II SA/Łd 617/02

Dnia 20 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie : Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnie- nia się wyroku. J. K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071) po rozpatrzeniu odwołania J. K., od decyzji Starosty W. z dnia [...] nr [...], znak. [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu W. i K. D. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce położonej w m. M. l nr 5, orzekającą o utrzymaniu w mocy kwestionowanej decyzji organu I-szej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że Starosta W. decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...], zatwierdził W. i K. D. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce, położonej w m. M. l nr 5. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie J. K. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości akt sprawy stwierdził, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego, usytuowanego w odległości 1.00 m od granicy z działką sąsiednią. Inwestorzy przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę spełnili wymagania, wynikające z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) dołączając do wniosku: - projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi, - dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną przez Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...]. Z akt sprawy wynika, że zamierzona do realizacji rozbudowa budynku mieszkalnego nie koliduje z zabudową na działce skarżącego, nie utrudni ewentualnej zabudowy tej działki i została zaprojektowana w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich, uregulowaną w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego obejmującą w szczególności: - zapewnienie dostępu do drogi publicznej, - ochronę przed pozbawieniem: - możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, - dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, - ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, - ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Ustosunkowując się do okoliczności zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że odmowa udzielenia W. i K. D. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Jednoznaczny nakaz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wynika wyłącznie z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego i w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Ponadto wymóg uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na budowę w pobliżu granicy utracił moc z dniem 16 marca 2001 roku - orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 roku Sygn. akt P.11/2000 (Dz.U. Nr 17 z 2001 roku, poz. 201), a w ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego brak zakazu utrwalania istniejącej zabudowy. Wady mapy sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony projekt zagospodarowania działki, wskazane przez skarżącego w odwołaniu, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zwłaszcza, że aktualność tej mapy potwierdzona została na dzień 12 listopada 2001 roku. Jednocześnie organ stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż w przedmiotowej sprawie funkcjonuje drugi wniosek W. i K. D. o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 7 stycznia 2002 roku, dotąd nie rozpatrzony. W skardze, wniesionej na wymienioną decyzję organu drugiej instancji oraz na poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną, skarżący podniósł, że rozbudowa budynku mieszkalnego na działce ewidencyjnej nr 97 w miejscowości M. I, spowoduje przedłużenie żywotności istniejącego budynku mieszkalnego, który stoi tuż przy granicy działki, w odległości l metra, a przez co utrudni planowaną zabudowę na działce nr 159/2, stanowiącej własność skarżącego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami budowlanymi, wymieniony wyżej budynek mieszkalny K. i W. D. powinien być oddalony od granicy minimum 4 metry, gdyż ściana zwrócona do granicy zawiera okno i drzwi. Jeżeli budynek jest zwrócony do granicy ścianą bez otworów (okiennych i drzwiowych), minimalna odległość od granicy powinna wynieść 3 metry. Ponieważ jest to zaszłość, skarżący liczył na to, że zużycie techniczne i fizyczne spowoduje jego rozebranie, a nowy budynek zostanie postawiony przez sąsiada w przepisowych odległościach. Tymczasem próbuje się go modernizować i rozbudowywać, nie przemieszczając go w stronę zachodnią o te minimum 2 metry. Możliwości takie przecież istnieją. Projektowana rozbudowa tego budynku spowoduje zatem zaakceptowanie stanu obecnego i odłożenie problemu z przepisową odległością od granicy na następne dziesięciolecia, co koliduje z przyszłymi planami budowlanymi skarżącego i jego rodziny. Zamierzają bowiem na swojej działce wybudować dom mieszkalny wolnostojący, zgodnie z obowiązującymi przepisami