I OSK 206/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Marek Stojanowski (spr.), , Leszek Włoskiewicz, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 4181/01 w sprawie ze skargi J. I. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Kuratora Oświaty w Bydgoszczy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu nauczyciela mianowanego oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004r., sygn. akt 3 II SA/Gd 4181/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. I. na decyzję Kujawsko–Pomorskiego Kuratora Oświaty w Bydgoszczy z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] o odmowie nadania stopnia nauczyciela mianowanego J. I. Prezydent Miasta [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] wskazał, iż zgodnie z treścią art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) warunkiem nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego jest posiadanie przez nauczyciela kwalifikacji, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz w przypadku nauczyciela kontraktowego – zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Dwa z wyżej wymienionych warunków zostały przez J. I. spełnione, tj. odbyła ona staż, który zakończony został pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz zdała egzamin przed komisją egzaminacyjną. Natomiast trzeci warunek dotyczący kwalifikacji nie został spełniony. Zgodnie z obowiązującym prawem, osoby zdobywające kwalifikacje do nauczania języka obcego w formach pozaszkolnych, uzyskują pełne uprawnienia do nauczania języka obcego na podstawie trzech dokumentów: dyplomu ukończenia szkoły wyższej lub zakładu kształcenia nauczycieli (o kierunku lub specjalności innych niż dany język obcy), świadectwa co najmniej zaawansowanej znajomości języka oraz świadectwa ukończenia kursu kwalifikacyjnego pedagogiczno – metodycznego z zakresu nauczania danego języka. J. I., by móc nauczać języka angielskiego w gimnazjum, winna przedstawić co najmniej Certificate In Advanced English lub TOEFL – Test of English as a Foreign Language. Po rozpatrzeniu odwołania Kujawsko–Pomorski Kurator Oświaty w Bydgoszczy powołaną decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], podzielając w uzasadnieniu ocenę faktyczną i prawną, dokonaną przez organ I instancji. Dodatkowo wskazano, że do świadectw potwierdzających znajomość języka angielskiego w stopniu co najmniej zaawansowanym – uprawniającym do nauczania w gimnazjum - Ministerstwo Edukacji Narodowej uznało Certificate in Advanced English (CAE) z oceną A, B lub C lub TOEFL – Test of English as a Foreign Language (z wynikiem 550–600 pkt z testu, najmniej 4,5 pkt z pracy pisemnej – TWE i co najmniej 50 pkt z egzaminu ustnego TSE), Educational Testing Service, Princeton, USA. Natomiast świadectwem takim nie jest, ukończony przez J. I. kurs kwalifikacyjny w Instytucie Pedagogiki, Uniwersytetu Gdańskiego. Nadaje on wprawdzie kwalifikacje pedagogiczno–metodyczne z języka angielskiego, nie świadczy jednak o znajomości języka angielskiego w stopniu zaawansowanym. Takich wymagań nie spełnia także przedłożone przez skarżącą świadectwo First Certificate in English (FCE), Cambridge University – ocena C z 1976r. Bowiem świadczy ono o znajomości języka angielskiego jedynie w stopniu podstawowym. Na powyższą decyzję Kujawsko–Pomorskiego Kuratora Oświaty w Bydgoszczy z dnia [...] J. I. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W ocenie skarżącej wymogi, na jakie powołał się, zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, odnoszą się do tych nauczycieli, ubiegających się o awans zawodowy i uzyskanie stopnia nauczyciela mianowanego, którzy nie legitymują się wyższym wykształceniem, upoważniającym do pracy w szkole. Ponadto na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 29 czerwca 2004r., skarżąca podniosła zarzut, że w 2001r. tj. w czasie, kiedy wydano zaskarżoną decyzję, Ministerstwo Edukacji Narodowej nie wydało przepisu określającego kwalifikacje uprawniające do nauczania języka angielskiego dla nauczycieli mianowanych i takim przepisem nie dysponowało. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 29 czerwca 2004r., sygn. akt 3 II SA/Gd 4181/01 wskazał, iż kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela, określone zostały m. in. w § 2 ust. 1, 2a rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.). Natomiast w § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, określone zostały wymogi, spełnienie których, uprawnia do nauczania języków obcych i innych przedmiotów wykładanych w języku obcym. W ocenie Sądu przepisy ww. rozporządzenia odnosiły się również do nauczycieli nauczających języka obcego, którzy mieli ukończone studia wyższe z innego kierunku, niż nauczany język. Za takim rozumowaniem przemawiała wykładnia gramatyczna przepisu § 7 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia z dnia 10 października 1991r. Przepis ten stanowił, iż kwalifikacje do nauczania języków obcych w szkołach wymienionych w § 2 i 2a z zastosowaniem ust. 1 ww. rozporządzenia oraz w przedszkolach i placówkach wymienionych w § 3 posiada osoba, legitymująca się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku oraz świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne. Skarżąca legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych – tytuł mgr filologii polskiej oraz uzyskała także przygotowanie pedagogiczne. Okolicznością wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie, była kwestia posiadania kwalifikacji do nauczania języka angielskiego. Na podstawie przepisów ww. rozporządzenia z dnia 10 października 1991r., Minister Edukacji Narodowej jest organem uprawnionym do określenia, które świadectwa potwierdzające zdanie egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne, uznaje się za wystarczające. Przepis ten nie określa formy uznania. Zgodnie z pismem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 lipca 2001r. Nr DNI–0741–27/01, które