II SA/Ka 3463/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: NSA Zofia Borowicz /spr./ WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadectwa służby o d d a l a s k a r g ę Komendant Rejonowy Państwowej Straży Pożarnej w G. w dacie [...] wystawił świadectwo służby, w którym stwierdził, że J. R. w okresie od dnia [...]r. do dnia [...] r. pełnił służbę stałą w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G. z zaliczeniem okresów innej służby uprawniającej do wysługi lat w jednostkach ochrony p.poż. od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...]r. W tym świadectwie służby podano m.in. wysokość uposażenia zasadniczego "w dniu zwolnienia" oraz że stosunek służbowy został rozwiązany decyzją personalną nr [...]z dnia [...]r. "KR PSP w G." opartą na art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88, poz. 400 ze zm./. Pismem z dnia [...]r. J. R. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. o sprostowanie świadectwa służby podnosząc, że nie uwzględniono w nim okresu służby "polegającej na pozostawianiu w dyspozycji operacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty A w W." od [...]r. do [...]r. oraz okresu zatrudnienia w "Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej Ministerstwa Hutnictwa przy IMN G." – będącym zawodową jednostką ochrony przeciwpożarowej. Zarzucił także, że w świadectwie służby brakuje informacji o zajmowanych w PSP stanowiskach oraz składnikach uposażenia. Domagał się wydania nowego świadectwa służby. Decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88, poz. 400 ze zm./ oraz § 3 ust. 3 Zarządzenia nr 34 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1992 r. /Dz.Urz. MSW nr 1 poz. 29/ odmówiono sprostowania świadectwa służby J. R. wydanego [...]r. przez Komendanta Rejonowego PSP w G. Wskazano w uzasadnieniu, że zgodnie z § 2 cyt. zarządzenia w świadectwie służby podaje się okresy służby w PSP oraz okresy zaliczane do wysługi lat, zaś zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków PSP /Dz.U. Nr 51, poz. 236/ do okresu uprawniającego do dodatku za lata służby wlicza okresy służby w: Państwowej Straży Pożarnej, członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa, funkcjonariusza pożarnictwa i inne, których w czasie [...]r. do [...]r. J. R. nie pełnił. Nie uwzględniono okresu pracy skarżącego w Instytucie Metali Nieżelaznych w G. od [...] do [...]r., gdyż zaświadczenie z dnia [...]r. – nr [...] informowało o pełnieniu służby w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa od [...] do [...] r., co pokrywało się ze świadectwem służby. Natomiast zaświadczenie z dnia [...]r. skarżący uzyskał w rok po uzyskaniu świadectwa pracy. Także akt mianowania z daty [...]r. potwierdza prawidłowość świadectwa służby. Stwierdzono, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 i 4 cyt. zarządzenia nr 34 MSW należało wymienić w świadectwie służby jedynie ostatnio zajmowane stanowisko oraz grupę uposażenia zasadniczego, a te wymagania zostały uwzględnione w wydanym świadectwie służby. W uwzględnieniu skargi J. R. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wyrokiem z dnia 9 maja 2001 r /sygn. akt II SA/Ka 1284/99/ uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że zarówno świadectwo służby, jak i decyzja administracyjna odnosząca się do odmowy jego sprostowania muszą odzwierciedlać rzeczywisty /obiektywny/ przebieg oraz stan tej służby, według daty jego zakończenia, kiedy to powstał obowiązek wydania świadectwa służby. O ile skarżący przedłożył dokumenty, których nie było w jego aktach osobowych, a które dotyczyły zdarzeń mogących mieć wpływ na ustalenie za lata nie zaliczone w zaskarżonej decyzji do służby jako funkcjonariusza pożarnictwa, to organ zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa powinien przyjąć je jako materiał sprawy i ocenić ich moc dowodową, przy zapewnieniu stronie możliwości wypowiedzenia się na okoliczności objęte żądaniem sprostowania świadectwa służby. Wskazał też, że w myśl § 4 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia MSW z dnia 23.06.1992 r. /Dz.U. Nr 51, poz. 236/ do okresów służby liczy się nie tylko służba w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa, ale także w charakterze "funkcjonariusza pożarnictwa". Ś. Komendant Wojewódzki PSP w K. decyzją nr [...] z dnia [...]r. działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o PSP /Dz.U. Nr 88, poz. 400 ze zm./ odmówił sprostowania świadectwa służby J. R. z dnia [...]r. Nr [...] wydanego przez Komendanta Rejonowego PSP w G. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, że z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika, że J. R. był zatrudniony jako pracownik cywilny w Instytucie Metali Nieżelaznych w G. od dnia [...]r. do [...]r. a od dnia [...] r. do dnia [...]r. pełnił służbę jako funkcjonariusz pożarnictwa, co potwierdza zaświadczenie Instytutu Metali Nieżelaznych z dnia [...]r. nr [...]