budowlanymi. W tym celu od 28.02.1997 r. należą do Kasy Mieszkaniowej Banku A i systematycznie gromadzą odpowiednie środki finansowe. Jedną z propozycji umiejscowienia przyszłego obiektu mieszkalnego, naniesioną na mapę sytuacyjno-wysokościową 1805-69/2001 z dn. 16.11.2001 r. przedstawia rysunek zaznaczony kolorem żółtym, z określeniem przepisowych odległości między budynkami (przepisy przeciwpożarowe). Wynika w niego, że w przypadku budowania domu bez okna w ścianie zwróconej do granicy, budynek ów musi być cofnięty od granicy na odległość co najmniej 5 metrów, ponieważ przepisowa odległość między budynkami w takiej sytuacji wynosi 6 metrów. W przypadku usytuowania okna w ścianie zwróconej do granicy odległość ta (między budynkami) musiałaby być odpowiednio większa (10 metrów). Ponadto należy zastosować przepisową odległość od granicy z działką nr 160 (3 metry bądź 4 metry w przypadku okna od strony wschodniej). Reasumując, należy zauważyć, że możliwości manewru budowy domu na działce nr 159/2 są zatem w tej sytuacji bardzo ograniczone. Ponadto przed wybudowaniem nowego domu (na mapce oznaczony kolorem żółtym) na tej działce należy całkowicie rozebrać budynek gospodarczy. Aby móc gdzie zamieszkiwać na czas budowy nowego domu musiałby funkcjonować dom oznaczony nr 6. W domu tym na stałe mieszka matka skarżącego posiadająca służebność osobistą, polegającą na prawie dozgonnego korzystania z tego domu. Budowa zatem nowego domu na działce nr 159/2 jest ograniczona od strony zachodniej przepisowym oddaleniem od budynku nr 5 (na działce nr 97) na odległość co najmniej 6 metrów i od południa budynkiem nr 5 (na działce nr 159/2). Nie można zatem zgodzić się z tezą uzasadnienia decyzji nr [...] Kierownika Delegatury w S., "że zamierzona do realizacji rozbudowa budynku mieszkalnego nie koliduje z zabudową na działce skarżącego, nie utrudni ewentualnej zabudowy tej działki" (nr 159/2). Ponadto rozbudowa budynku mieszkalnego nr 5 na działce nr 97 spowoduje zmianę geometrii ściany wschodniej tego budynku, a konkretnie jej powiększenie. Owa rozbudowa sprowadza się w istocie rzeczy do nadbudowy piętra w dotychczasowym domu, przez co zwiększy się w pionie zarys budynku, powiększy się między innymi ściana wschodnia, zmniejszy się dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w projektowanej budowie domu mieszkalnego na działce nr 159/2. Nadbudowa piętra wymagać będzie także odpowiedniego powiększenia zarysu i wzmocnienia fundamentów. Skarżący zgodził się z tym, iż obecne przepisy nie wymagają uzyskania pisemnej zgody sąsiada na budowę w pobliżu granicy, gdyż obowiązek taki został zniesiony orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5.03.2001 roku. Nie oznacza to jednak, że można budować bez stosowania przepisów prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dobitnym dowodem na to jest tutaj, jakże aktualne obecnie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 26.03.2002 roku, w myśl którego art. 48 "Prawo budowlane" nakazujący bezwzględną rozbiórkę każdej nielegalnej budowli, jest zgodny z Konstytucją (rozbiórka nadbudowanej części hotelu T. G. w B. po odwołaniu sąsiada). Zdaniem skarżącego, następnym problemem jest mapa sytuacyjno-wysokościowa. Nie zgodził się z tezą, zawartą na stronie 2 uzasadnienia decyzji nr [...] Kierownika Delegatury w S., że "wady mapy sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony projekt zagospodarowania działki, wskazane przez skarżącego w odwołaniu nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, zwłaszcza, że aktualność tej mapy potwierdzona została na dzień 12 listopada 2001 roku". Teza ta jest tak nieprawdziwa jak mapa, sporządzona przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych A w W., która nie odpowiada prawdzie, mimo że ma zapis "Mapa aktualna na dzień 12.11.2001 r." Z tezą wymienioną wyżej można się zgodzić pod warunkiem, że mapa jest aktualna na ów 12.11.2001 r. i skarżący jest właścicielem działki nr 159/2 a więc tej działki, której brak na przedłożonej mapie oraz działki nr 160. Kolejna sprawa to kwestia, która nie znalazła się w uzasadnieniu decyzji nr [...], a dotyczy pozwolenia na rozbudowę budynku, który nie spełnia pierwszego warunku, wynikającego z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisami, linia zabudowy od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej, określona została na 8 metrów. Przedmiotowy budynek na działce nr 97, nie spełnia jednak tego warunku. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze organ orzekający stwierdził, że zamierzona do realizacji rozbudowa budynku mieszkalnego nie koliduje z istniejącą zabudową na działce skarżącego i została zaprojektowana w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich, uregulowaną w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki będącego załącznikiem do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, przedstawiającego sposób zabudowy obu działek, projektowana inwestycja nie ogranicza korzystania z działki skarżącego ponad przeciętną miarę. Istotnie, tak jak podnosi skarżący, istniejący budynek mieszkalny posiada obecnie w ścianie zwróconej w kierunku granicy otwór okienny i wejście na strych, które zgodnie z projektem budowlanym zamierzonej do realizacji rozbudowy zostały przewidziane do zamurowania. Budynek mieszkalny K. i W. D. usytuowany jest na działce przeznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę siedliskowo-mieszkaniowo-usługową, z zaleconą linią zabudowy od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej 8 m. Logiczne jest, że linia zabudowy w tym przypadku dotyczy fragmentów dobudowy bądź nowo wznoszonego obiektu. Z uwagi na to, że obydwie strony mają prawo do realizacji swoich zamierzeń inwestycyjnych, na działkach już w określony sposób zainwestowanych, a więc rozbudowę budynku mieszkalnego z jednej strony i budowę nowego budynku mieszkalnego z drugiej, organ stwierdza, że istnieje możliwość realizacji obu inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami warunków technicznych, zwłaszcza, że projektowany do rozbudowy budynek mieszkalny K. i W. D. ma zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, a budynki mieszkalne mogą być sytuowane w odległościach od granicy działki określonych w § 12 warunków technicznych tj. 3.00 i 4.00 m od granicy Blokowanie inwestycji może wynikać z obowiązujących przepisów prawa, w tym ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, w którym brak zapisów o konieczności likwidacji istniejącej zabudowy bądź możliwości jej utrwalenia. Odnośnie wady mapy sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony projekt zagospodarowania działki, wskazane przez skarżącego zarówno w odwołaniu jak i w skardze, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Sądem administracyjnym w dniu 20 lipca 2004 roku, skarżący wyjaśnił, że podział nieruchomości został dokonany w drodze decyzji administracyjnej z roku 1991, a skarżący jest właścicielem działki nr 159/2. Wyjaśnił też, że w toku postępowania administracyjnego, nie było żadnych oględzin na gruncie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd administracyjny uchyla decyzję, zaskarżoną do tego Sądu, w razie stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej. W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że w art. 7 kpa, została ustanowiona zasada prawdy obiektywnej, zobowiązująca organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w danej sprawie. Zasadę tę zgodnie uznano za naczelną zasadę postępowania administracyjnego, zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i doktrynie. Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek właściwego organu administracyjnego, "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (por. W.Dawidowicz: "Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu", Warszawa 1962, s.108). Także Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 10 czerwca 1987 r., P 1/87/2 ("Palestra" 1987, Nr 12, s.113), wyraził pogląd, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, jest zasada prawdy obiektywnej, a zatem udowodnienie każdego faktu mającego znaczenie prawne, może nastąpić za pomocą wszystkich legalnych środków. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności ("w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności", art. 7 kpa, zdanie pierwsze). Nie ma bowiem wątpliwości, że pełne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, jest niezbędnym warunkiem prawidłowego zastosowania przez dany organ administrujący, normy prawa materialnego. Z zasady prawdy obiektywnej wynika, że organ prowadzący postępowanie administracyjne, obowiązany jest do wyczerpującego zebrania i zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, związanych z określoną sprawą, w celu uzyskania danych dotyczących rzeczywistego stanu sprawy i uzyskania podstaw do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego. Realizację zasady prawdy obiektywnej, zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe (np. art. 77 kpa). Według art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć wszystkie czynności procesowe, mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaniechanie zaś przez organy administracji publicznej podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Załatwienie danej sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na błędnie (w sposób niepełny) ustalonym stanie faktycznym, jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym, zasadą prawdy obiektywnej, naruszając w ten sposób przepisy postępowania administracyjnego, przede wszystkim art. 7 kpa, ale także inne przepisy tego Kodeksu, normujące sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Nieprawidłowe ustalenie podstawy faktycznej decyzji, jest naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, będzie więc skutkowało uchylenie zaskarżonej decyzji, jak to już wcześniej wyjaśniono. Z uwagi na treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy - Prawo budowlane z r. 1994 oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), należy przyjąć za w pełni aktualne w obowiązującym stanie prawnym, poglądy z orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęte w kwestiach, związanych z ochroną interesów osób trzecich w procesie budowlanym. W orzecznictwie SN i NSA wielokrotnie już wcześniej wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z r. 1974, konieczne było ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego, odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie spowoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w wymienionych przepisach Prawa budowlanego, obejmuje bowiem szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane, i to nie tylko pod względem techniczno-budowlanym (por. przykład. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., III ARN 87/95; O)SN 1996, z.21, poz. 316). W sprawie niniejszej oznaczało to obowiązek dokonania w postępowaniu administracyjnym, kompleksowej oceny oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym i na działkę skarżącego, po bezspornym ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy niniejszej. Należy przy tym wskazać, że szczególnie w sytuacji, gdy w danej sprawie, występują przeciwstawne interesy stron, obowiązkiem organów orzekających jest przeprowadzenie wnikliwej oraz starannie udokumentowanej, oceny stanu faktycznego sprawy. Trzeba także wyjaśnić, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 kpa). Zasada dwuinstancyjności oznacza, że każda sprawa administracyjna, rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji, podlega w wyniku skutecznego wniesienia odwołania, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w I instancji, a następnie w II instancji. Dwukrotne rozpoznanie, oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego (por. B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 1996, s.83-84). Tymczasem, jak wynika z dokumentacji, dołączonej do akt administracyjnych sprawy niniejszej, decyzja pierwszoinstancyjna, nie zawiera żadnego uzasadnienia, nie zawiera zatem nawet najbardziej ogólnego odniesienia w zakresie oceny uzasadnionych interesów skarżącego, jako osoby trzeciej w procesie inwestycyjnym, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 powołanej ustawy - Prawo budowlane. Ocena pod tym kątem, została dokonana dopiero przez organ odwoławczy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji. Oceny tej nie oparto jednakże na bezspornie dokonanych ustaleniach faktycznych i nie poparto dostatecznymi dowodami, chociażby w tym zakresie, czy sporna budowa nie przeszkodzi w prawidłowym zagospodarowaniu działki skarżącego. Niezrozumiałe jest zaniechanie przez organy orzekające w tej sprawie, podjęcia wszelkich czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona skarżąca powoływała się na określone i ważne dla niej okoliczności. W sprawie niniejszej, organy orzekające nie podjęły tego rodzaju działań, nie rozważyły nawet celowości przeprowadzenia rozprawy administracyjnej (art. 89 kpa), z udziałem stron, mimo iż negatywne stanowisko skarżącego co do realizacji spornej inwestycji, było znane organom już na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, skoro strona skarżąca już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zwracała uwagę na błędy mapy, która stanowiła podstawę do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, to należało przynajmniej wskazać, gdzie naprawdę (faktycznie) znajduje się działka nr 159/2, stanowiąca własność skarżącego, oraz w terenie (podczas oględzin) dokonać ustaleń co do położenia działek inwestorów i strony skarżącej oraz dokonać oceny, czy zostaną ochronione w toku procesu inwestycyjnego "uzasadnione" interesy osób trzecich, w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo budowlane. W sprawie niniejszej nie można było zatem dokonywać oceny w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, na bazie tylko dokumentacji, dołączonej do akt pierwszoinstancyjnych, w sytuacji gdy strona kwestionująca z tych przyczyn wydanie pozwolenia na budowę na działce sąsiedniej, podniosła uzasadniony zarzut odnośnie wiarygodności mapy sytuacyjnej, stanowiącej podstawę do wydania tego pozwolenia przez organ I instancji, a dokumentacja, dołączona do akt tej sprawy (mapy), nie zawierała nawet oznakowania położenia działki o tym numerze ewidencyjnym (159/2). Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu... i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku. ls/