powołuje się na § 7 cyt. rozporządzenia, za zaawansowaną znajomość języka angielskiego uznaje się: -- Certificate in Advanced English (CAE), ocena A, B lub C, -- TOEFE - Test of English as a Foreign Language (z wynikiem 550–600 pkt z testu, co najmniej 4,5 pkt z pracy pisemnej – TWE i najmniej 50 pkt z egzaminu ustnego – TSE), -- Educational Testing Service, Princeton. USA. Tymczasem skarżąca nie legitymuje się żadnym z wymienionych dokumentów. Natomiast przedłożone w sprawie dokumenty, świadczą niewątpliwie o postawie skarżącej, zmierzającej do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych. Jednakże nie spełniają one wymaganych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej warunków, o których mowa w § 7 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia oraz w powołanym piśmie z dnia 3 lipca 2001r., w którym Minister Edukacji Narodowej określa, które i na jakich warunkach świadectwa (certyfikaty) należy uznać, za wystarczające do stwierdzenia zaawansowanej znajomości języka angielskiego. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239) cytowane rozporządzenie obowiązywało do dnia 7 października 2000r., a nowe rozporządzenie wykonawcze Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002r. (Dz. U. Nr 155, poz. 1278) określiło w § 21, iż traci moc rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. Zatem w chwili wydania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, nie obowiązywało żadne rozporządzenie wykonawcze. Zarówno zaskarżona decyzja Kujawsko–Pomorskiego Kuratora Oświaty w Bydgoszczy z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], powołała jako podstawę rozstrzygnięcia art. 9b ust. 6 i 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela, jako przepisy delegacyjne oraz art. 9b ust. 1 tej ustawy, który to przepis stanowi, że warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest między innymi, spełnienie wymogów kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2–3 cyt. ustawy. Natomiast z przepisu art. 9 ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela wynika, że minister do spraw oświaty i wychowania, a w stosunku do nauczycieli szkół artystycznych – minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu z innym ministrem, w drodze rozporządzenia określa szczegółowo kwalifikacje wymagane od nauczycieli, a także szkoły i wypadki, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli. Rozporządzenie takie wydane zostało przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w dniu 10 września 2002r. (Dz. U. Nr 155, poz. 1288). Również zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, skarżąca nie spełniała warunków do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W ocenie Sądu, byłoby prawnie nie uzasadnione gdyby tylko z tego powodu, że skarżąca ubiegająca się o nadanie jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego w chwili, gdy już nie obowiązywało jedno rozporządzenie, a nie miało mocy obowiązującej rozporządzenie nowe, uzyskała stopień nauczyciela mianowanego. Skoro ustawa z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela w art. 9 ust. 7 upoważniała właściwego ministra do spraw oświaty i wychowania do wydania w drodze rozporządzenia zasad, określających szczegółowe kwalifikacje, wymagane od nauczycieli, to nadanie nauczycielom legitymującym się tytułem mgr filologii polskiej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego języka angielskiego było, do czasu wydania tego rozporządzenia po dniu 7 października 2000r., niemożliwe. Pismem z dnia 02 listopada 2004r. J. I., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego T. B., wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2004r. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie, na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, powoływanej dalej jako ppsa), - naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ppsa. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (decyzji Kujawsko-Pomorskiego Kuratora Oświaty w Bydgoszczy) tj. w dniu [...], nie istniał akt prawny o charakterze powszechnie obowiązującym, regulujący kwestie kwalifikacji zawodowych nauczycieli języków obcych, gdyż rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433), utraciło moc obowiązującą z dniem 7 października 2000r. Natomiast rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288), nie zostało jeszcze wydane. Okoliczności te są bezsprzeczne, na co zwrócił uwagę Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 29 czerwca 2004r., podnosząc, iż po dniu 7 października 2000r. nie było możliwe nadanie nauczycielom legitymującym się tytułem mgr filologii polskiej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego języka angielskiego, do czasu wydania nowego rozporządzenia. Skoro zatem w rozpatrywanym przypadku nie było możliwe wydanie pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia, to również nie było możliwe, wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia o charakterze negatywnym. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności (tj. brak podstawy prawnej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela mianowanego), organy administracji publicznej powinny umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, zgodnie z przepisem art. 105 § 1 Kpa. W ocenie skarżącej, dla orzeczenia wydanego przez sąd administracyjny nie powinno mieć znaczenia, czy w chwili orzekania przez Sąd, uległ zmianie stan prawny, dotyczący rozpatrywanej sprawy oraz w przypadku takiej zmiany, jaki to ma wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Skoro w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przez Kujawsko–Pomorskiego Kuratora Oświaty, nie istniał w obrocie prawnym akt normatywny o charakterze powszechnie obowiązującym, umożliwiający wydanie takiego rozstrzygnięcia, to stwierdzić należy, iż organ administracji publicznej, wydając rozstrzygnięcie działał bez podstawy prawnej. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub innych przepisach, m. in. w przypadku, gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności należy – w ocenie skarżącej – dojść do wniosku, że zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, naruszył przepisy procedury, wydając rozstrzygnięcie na podstawie przepisów nie obowiązujących w chwili wydania aktów administracyjnych przez organy administracji publicznej oraz nie zastosował przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, a zatem przy rozpoznaniu sprawy, naruszył przepisy procedury, które miały wpływ na wynik sprawy oraz sytuację prawną skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwaną dalej ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 ppsa). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Stosownie do art. 176 ppsa przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, którego naruszenie zarzuca się w zaskarżonemu wyrokowi. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie, zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, nie wskazując jednak konkretnych przepisów, których naruszenia dopuścił się Sąd I instancji. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, nie odwołując się do wyjściowej w tym przypadku regulacji z art. 174 pkt 2 ppsa. Zarzut ten, dotyczący naruszenia przepisów postępowania sądowo-administracyjnego, byłby trafiony tylko wówczas, gdyby podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie obowiązywało żadne rozporządzenie, określające kwalifikacje, spełnienie których, uprawniało do nauczania języków obcych i innych przedmiotów wykładanych w języku obcym, gdyż rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.), utraciło moc na podstawie przepisu art. 16 ustawy nowelizującej z dnia 18 lutego 2000r., a nowe rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1278) weszło w życie już po wydaniu rozstrzygnięcia przez Kujawsko–Pomorskiego Kuratora Oświaty w Bydgoszczy. W myśl przepisu art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) warunkiem nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela jest posiadanie przez ubiegającego się kwalifikacji, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną (w przypadku nauczyciela kontraktowego). Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarżąca spełnia dwa z wyżej wymienionych warunków. Mianowicie, odbyła staż, który zakończony został pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz zdała egzamin przed komisją egzaminacyjną. Natomiast trzeci warunek dotyczący kwalifikacji, nie został przez skarżącą spełniony. Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela, określone zostały m. in. w § 2 ust. 1, 2a powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r., natomiast w § 7 ust. 2 pkt 4 tego rozporządzenia, określone zostały wymogi, spełnienie których, uprawnia do nauczania języków obcych i innych przedmiotów wykładanych w języku obcym. Przepis ten stanowił, iż kwalifikacje do nauczania języków obcych w szkołach wymienionych w § 2 i 2a z zastosowaniem ust. 1 ww. rozporządzenia oraz w przedszkolach i placówkach wymienionych w § 3 posiada osoba, legitymująca się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku oraz świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy, przedłożone przez skarżącą dokumenty, świadczą niewątpliwie o postawie skarżącej, zmierzającej do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych, jednakże nie spełniają wymaganych warunków, o których mowa w § 7 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia z dnia 10 października 1991r. Natomiast nie sposób jest podzielić stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym w chwili wydawania, zarówno decyzji przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], jak i decyzji organu odwoławczego z dnia [...], nie obowiązywało żadne rozporządzenie wykonawcze. Sąd I instancji doszedł do mylnego przekonania, stwierdzając, że na podstawie przepisu art. 16 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239) cyt. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. obowiązywało do dnia 7 października 2000r., a nowe przepisy wykonawcze nie zostały wówczas jeszcze wydane. Dokonana ustawą nowelizującą zmiana – w odniesieniu do art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela, na podstawie którego zostało wydane powołane rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. – polegała tylko na tym, że wyrazy "Minister Edukacji Narodowej" zastąpiono wyrazami "minister właściwy do spraw oświaty i wychowania". Nie doszło więc do zmiany przedmiotu upoważnienia, zatem – w odniesieniu do cyt. rozporządzenia z dnia 10 października 1991r. – art. 16 ustawy nowelizującej z dnia 18 lutego 2000r. nie znajdował zastosowania. Przepis ten stanowi bowiem o ograniczonym zachowaniu mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych do Karty Nauczyciela, do czasu wydania przepisów wykonawczych, przewidzianych w znowelizowanej ustawie, podczas gdy nowelizacja art. 9 ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela – jak to wyżej wyjaśniono – nie przewidywała wydania innych przepisów wykonawczych, niż dotychczasowe, co więcej, nawet nie zmieniała organu, upoważnionego do wydania aktu wykonawczego organu, a tylko zamiast poprzez nazwę, określała ten organ, poprzez zakres działania, stosownie do kwalifikacji działów administracji rządowej. Właśnie dlatego, że art. 16 ustawy nowelizującej nie znajdował zastosowania, cyt. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. obowiązywało aż do czasu utraty mocy, na podstawie § 21 nowego rozporządzenia wykonawczego Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli. Nie można zatem podzielić stanowiska, przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jednakże wyrok ten, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż jej zarzuty mają swoje źródło właśnie w wadliwej ocenie prawnej, wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.