. Okres służby w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa w Instytucie Metali Nieżelaznych tj. od [...]do [...] został zaliczony skarżącemu w świadectwie służby do okresu służby, co potwierdza pierwsze mianowanie go na stanowisko z dnia [...] r. dokonane na podstawie art. 2 ust. 7 pkt 5b dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa /Dz.U. Nr 50, poz. 321 ze zm./ przez Starszego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Zjednoczenie Metali Nieżelaznych "[...]" w K. Organ wskazał też na fakt, że J. R. w toku zapoznawania się z materiałami postępowania administracyjnego w dniu [...]r. przyznał, iż przed dniem [...] r. z Instytutem Metali Nieżelaznych w G. łączył go stosunek pracy na podstawie umowy o pracę i że nie miał na tym stanowisku mianowania przez właściwy organ ochrony przeciwpożarowej. Organ tym samym nie dał wiary przeciwnym twierdzeniom skarżącego, że w spornym okresie łączył go z pracodawcą "stosunek służbowy na podstawie dorozumianego mianowania" i "ustnych uzgodnień obowiązków służbowych i warunków płacowych", gdyż zgodnie z art. 2 ust. 6 pkt 5 lit. b/ cyt. dekretu funkcjonariuszami pożarnictwa mogą być tylko osoby, które zostały mianowane przez właściwy organ, co w przypadku skarżącego dotyczyłoby Starszego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej. Nadto organ wywiódł, że w świetle prawa nie istnieje "dorozumiany" stosunek służbowy ani mianowanie. Organ nie zaliczył też do okresu zatrudnienia okresu od: [...]r. do [...]r. tzw. pozostawania w dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty A, gdyż J. R. nie przedstawił żadnych nowych dowodów, które nie znane byłyby organowi administracji, a które to dokumenty potwierdziłyby jakiekolwiek zatrudnienie. Na poparcie stanowiska organ odwołał się do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.11.2000 r. /sygn. akt II SA/Ka 1900/00/, którym oddalono skargę J. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. w przedmiocie wysokości odprawy emerytalnej. Organ stwierdził też, że dokument, na który powołuje się skarżący tj. pismo z dnia [...]r. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnych w K. stanowi jedynie zgodę na przyjęcie do służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. Nie jest to decyzja, a więc dowód na przeniesienie służbowe ze Wspólnoty A w W. Odnosząc się do dalszych zarzutów J. R. organ stwierdził, że skoro z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] Zarządu Służby Zdrowia MSW z dnia [...]r. Nr [...] o całkowitej niezdolności do służby w PSP oraz zwolnienia lekarskiego do dnia [...]r. wynikało, że do tego dnia był nieobecny w służbie z powodu choroby, to zwolnienie ze służby prawidłowo nastąpiło dopiero z dniem [...]r. jak to wskazano w świadectwie służby. J. R. pełnił służbę w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa w okresie od [...] r. do [...]r. i od [...]r. do [...]r. oraz jako strażak w Państwowej Straży Pożarnej od [...] r. od [...]r. W innych jednostkach wymienionych w § 4 rozporządzenia MSW z dnia 23.06.1992 r. w sprawie uposażenia strażaków PSP /Dz.U. Nr 51, poz. 236 ze zm./ nie pełnił służby i wg organu okres służby uprawniający do wysługi lat był w świadectwie służby uwidoczniony prawidłowo. Zgodnie z zarządzeniem nr 34 MSW z dnia 19.03.1992 r. w sprawie świadectwa służby i opinii funkcjonariuszy pożarnictwa PSP podano też w świadectwie służby ostatnio zajmowane stanowisko oraz grupę uposażenia zasadniczego wg przepisów o uposażeniu. Na powyższą decyzję J. R. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę wnioskując o stwierdzenie jej nieważności jako rażąco naruszającej prawo i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 129 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o PSP, § 1 pkt 2, § 2 pkt 1, § 3 Zarządzenia nr 34 MSW z dnia 19.03.1992 r. w spawie świadectw służby i opinii funkcjonariuszy pożarnictwa PSP oraz § 8 i 9 Zarządzenia Nr 23 MSW z dnia 24.03.1976 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłaty nagród jubileuszowych i dodatków za wysługę lat funkcjonariuszowi pożarnictwa /Dz. Zarz. i Rozk. KGSP 1976, nr 1-2, poz. 11/. Wyjaśnił, że organ bezpodstawnie wydal zaskarżoną decyzję z pominięciem jego akt osobowych, a nadto nie określił w zaskarżonej decyzji i świadectwie służby danych określających posiadane przez niego kwalifikacje: technika elektryka oraz kwalifikacje w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, przez co nie zaliczył wszystkich lat służby do służby w PSP i wszystkich okresów zatrudnienia /pracy i służby/ zaliczanych do wysługi lat. Skarżący zarzucił wadliwe zastosowanie § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MSW z dnia 23.06.1992 r. w sprawie uposażenia strażaków PSP /Dz.U. Nr 51, poz. 236/, wobec pominięcia art. 48 dekretu z 27.12.1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa. Podkreślił przy tym, że przed wejściem w życie przepisów § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia, do wysługi lat w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej przy IMN w G. zostały mu zaliczone wszystkie okresy pracy począwszy od [...] r. i okresy służby począwszy od [...] r., w tym okres zatrudnienia w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa od [...]r. do [...]r. Zaliczenie tych okresów do wysługi lat dokonano na podstawie uchwały Nr 34 Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1976 r. w sprawie wynagradzania funkcjonariuszy pożarnictwa, wydanej w oparciu o art. 79 kp. Ponadto skarżący powołał się na regulacje zawarte w Zarządzeniu Nr 23 MSW z dnia 24 marca 1976 r. w sprawie wypłaty nagród jubileuszowych i dodatków za wysługę lat funkcjonariuszy pożarnictwa, które obowiązywało do dnia 30 czerwca 1992 r. Zarzucając naruszenie § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia MSW z dnia 23 czerwca 1992 r. skarżący wywiódł, iż wadliwie odczytano treść tego przepisu, który stanowi o zaliczeniu do okresu uprawniającego do dodatku służbowego okres zatrudnienia w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa na podstawie dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa /Dz.U. Nr 50 poz. 321/. Do pojęcia "zatrudnienie" użytego w tym przepisie należy stosować zgodnie z art. 48 dekretu przepisy kodeksu pracy. Skarżący zarzucił, że organ orzekający naruszył art. 1 pkt 2, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i art. 48 cyt. dekretu, gdyż nie zaliczył mu do wysługi lat okresu zatrudnienia w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej przy Instytucie Metali Nieżelaznych w G. od dnia [...] r. do dnia [...]r., czyli okresu służby pełnionej przez tzw. "dorozumienie" na podstawie mianowania. Skarżący zarzucił też, że bezpodstawnie nie zaliczono mu do lat służby okresu służby we Wspólnocie A pełnionej od dnia [...]r. do dnia [...]r. Tym samym naruszono § 2 pkt 5 Zarządzenia MSW z dnia 4 marca 1975 w sprawie zasad pełnienia służby, gdyż w tym okresie stosunek służbowy nawiązał się z mocy prawa. Skarżący wyjaśnił, że z dniem [...]r. z mocy prawa rozwiązano jednostki organizacyjne ochrony przeciwpożarowej oraz zniesiono stanowiska zajmowane przez dekretowanych funkcjonariuszy pożarnictwa. Ponieważ J.R. wyraził zgodę na zostanie strażakiem, z dniem [...]r. został mianowany na stanowisko służbowe specjalisty w JRG PSP w G. uzyskując status strażaka, tym samym zachował ciągłość służby do wszelkich uprawnień. W konsekwencji skarżący wnioskował o zaliczenie mu do lat służby w Komendzie Rejonowej PSP w G. okresów nieprzerwanej służby od [...] do [...]r. oraz nieprzerwanych okresów pracy i służby od dnia [...]r. do dnia [...]r. do świadczeń związanych z wykonywaniem służby w KP PSP w G., w tym do wysługi lat. Skarżący zarzucił naruszenie art. 76 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin /Dz.U. 40, poz. 267 ze zm./ oraz art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... /Dz.U. Nr 53, poz. 214/ przez wadliwe umieszczenie w świadectwie służby daty 31.08.1996 r. jako daty zakończenia służby. Wyjaśnił, że po wydaniu przez Wojewódzką Komisję Lekarską w K. decyzji o trwałej niezdolności do służby podlegał obligatoryjnemu zwolnieniu ze służby, a nie obowiązkowi świadczenia służby. W ocenie skarżącego zakończenie służby w jego sytuacji nastąpiło z dniem [...]r. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 6 – 9 i 11 kpa, art. 10 § 1 w zw. z art. 80 i 81, art. 35 i 36 kpa, art. 77 i 80 kpa, art. 107 § 3 i 138 kpa, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, że organ orzekający nie uwzględnił jego wniosku o wyłączenie z rozpoznawania sprawy pracownika organu G. Ś. na podstawie art. 24 § 3 kpa. Na uzasadnienie przedstawionej w skardze argumentacji skarżący przywołał treść dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych, aktach administracyjnych oraz załączonych do skargi dalszych pismach procesowych, wnioskując przy tym o przeprowadzenie dalszych dowodów szczegółowo przywołanych w tychże pismach i załącznikach. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ podlega ona rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Stosownie do art. 3 § 1 psa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa. Na wstępie należy podkreślić, że sprawa sprostowania świadectwa służby skarżącego z dnia [...]r. była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 maja 2001 r. /sygn. akt II SA/Ka 1284/99/ uchylił decyzję organu odwoławczego odmawiającą sprostowania tegoż świadectwa służby. Naczelny Sąd Administracyjny w motywach przywołanego wyroku stwierdził, że zarówno świadectwo służby, jak i decyzja administracyjna odnosząca się do odmowy jego sprostowania muszą odzwierciedlać rzeczywisty /obiektywny/ przebieg oraz stan tej służby, według daty jej zakończenia, kiedy to powstał obowiązek wydania świadectwa służby. Nadto Sąd podkreślił, że jeżeli chodzi o materialnoprawne przesłanki, które wymagały oceny przy uwzględnieniu bądź odmowie uwzględnienia okresów służby to w myśl § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. Nr 51, poz. 236 ze zm./ liczy się nie tylko służba w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa, ale także w charakterze "funkcjonariusza pożarnictwa". Stosownie do art. 99 cyt. ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające... /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Zatem w myśl § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia w brzmieniu nadanym przez § 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia z dnia 27.09.1993 r. /Dz.U. Nr 93, poz. 430/ obowiązującym od dnia 1 września 1993 r., do okresu uprawniającego do dodatku wlicza się okresy służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz okresy służby w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa oraz funkcjonariusza pożarnictwa. Prawodawca w przepisie tym użył słowa "służba" odnosząc je zarówno do członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa jak i funkcjonariusza pożarnictwa. W myśl art. 1 ust. 2 Dekretu z dnia 27.12.1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa /Dz.U. Nr 50, poz. 321 ze zm./ stosunek służbowy funkcjonariusza pożarnictwa nawiązuje się na podstawie mianowania. Jak podkreślono w postanowieniu Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 23 listopada 1994 r. /sygn. III PO 8/94, opubl. OSNAPiUS 1995/5/92/ dekret o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa ukształtował zatrudnienie funkcjonariuszy pożarnictwa jako stosunek prawny o niejednolitym charakterze. Był to zobowiązaniowy stosunek pracy z domieszką elementów służby. Przy uwzględnieniu więc tej regulacji w przepisach wydanych na gruncie obowiązywania ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /t.j. z 2002 Nr 147, poz. 1230 ze zm./ dla ustalenia okresów służby przed dniem 1 stycznia 1992 r. wielokrotnie prawodawca używał zamiennie określeń: "zatrudnienie w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa na podstawie dekretu" /np. treść § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 1993 r./ bądź: "służby w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa". Użycie słowa "w charakterze" w treści § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia, wbrew sugestiom skarżącego, nie oznacza, iż do okresów, o których mowa w tym przepisie zaliczono okresy wykonywania pracy na podstawie cywilnej umowy o pracę przy uwzględnieniu, że pracownik w tym czasie wykonywał obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Funkcjonariuszem pożarnictwa mogła być tylko osoba mianowana na stanowisko służbowe, tak jak to przewidywał dekret o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 1981 r. /sygn. akt II SA 590/8, opubl. OSP 1982, Nr 12, poz. 208/ mianowanie jest instytucją pozakodeksowego prawa pracy normowaną w przepisach odrębnych, tzw. pragmatykach dotyczących określonych grup pracowników których charakter pracy uzasadnia odmienność ich statusu prawnego od statusu pracownika uregulowanego powszechnym prawem pracy. Takimi przepisami odrębnymi były m.in. przepisy dekretu z dnia 27.12.1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa. Zatem z uwagi na jednoznaczne brzmienie § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia w świadectwie służby skarżącego z dnia [...]r. jako okresy zaliczone do wysługi lat /§ 2 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia Nr 34 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1992 r. w sprawie świadectw służby i opinii funkcjonariuszy pożarnictwa Państwowej Straży Pożarnej/ mogły być wymienione tylko te okresy, w których skarżący pełnił służbę w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa, a więc był mianowany na to stanowisko służbowe w trybie przewidzianym w art. 1 ust. 2 cyt. dekretu przez właściwy organ. Wbrew zarzutom skarżącego § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania świadectwa służby nie odwoływał się do pojęcia "zatrudnienie" lecz "służby". Bezspornym w sprawie jest, że w okresie od dnia [...]r. do [...]r. skarżący był zatrudniony w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej Instytutu Metali Nieżelaznych w G. na stanowisku samodzielnego referenta d/s ochrony przeciwpożarowej. Okoliczność ta wynika nie tylko ze świadectwa pracy z dnia [...]r., ale także zaświadczenia IMN w G. z dnia [...]r., z dnia [...]r., a także z dnia [...]r. /k. [...] t. I akt/. Nie oznacza to jednak, jak sugeruje skarżący, że skoro w ostatnio powołanych zaświadczeniach stwierdzono, iż w spornym okresie był zatrudniony w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa, to że w okresie tym pełnił służbę przez "dorozumienie" na podstawie mianowania. Bezspornym w spawie jest, że w omawianym okresie skarżący nie został mianowany w trybie art. 1 ust. 2 dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa, gdyż dopiero aktem mianowania z dnia [...]r. wydanym przez organ, o którym mowa w art. 2 ust. 6 pkt 5 lit. b/ cyt. dekretu, z dniem [...]r. został powołany na stanowisko Młodszego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej w IMN w G., a więc na stanowisko funkcjonariusza pożarnictwa. Dodać należy, że ze świadectwa ukończenia kursu w zakresie szeregowego funkcjonariusza pożarnictwa [...]z dnia [...]r. wynika, iż skarżący kurs taki, zakończony egzaminem, odbył w okresie od [...] do [...] i dopiero z tym momentem uzyskał kwalifikacje do zajmowania stanowiska szeregowego funkcjonariusza pożarnictwa. Następnie dopiero pismem z dnia [...]r. Dyrekcja IMN w G. zwróciła się do właściwego organu o mianowanie skarżącego na stanowisko inspektora ochrony przeciwpożarowej. W świetle tak zgromadzonych w sprawie dokumentów trafnie ustalił organ orzekający, że okres pracy skarżącego w Instytucie Metali Nieżelaznych w G. od dnia [...]r. do dnia [...]r. nie mógł być uznany za służbę w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa w świetle obowiązujących w tym okresie przepisów dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa oraz wobec treści § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia obowiązującego w dacie zakończenia służby. Wykonywanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej bez aktu mianowania nie jest bowiem pełnieniem takiej służby. Odwoływanie się w tym względzie przez skarżącego do uregulowań zawartych w Zarządzeniu Nr 23 MSW z dnia 24.03.19786 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłaty nagród jubileuszowych i dodatków za wysługę lat funkcjonariuszom pożarnictwa jest bezskuteczne, skoro akt ten nie obowiązywał już od dnia 1 lipca 1992 r., a zatem nie obowiązywał w dacie zakończenia służby przez skarżącego. Odwoływanie się w tym względzie do uregulowań art. 129 ust. 1 i 2 ustawy o PSP także musi być uznane za chybione. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący złożył oświadczenie o wyrażeniu zgody na wykonywanie obowiązków w Państwowej Straży Pożarnej /art. 129 ust. 1 cyt. ustawy/ skutkiem czego z dniem [...]r. został mianowany na stanowisko strażaka /k. [...] t. II akt/. Przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej podkreślają służebność zatrudnienia strażaka, co znajduje odzwierciedlenie nie tylko w sposobie nawiązywania czy rozwiązywania stosunku służbowego, ale m.in. w zakresie uregulowań związanych z uposażeniem. Na mocy upoważnienia zawartego w art. 88 tej ustawy zostało wydane omawiane rozporządzenie z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, które m.in. regulowało warunek i tryb zaliczania okresów służby uprawniających do dodatku za lata służby /wcześniej określonym jako wysługa lat/. Przepisy tego aktu wyraźnie określiły jaki charakter /rodzaj/ służby zalicza się do okresów uwzględnianych przy ustalaniu dodatku za lata służby. Na takie rozumienie omawianych przepisów zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w motywach uprzednio wydanego w tej sprawie wyroku z dnia 9 maja 2001 r. Fakt, że w sposób odmienny kwestie te były regulowane w okresie obowiązywania dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa nie może wpływać na stosowanie bliżej nieokreślonej wykładni rozszerzającej § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Chybione jest też powoływanie się na zapisy zawarte w art. 13 ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji /t.j. z 2004 Dz.U. Nr 8 poz. 67/, gdyż § 4 ust. 3 pkt 1 omawianego rozporządzenia nie odwołuje się do powyższych uregulowań. Można jedynie zauważyć, że § 3 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 lipca 1997 r. /Dz.U. Nr 94 poz. 575/ w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej stanowi, iż do wysługi lat zalicza się również okresy traktowane jako równorzędne, wymienione w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym... /Dz.U. Nr 53, poz. 214/. Przepis ten z kolei w ust. 1 pkt 4 stanowi, że jako okresy równorzędne ze służbą w PSP traktuje się okresy zatrudnienia lub służby w zawodowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej i nauki w szkołach pożarniczych w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa a także funkcjonariusza pożarnictwa w terminie do dnia 31 stycznia 1992 r. Jednakże przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie obowiązywały w dacie zakończenia służby skarżącego i wydania spornego świadectwa służby. Dodać należy, że wówczas obowiązywało omawiane rozporządzenie MSWiA z 23.06.1992 r., które ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Obowiązek stosowania ostatnio wymienionego aktu, jako materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia wynika z treści art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające... /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ wobec jednoznacznej w swej treści motywów wyroku NSA z dnia 9 maja 2001 r. /sygn. II SA/Ka 1284/99/. Następną kwestią sporną było niezaliczenie skarżącemu do okresu uprawniającego do wysługi lat, okresu od [...]r. do [...]r. kiedy to jak twierdzi pozostawał on w dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty A. Skarżący na poparcie swojego stanowiska przede wszystkim odwoływał się do pisma z dnia [...]r. Zrzeszenia Przedsiębiorstw Budowlano-Montażowych Górnictwa w K. w likwidacji, twierdząc, że w ten sposób doszło do przeniesienia służbowego jego osoby, w konsekwencji czego nastąpiło nawiązanie z mocy prawa stosunku służbowego w nowym miejscu pracy. Rozstrzygnięcie tej spornej kwestii zależy więc od oceny charakteru prawnego w.w. dokumentu datowanego na dzień [...]r., z treści którego wynika, że z dniem [...] r. skarżący został odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska i przekazany do dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty A. Pismo to zostało podpisane przez Oficera Specjalistę jak wynika z jego treści, działającego z polecenia Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Ministerstwa Gospodarki i Energetyki. Otóż w owym spornym okresie obowiązywał dekret z dnia 27.12.1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa, który przewidywał: przeniesienie /art. 28 ust. 1 i 2/, delegowanie /art. 28 ust. 4/, wyznaczenie na niższe stanowisko /art. 29/, zawieszenie /art. 30/ lub zwolnienie ze służby /art. 32/, a także wygaśnięcie stosunku służbowego /art. 33/. Nie przewidywał on możliwości odwołania i pozostawania do dyspozycji organu. Rodzaj decyzji /pisma/ z dnia [...]r. wskazuje zatem, że była ona równoznaczna ze zwolnieniem ze służby. Skarżącemu bowiem nie zaproponowano wówczas żadnego innego stanowiska równorzędnego lub niższego, zaprzestano również wypłaty wynagrodzenia za pracę. Za taką ocenę prawną omawianego dokumentu przemawia i to, że G. Przedsiębiorstwo Budownictwa Węglowego wydało skarżącemu świadectwo pracy z dnia [...]r. obejmującego okres pracy od [...]r. do [...]r. Skarżący zresztą nie kwestionował, że w tym zakładzie pracy nie pracował, nie świadczył pracy i nie pobierał wynagrodzenia. Z okoliczności sprawy wynikało, że skarżący po zakończeniu stosunku pracy w tym zakładzie miał podjąć zatrudnienie w Zakładzie Energetycznym w G., co jednak nie nastąpiło z uwagi na redukcję etatów. Nie doszło więc do zawarcia z tym zakładem umowy o pracę. Z akt osobowych, akt administracyjnych oraz dokumentów złożonych przez skarżącego także w postępowaniu sądowym w żadnym razie nie wynika, aby dysponował on dokumentem świadczącym, iż w okresie od [...]do [...]r. pozostawał w służbie w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa w rozumieniu § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Na uwagę zasługuje fakt, że powództwo skarżącego o wydanie świadectwa pracy potwierdzającego okres pozostawania w dyspozycji operacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty A w okresie od [...] do [...]r. oraz o zasądzenie odszkodowania z tytułu niewypłaconego w tym okresie wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami zostało prawomocnie oddalone /wide wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...]r. sygn. [...], wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia [...]r. sygn. [...], wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...]r. sygn[...]. Złożone przez skarżącego przy piśmie procesowym z dnia [...]r. /karty [...]t. I akt/ dokumenty, m.in. wyrok Sądu Wojewódzkiego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...]r., sygn. [...], wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia [...]r. sygn. [...] bądź też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11.02.2004 r. sygn. II SAB 76/03 nie dawały też Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie podstaw do zakwestionowania stanowiska organu orzekającego, iż skarżący dysponował dowodami na potwierdzenie faktu, iż w spornym okresie trwał stosunek służbowy łączący skarżącego z omawianą jednostką resortową. W tym względzie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całej rozciągłości podziela stanowisko wyrażone w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 27 listopada 2000 r. /sygn. akt II SA/Ka 1900/00/ co do oceny prawnej spornego okresu od [...]r. do [...]r., bowiem zebrany aktualnie w tej sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia odmiennych ustaleń co do stanu faktycznego i prawnego. Podkreślić należy, iż o tym, że skarżący nie pełnił służby w spornym okresie świadczy też, wbrew odmiennym sugestiom zawartym w skardze, treść pisma z dnia [...] r. skierowanego do J.R. przez Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnych w K., w którym wyraził zgodę na przyjęcie skarżącego do służby w Komendzie Rejonowej SP w G. z dnia [...]r. nie zaś na przeniesienie lub przejęcie z innej jednostki straży pożarnej bądź resortowej jednostki organizacyjnej ochrony przeciwpożarowej. Sam skarżący w podaniu o przyjęcie do pracy z dnia [...]r. napisał, że przekazanie służbowe jego osoby, nie zostało zrealizowane z powodu zmian organizacyjnych. Zatem wbrew zarzutom skargi nie można uznać, że rozstrzygając w tym zakresie, organ orzekający naruszył powoływane przez skarżącego przepisy dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa i aktów wykonawczych. Raz jeszcze zatem należy podkreślić, że sformułowanie zawarte w piśmie /decyzji/ z dnia [...]r. o odwołaniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przekazanie do dyspozycji innego organu na gruncie uregulowań cyt. dekretu mogło być traktowane wyłącznie jako równoznaczne ze zwolnieniem ze służby. Na takie rozumienie treści powyższego dokumentu zwrócił też uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.10.1981 r. sygn. II SA 590/81 /wide: OSP 1982/12/208 z glosą aprobującą M.Mincer/. Skoro skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych świadectw pracy /służby/ potwierdzających zatrudnienie w spornym okresie, to organ orzekający trafnie uznał, że w kwestionowanym zakresie brak było podstaw do sprostowania świadectwa służby skarżącego. W konsekwencji tych ustaleń przy uwzględnieniu treści § 4 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia brak było podstaw do zaliczenia do wysługi lat okresu od [...] r. jak to skarżący wnioskował w skardze. Nie zasługują też na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. Skarżący domagał się sprostowania w świadectwie służby daty określającej dzień zakończenia służby w Komendzie Rejonowej PSP w G. W tym miejscu podnieść należy, że stosunek służbowy strażaka Państwowej Straży Pożarnej jest administracyjnym stosunkiem uregulowanym w pełni przepisami ustawy z dnia 24.08.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. W razie rozwiązania takiego stosunku podstawą do wydania świadectwa służby jest art. 217 kpa dotyczący zaświadczeń. Stosownie więc do art. 217 kpa świadectwo służby stanowi urzędowe potwierdzenie faktów i stanu prawnego stanowiących treść decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, a także innych faktów istotnych dla interesu prawnego zwolnionego /por. post. NSA z dnia 29 stycznia 1993 r., sygn. II SA 2468/92, opubl. ONSA 1994/2/58/. Przepis art. 31 cyt. ustawy stanowi, że stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe lub powołania. Zwolnienie ze służby, jak to wynika z art. 43 ust. 1 tej ustawy, następuje w drodze rozwiązania stosunku służbowego, w trybie i na zasadach określonych w ustawie. Z kolei przepis art. 43a cyt. ustawy określa, że stosunek służbowy strażaka wygasa z dniem jego śmierci lub uznania go za zmarłego. Z regulacji powyższej wynika zatem, że dzień mianowania strażaka jest pierwszym dniem służby, zaś dzień jego zwolnienia, określony w decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego /a w wypadku wygaśnięcia stosunku służbowego – dzień śmierci/ jest ostatnim dniem pełnienia służby. Skoro w decyzji z dnia [...]r. wydanej na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy określono, że skarżący zostaje zwolniony "z dniem [...]r. ze służby" to tak określony dzień był ostatnim dniem jego służby jako strażaka. Prawidłowo więc właściwy organ określił w świadectwie służby skarżącego okres służby w Państwowej Straży Pożarnej "od [...]r. do [...]r." Decyzja o zwolnieniu J.R. ze służby z dniem [...]r. jest ostateczna. Nie została ona zakwestionowana w tym zakresie przez skarżącego. Zatem podnoszenie w tym postępowaniu zarzutów, które w istocie rzeczy zmierzają do zmiany tej części treści decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego jest chybione. Organ orzekając podobnie jak i Sąd w postępowaniu o sprostowanie świadectwa służby nie był uprawniony do oceny czy w powyższym zakresie decyzja ta była zgodna z obowiązującymi przepisami regulującymi końcowy termin zaprzestania służby. Ocenie podlegała jedynie kwestia czy w świadectwie służby określono dzień jej zakończenia zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego. Skarżący zarzucił też, że w zaskarżonej decyzji oraz świadectwie służby nie zawarto danych określających jego kwalifikacje technika elektryka i kwalifikacje w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Otóż stosownie do § 2 pkt 3 cyt. Zarządzenia Nr 34 świadectwo służby powinno zawierać m.in. dane co do posiadanych kwalifikacji – zawód, tytuły lub stopnie naukowe. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wydanego w tej sprawie poprzednio wyroku z dnia 9 maja 2001 r. /sygn. akt II SA/Ka 1284/99/ świadectwo służby ma odzwierciedlać rzeczywisty przebieg służby. Oznacza to, że wskazane w nim informacje dotyczyć mają okresu z przebiegu służby. Uwagi te odnoszą się także do spornej kwestii. Potwierdza to obowiązujący wówczas wzór świadectwa służby, w którym w punkcie 3 wyraźnie stwierdzono, że informacje dotyczące kwalifikacji odnoszą się do uzyskanych kwalifikacji w okresie pełnienia służby. Za taką interpretacją § 2 pkt 3 cyt. Zarządzenia przemawia nie tylko istota świadectwa służby, ale i obowiązujące w tym zakresie od 8 listopada 2001 r. nowe uregulowanie prawne /por. § 4 ust. 1 pkt 3 i pkt załącznika – rozporządzenia MSWiA z dnia 19.09.2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej – Dz.U. Nr 114, poz. 1228/. Jak wynika z akt osobowych skarżącego zawód technika elektryka uzyskał on w dniu [...]r. /świadectwo dojrzałości Nr [...], zawód technika pożarnictwa w dniu [...]r. /Nr dyplomu [...]/, a Kurs BHP – III stopnia ukończył w dniu [...]r. /Zaświadczenie nr [...]. Zatem kwalifikacje te skarżący uzyskał przed rozpoczęciem pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej. Dodać należy, że powyższych żądań skarżący nie zawarł we wniosku o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...]r. zgłoszonym w trybie § 3 pkt 1 cyt. Zarządzenia Nr 34. Zarzutów w tym zakresie nie zgłaszał w postępowaniu toczącym się do dnia wydania wyroku [...]r. Wnioski takie skarżący zgłosił w piśmie z dnia [...]r. przekazanym organowi orzekającemu w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego /karta [...] t. III akt/. Z tym, że w skardze domagał się już tylko – zamieszczenia w świadectwie służby informacji o zawodzie technika elektryka i kwalifikacji w zakresie BHP /karta [...] akt t. I/. W tym stanie stwierdzić należy, że przede wszystkim stanowisko skarżącego w powyższej kwestii nie jest konsekwentne. Nadto nie wykazał on aby w okresie pełnienia służby objętej spornym świadectwem służby uzyskał kwalifikacje, o których mowa w § 2 pkt 3 cyt. Zarządzenia Nr 34. Nie można więc uznać, że w powyższym zakresie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że umieszczenie w.w. informacji w świadectwie służby spowodowałoby zaliczenie skarżącemu do wysługi lat innych okresów zatrudnienia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że istotnie z akt administracyjnych wynika, iż w zawiadomieniu o wyznaczonym terminie zapoznanie się z aktami postępowania omyłkowo wskazano sygnaturę akt sądowych sprawy dotyczącej sprostowania opinii służbowej. Jednakże już z treści protokołu z dnia [...]r. wynika, że skarżącemu umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem, wypowiedzenie się i zgłoszenie dalszych wniosków w sprawie dotyczącej sprostowania świadectwa służby. Faktem jest, że w aktach administracyjnych brak jest pisma skarżącego z dnia [...]r. /karta [...] akt sądowych t.III/. Jednakże przy uwzględnieniu jego treści stwierdzić należy, że organ orzekający umożliwił też skarżącemu wypowiedzenie się na piśmie w spornych kwestiach i stanowisko to było przedmiotem rozważań i oceny