II SA/Gd 701/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Kościerzyna na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Pomorskiego z dnia 20 sierpnia 2004r. Nr RR-AB-II/EJ/7042-27-190/04 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Gmina Miasta Kościerzyna reprezentowana przez Burmistrza Miasta Kościerzyna w dniu 23 września 2004r. wniosła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Pomorskiego z dnia 20 sierpnia 2004. Nr RR-AB-II/EJ/7042-27-190/04 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XXVI/181/04 Rady Miasta Kościerzyna z dnia 2 lipca 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 37 obręb 10 przy ul. Rolniczej w Kościerzynie. Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2004r., na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązano stronę skarżącą do nadesłania odpisu uchwały Rady Miasta Kościerzyny w przedmiocie zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 20 sierpnia 2004r. nr RR-AB-II/EJ/7042-27-190/04 wydanego przez Wojewodę Pomorskiego. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie i rygor odrzucenia skargi (vide: zarządzenie k. 1). Skarżąca Gmina otrzymała wezwanie w dniu 5 listopada 2004r. a w dniu 10 listopada 2004r. przesłała pismo, w którym wskazała, że stroną skarżącą w przedmiotowej sprawie jest Burmistrz Miasta Kościerzyny i w związku z tym brak jest uchwały Rady Miasta Kościerzyna w przedmiocie zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego (vide: pismo k. 23). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity z 2001r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa wart. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. W ust. 3 tego przepisu wskazane jest, iż do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Pomorskiego stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy Kościerzyna. W świetle powyżej cytowanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym stwierdzić należy, iż podstawą do wniesienia skargi może być tylko uchwała Rady Gminy Kościerzyna w przedmiocie zaskarżenia do sądu administracyjnego przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Pomorskiego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 27 lutego 1992r. (sygn. akt III AZP 8/91, OSN1992, Nr 7-8, poz. 119). W razie braku uchwały rady gminy, sąd wzywa wójta lub burmistrza do jej przedłożenia w wyznaczonym terminie. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków skargi, zaś zgodnie z punktem 6 cytowanego przepisu - jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro zatem strona skarżąca, mimo wezwania nie przedłożyła w wyznaczonym terminie uchwały Rady Miasta Kościerzyny, to wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo podać należy, że w sytuacji, gdy strona skarżąca oświadczyła, że uchwała taka nie została podjęta, to wniesiona skarga podlega także odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy, jako niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy powołanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji.