłaszcza rynkowych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Prokurator wskazał, że w uzasadnieniu pierwotnego projektu uchwały, przewidującego określenie wysokości poszczególnych stawek na 60% maksymalnych dopuszczalnych w świetle obwieszczenia, zawarto sformułowanie, że uwzględniono rynkowe ceny za usługi transportu i parkowania pojazdów w mieście Tarnów i powiecie tarnowskim. Zrobiono to jednak bardzo ogólnikowo bez uwzględnienia poszczególnych kategorii pojazdów opisanych w art. 130a ust. 6a p.r.d., a przy tym nie wyjaśniono, w jaki sposób ustalono, że takie właśnie są ceny rynkowe. W szczególności, nie odniesiono się ani do rzeczywistych ofert podmiotów świadczących usługi na terenie Gminy Miasta Tarnowa, ani nawet do tego, jakie były dotychczasowe ceny takich usług świadczonych na jej rzecz. Skarżący podkreślił, że ostateczny kształt uchwały, przewidujący zrównanie opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów ze stawkami maksymalnymi, został nadany autopoprawką złożoną przez Prezydenta Miasta Tamowa w czasie posiedzenia Rady Miejskiej w Tarnowie w dniu 24 października 2024 r., a treść protokołu sesji wskazuje, że ta modyfikacja nie wynikała z refleksji nad wskazaniami zawartymi w upoważnieniu ustawowym, lecz była motywowana chęcią "wyjścia naprzeciw" wnioskowi Komisji Spraw Komunalnych, która w opinii z dnia 22 października 2024 r. rekomendowała wprowadzenie maksymalnych stawek opłat, nie uzasadniając przy tym w żaden sposób swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Tarnowie wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że przygotowując pierwotny projekt uchwały wzięto pod uwagę przede wszystkim rzeczywiste koszty usunięcia i przechowania pojazdów ponoszone przez gminę. Na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych Gmina Miasta Tarnowa w dniu 4 stycznia 2023 r. zawarła z Miejskim Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. umowę o świadczenie usług w zakresie gospodarki komunalnej Gminy Miasta Tarnowa nr WIM.272. 1.2023, w tym świadczenie usług polegających na usuwaniu pojazdów oraz prowadzeniu parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadku, o którym mowa w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d. (załącznik nr 6 do umowy). Z uwagi na konieczność zlecania świadczenia usług w zakresie transportu pojazdów, corocznie Spółka przeprowadza badanie rynku. Protokoły z otwarcia i zestawienia ofert przekazywane są do gminy. To na ich podstawie ustalane są ceny rynkowe za usługi transportu i parkowania pojazdów na terenie miasta i powiatu tarnowskiego. W ocenie organu nie sposób się zgodzić ze stwierdzeniem skarżącego, jakoby gmina nie przeprowadziła szczegółowej kalkulacji pozwalającej ocenić, czy wysokość stawek nie została ustalona arbitralnie. W uzasadnieniu uchwały wskazano wprost średnią wysokość ustalonych stawek za usuwanie i przechowywanie pojazdów na terenie miasta Tarnów i powiatu tarnowskiego. Organ nie podziela również stanowiska, iż w uzasadnieniu uchwały należało bardziej szczegółowo określać stawki dla każdego typu pojazdu, a ponadto odnosić się do rzeczywistych ofert podmiotów świadczących usługi na terenie Gminy Miasta Tarnowa. Stawki rynkowe dla pojazdów poniżej 3,5 t nie różnicują się z uwagi na typ pojazdu, cena rynkowa jest tożsama. Zadaniem Rady Miejskiej w Tarnowie było ustalenie stawek rynkowych, a nie opis sposobu ustalenia. Zdaniem organu skarżący niezasadnie przyjął, że uchwała została podjęta bez przeprowadzenia szczegółowej kalkulacji, która pozwalała ustalić wysokość stawek za usuwanie i przechowywanie pojazdów na obszarze miasta Tamowa i powiatu tarnowskiego z uwzględnieniem przesłanek ustawowych, w tym zwłaszcza do rynkowych kosztów. Ostateczne stawki ustalono bowiem biorąc przede wszystkim pod uwagę koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze miasta Tamowa i powiatu tarnowskiego, sprawną realizację tych zadań, nie przekraczając przy tym granicznych stawek opłat określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów. Organ nie podzielił również stanowiska Prokuratora Rejonowego w Tarnowie, jakoby ostateczny kształt uchwały podnoszącej opłaty do poziomu maksymalnego nie wynikał z refleksji nad wskazaniami zawartymi w upoważnieniu ustawowym, lecz był podyktowany wyłącznie chęcią wyjścia naprzeciw wnioskowi Komisji Spraw Komunalnych, która w dniu 22 października 2024 r. rekomendowała wprowadzenie maksymalnych stawek opłat. Jak wskazano powyższej, w uzasadnieniu do pierwotnego projektu uchwały uwidoczniono stawki rynkowe za usuwanie i przechowywanie pojazdów na terenie miasta Tarnów oraz powiatu tarnowskiego. Jednakże, stawki ujęte w projekcie uchwały znacznie odbiegały od cen rynkowych (były niższe), co w ocenie organu, w świetle przepisu ustawy pozwało na ich podniesienie. Działanie Komisji Spraw Komunalnych, która po skonfrontowaniu zaproponowanych stawek (w wysokości niezmienionej w stosunku do roku poprzedniego) ze stawkami rynkowymi, zarekomendowała ich podniesienie należy uznać za prawidłowe i pożądane, szczególnie w świetle przedstawionego uzasadnienia, tj. wysokiego poziomu inflacji, kosztów paliw, rosnących kosztów wynagrodzeń, a przede wszystkim z obawy przed narażeniem gminy na dodatkowe koszty, w przypadku, gdyby opłaty nie pokryły realnych kosztów usunięcia pojazdu z drogi i parkowania na parkingu strzeżonym oraz kosztów usunięcia pojazdu powstałych po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego odstąpiono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 107 ze zm., dalej: "u.s.p."), uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Jak stanowi art. 82 ust. 1 u.s.p. nie stwierdza się nieważności uchwały organu powiatu po upływie 1 roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego. Należy wskazać, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu powiatu są istotne naruszenia prawa. Ustawa nie wskazuje jednak katalogu naruszeń dających podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. W orzecznictwie i doktrynie do naruszeń stanowiących istotne naruszenie prawa zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały (np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992 r., II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148). W ocenie Sądu zaskarżonej uchwale nie można zarzucić istotnego naruszenia prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. Zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d. rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Jak stanowi ust. 6c na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia (ust. 6d). Przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130a ust. 6a p.r.d. są: konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 ww. przepisu oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Natomiast, sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek materialnoprawnych, przy czym kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 p.r.d. wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia (kompetencji), a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia "pod uwagę", co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1916/16). Należy zatem stwierdzić, że podejmując uchwałę, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego zobligowany jest wziąć pod uwagę dwie przesłanki konieczność sprawnej realizacji zadań oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na terenie powiatu. W uzasadnieniu uchwały organ powinien dać wyraz uwzględnienia tych dwóch przesłanek. § 131 ust. 1 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2026 r., poz. 3000, dalej: "ZTP") ustanawia obwiązek sporządzenia uzasadnienia do projektu aktu prawa miejscowego, który z kolei stanowi refleks generalnego wymogu sporządzania uzasadnienia do każdego projektu aktu normatywnego (por. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że organ wydający akt prawa miejscowego ma obowiązek sporządzenia jego uzasadnienia nie tylko ze względu na dyspozycję przywołanych przepisów ZTP, ale również dlatego, że takie uzasadnienie warunkuje kontrolę sprawowaną przez organy nadzoru oraz sądy administracyjne. Skoro bowiem do podstawowych obowiązków sądów administracyjnych należy eliminowanie wszelkich rozstrzygnięć administracji publicznej, które nie są wynikiem wszechstronnej i starannej analizy stanu faktycznego i prawnego, to sąd ma prawo badać powody, które legły u podstaw każdego rozstrzygnięcia zaskarżonego do sądu. Tym samym organ, podejmując rozstrzygnięcie, ma prawny obowiązek sporządzić doń uzasadnienie (por. wyroki NSA: z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt II OSK 945/08, z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1666/18). Obowiązek uzasadnienia uchwały (tam, gdzie obowiązek ten nie jest wyraźnie określony ustawowo), wyprowadzany jest z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracji prawem, obowiązku odwoływania się do prawa oraz z kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru, które - sprawując kontrolę - muszą znać motywy, jakimi kierowała się rada gminy, powiatu czy sejmik, a także z zasady demokratycznego państwa prawnego i zasad szczegółowych, w tym zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, czy zasad "dobrej legislacji" (por. M. Stahl, Samorząd terytorialny w orzecznictwie sądowym. Rozbieżności i wątpliwości, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego", 2006 r., nr 6, s. 45). W procesie interpretacji kompetencji organu władzy publicznej przepis art. 7 Konstytucji stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego. Obowiązek uzasadniania uchwał rady gminy jest też elementem zasady jawności działania władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 410/06, ONSAiWSA 2007 r., nr 2, poz. 48). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że brak uzasadnienia uchwały organ może uzupełnić w odpowiedzi na skargę, zwłaszcza, gdy szczegółowo ustosunkowuje się do zarzutów i wyjaśnia motywy swojego działania oraz przesłanki podjęcia uchwały o danej treści. Obszernie wskazane i wyjaśnione okoliczności, które legły u podstaw podjęcia zaskarżonej uchwały, wyartykułowane w odpowiedzi na skargę, pozwalają bowiem sądowi na ustalenie przesłanek podjęcia uchwały, zatem i kryteriów ustalenia stawek opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1658/19). Niewątpliwie, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie akt sprawy, co oznacza, że podstawę wyrokowania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. A zatem co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Podstawę kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła treść zaskarżonej uchwały, jej uzasadnienie oraz treść odpowiedzi na skargę i przedłożone przez Radę Miejską w Tarnowie dokumenty. W uzasadnieniu projektu uchwały wskazano na propozycję utrzymania dotychczasowych stawek za usunięcie pojazdu z drogi, parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu – w wysokości 60% stawek maksymalnych wynikających z obwieszczenia Ministra Finansów. Zaznaczono, że ustalając wysokość opłat uwzględniono ceny rynkowe za usługi transportu i parkowania pojazdów terenie miasta i powiatu tarnowskiego, które wynoszą za parkowanie pojazdu – ok. 4 zł za godzinę, transport od 300 do 400 zł (pojazdy do 3,5 tony), ok 3500 zł (pojazd od 3,5 tony do 16 ton), ok 4000 zł (pojazdy powyżej 16 ton). W uzasadnieniu wskazano ponadto ilość interwencji w 2024 r związanych z usuwaniem pojazdów. Tym samym, z treści projektu wynika, że przy jego uchwalaniu wzięto pod uwagę – zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d. koszty holowania i przechowywania pojazdów na terenie powiatu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Tarnowie wskazała, że przyjmując projekt uchwały uwzględniła rzeczywiste koszty usunięcia i przechowywania pojazdów przez gminę, powołała na tę okoliczność umowy zawarte z Miejskim Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. oraz określone w załączniku nr 6 koszty usług usunięcia pojazdów. W przedłożonym załączniku (za rok 2024 r.) określono stawki usunięcia motoroweru, hulajnogi, roweru – 83,85 zł, motocykla – 141,27 zł, pojazdu do 3,5 tony – 473,80 zł; powyżej 3,5 tony – 760,69 zł; powyżej 16 ton – 1195,37 zł, ryczałt miesięczny za utrzymanie parkingu – 271,68 zł. Do akt dołączono również wniosek Komisji ds. Komunalnych o wprowadzenie poprawki w projekcie poprzez przyjęcie maksymalnych