organu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uwzględniając treść § 1 pkt 2 cyt. Zarządzenia Nr 34 z dnia 19.03.1992 r. oraz § 4 ust. 6 cyt. rozporządzenia z dnia 23.06.1992 r., z których wyraźnie wynika, że świadectwo służby wydaje się na podstawie dokumentów, podobnie jak ustalenie lat służby i okresów, o których mowa w ust. 3 § 4 rozporządzenia dokonuje się na podstawie dokumentów, nie można zakwestionować trafności stanowiska organu orzekającego, który nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego w postaci zeznań świadków zgłoszonych w piśmie z dnia [...]r. Tym bardziej, że z protokołu sporządzonego w dniu [...]r. wynika, iż skarżący wyraźnie przyznał, że nie dysponuje aktualnie innymi dokumentami dotyczącymi spornych okresów zatrudnienia. W piśmie z dnia [...]r. skarżący zgłosił, wniosek o wyłączenie pracownika organu G. Ś., który uczestniczył w czynnościach przeprowadzonych w dniu [...]r. Jednakże z akt administracyjnych wynika, że pracownik ten nie podejmował żadnych dalszych czynności w sprawie, a w szczególności nie wydawał zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wydanego poprzednio w tej sprawie wyroku zwrócił uwagę, iż wszechstronne wyjaśnienie sprawy nie wymaga wyznaczenia rozprawy administracyjnej, lecz należy stronie jedynie umożliwić – przed wydaniem decyzji – wypowiedzenie się, zgłoszenie uwag czy ewentualnie dalszych wniosków dowodowych ale takich, które byłyby pomocne do wyjaśnienia spornych okoliczności. Uwzględniając przebieg postępowania administracyjnego wynikający z akt sprawy, stwierdzić należy, że w tym zakresie wytyczne Sądu Administracyjnego zostały wykonane. Postępowanie dowodowe prowadzone było z zachowaniem reguł zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności w art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 80 i 81 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 kpa. Kontrola legalności zaskarżonego aktu przeprowadzona przez Sąd przy uwzględnieniu akt administracyjnych, akt osobowych skarżącego oraz dokumentów złożonych przez skarżącego do akt sądowych pozwala na stwierdzenie, iż w oparciu o tak zgromadzone dowody nie sposób uznać, że J.R.wykazał przed organem orzekającym, iż jego wnioski o sprostowanie świadectwa służby są zasadne. W aktach tych nie znajduje się bowiem żaden dokument, który zezwalałby na przyjęcie odmiennych wniosków. Skarżący nie wykazał też przed Sądem, aby przedstawił organowi orzekającemu dokumenty /dowody/, które nie zostały ujawnione w załączonych obszernych aktach postępowania /w tym w aktach osobowych/, a miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zachowanie w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym reguł z art. 7 i 75 § 1 oraz 77 § 1 kpa nie oznacza, że obowiązkiem organu orzekającego jest uwzględnienie każdego zgłoszonego przez stronę wniosku dowodowego a jedynie takiego wniosku, który zmierzałby do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, przy uwzględnieniu zasad zawartych w § 1 pkt 2 cyt. Zarządzenia Nr 34 MSW oraz w § 4 ust. 6 cyt. rozporządzenia MSW. Skarżący zarzucał też, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dysponował jego aktami osobowymi. Otóż zarzut ten w ocenie Sądu nie mógł zostać uwzględniony, gdyż jak już wyżej wskazano przesłane Sądowi oryginały tych akt nie zawierają dokumentu, który pozwoliłby zaliczyć do okresu uprawniającego do wysługi lat spornych okresów. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała zaś, że przedmiotem oceny orzekającego organu były dokumenty, którymi dysponował ten organ, a które znajdowały się w aktach sprawy. Znalazło to wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał, aby do podania z dnia [...]r. o przyjęcie do pracy w PSP KR w G. złożył inne dokumenty niż te, którymi organ dysponował. Pismo to potwierdza jedynie złożenie 19 załączników, których treści nie opisano. Dodać należy, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ psa Sąd uwzględnia skargę jedynie wtedy, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem Sąd musiałby wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał podstaw do wyprowadzenia tego rodzaju wniosków. Szerokie wnioski skarżącego w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego nie zostały przez Sąd uwzględnione bowiem zgodnie z art. 106 § 3 psa Sąd może jedynie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uwzględniając w tym zakresie wnioski skarżącego Sąd miał na uwadze załączone do akt sprawy nie tylko akta sądowe, akta administracyjne, akta osobowe skarżącego ale i dokumenty złożone przez skarżącego w toku postępowania sądowego. Natomiast przepis art. 106 § 3 psa nie daje podstaw do przeprowadzenia przez Sąd postępowania z innych środków dowodowych /np. z dokumentu, który ma charakter opinii biegłego/. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący ze zgromadzonych w aktach sprawy licznych pism i dokumentów wyprowadza odmienne wnioski aniżeli organ orzekający. Nie oznacza to jednak, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego aktu wykazała brak naruszenia przepisów prawa materialnego, a stwierdzone powyżej uchybienie przepisów prawa procesowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych zatem przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 psa skargę jako nieuzasadnioną oddalił. SJ/