stawek zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów, a także protokół nr IX/2024 sesji Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 24 października 2024 r. Dodatkowo, do akt przedłożono oferty złożone w postępowaniu o zamówienie publiczne usług holowania pojazdów na terenie miasta Tarnowa, w których wskazano wysokość stawek za holowanie poszczególnych kategorii pojazdów. Dalej, Rada Miejska w Tarnowie wyjaśniła, że projekt uchwały bazował na stawkach obowiązujących w 2024 r., które okazały się niższe niż ceny rynkowe i nie pokrywały rzeczywistych kosztów usuwania pojazdów. Tym samym, zdaniem Sądu – zgodnie z obowiązkiem uwzględnienia przesłanki konieczności sprawnej realizacji zadań publicznych, dopuszczalna była ich zmiana w toku procedury uchwałodawczej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 17 września 2024 r., II GSK 1162/21), uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów jest podejmowana na kolejny rok kalendarzowy. Zatem jedynym wyznacznikiem mogą być tu dane z lat ubiegłych, przy czym nie muszą one wcale być adekwatne do roku kolejnego. Realizacja tego zadania to również inne koszty, które ponosi podczas jego realizacji powiat. Wreszcie podnieść należy także, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organ samorządu podejmuje akt prawa miejscowego "na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie", a tym samym dysponuje większą samodzielnością prawotwórczą, aniżeli organ wydający rozporządzenie, który działa na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania (art. 92 ust. 1 Konstytucji RP). Samodzielność ta zależy w dużym stopniu od formuły upoważnienia ustawowego, która w tym przypadku ogranicza swobodę lokalnego prawodawcy poprzez wprowadzenie omówionych wyżej kryteriów. Zdaniem Sądu z akt sprawy, treści uzasadnienia projektu uchwały oraz treści odpowiedzi na skargę wynika, że Rada Miejska w Tarnowie podejmując zaskarżoną uchwałę działała w ramach upoważnienia ustawowego. Podejmując uchwałę wzięła bowiem pod uwagę obowiązujące stawki za usunięcie i przechowywanie pojazdów na terenie powiatu, dodatkowo wyjaśniła, że wskazane w pierwotnym projekcie stawki nie odpowiadały rynkowym wartościom i realiom roku 2025, a zatem dopuszczalne było ich podniesienie w toku procedury uchwałodawczej, wzięła również pod uwagę konieczność zapewnienia skutecznej realizacji zadań publicznych – w postaci usuwania pojazdów z drogi oraz prowadzenia strzeżonego parkingu dla pojazdów usuniętych. Podkreślić należy, że organ ma te okoliczności wziąć pod uwagę przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, jednakże nie ma obowiązku uchwalenia stawek w określonej wysokości, w szczególności w wysokości dokładnie odpowiadającej rynkowej kwocie odholowania, czy przechowywania pojazdu, nie może natomiast przekroczyć stawek określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów. W rezultacie, zdaniem Sądu Rada Miejska w Tarnowie podjęła zaskarżoną uchwałę na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Zdaniem Sądu nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty braku uwzględnienia przez organ rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów na terenie powiatu. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, w których wskazywał na konieczność dokonania szczegółowej analizy kosztów odholowania i przechowywania pojazdów z uwagi na ich kategorię. Ustawodawca nie wymaga bowiem od organów stanowiących przeniesienia do uchwały matematycznych obliczeń kosztów odholowania i przechowywania pojazdów – organ ma je wziąć pod uwagę przy wydawaniu uchwały, a okoliczność wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów na terenie powiatu wynika z akt sprawy, treści uzasadnienia uchwały oraz odpowiedzi na skargę. Równocześnie, należy zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu uchwały wskazano na koszty odholowania pojazdów z uwagi na kategorię do 3,5 tony, pomiędzy 3,5 tony a 16 ton oraz powyżej 16 ton. Mając na względzie powyższe, z uwagi na brak sprzeczności zaskarżonej uchwały z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) oddalił skargę.