II OSK 404/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska (spr. ), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Bogusław Moraczewski, Protokolant Dorota Korybut - Orłowska, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2006 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2328-2329/03 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. oddalił skargę K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego, stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] czerwca 1997 r. orzekającej o przeniesieniu pozwolenia na budowę budynku handlowo-mieszkalnego z H. i J. S. oraz J. K. na rzecz H. i J. S., J. K., K. S. i E. S. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że organy nadzoru trafnie uznały, że decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] czerwca 1997 r. orzekająca o przeniesieniu pozwolenia na budowę na nowych inwestorów wydana została z rażącym naruszeniem art. 107 kpa, polegającym na nie wskazaniu numeru, daty wydania i określenia organu, który wydał przenoszoną decyzję co spowodowało, że przedmiot decyzji nie został sprecyzowany, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji uzasadniającą przyjęcie, że decyzja ta dotknięta jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła K. P. reprezentowana przez adwokata, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez błędną wykładnię przesłanki rażącego naruszenia prawa oraz naruszenie art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przez niedostateczne wyjaśnienie sprawy i pominięcie obowiązku uwzględnienia skargi przez sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a pow. ustawy. Z tych względów autor skargi wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Sąd I instancji oddalając skargę naruszył zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Brak wskazanych w wyroku elementów decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę, zadaniem autora skargi nie dawał Wojewodzie podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Autor skargi twierdzi, że z uzasadnienia decyzji przenoszącej oraz z wniosku dotychczasowych inwestorów wynika o jaką decyzję i o jaką nieruchomość w sprawie chodzi. Autor skargi powołuje także uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r. zawierającą tezę, że zrealizowanie inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo istnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Zdaniem autora skargi kwestionowany wyrok pozostaje w rażącej sprzeczności z tą uchwałą. Autor skargi twierdzi także, że braki decyzji przenoszącej mogły być usunięte w drodze sprostowania, a nie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Oceniana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] czerwca 1997 r. wydana została na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), który stanowi, że organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 tej ustawy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana – do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Jest to zatem decyzja uprawniająca a zarazem zobowiązująca podmiot, na rzecz którego następuje przeniesienie, do przyjęcia obowiązków wynikających z tej decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w osnowie decyzji przenoszącej musi więc być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny jakie uprawnienia zostają przeniesione i jakie obowiązki w wyniku tego przeniesienia przyjmuje osoba przejmująca. Rozstrzygnięcie to powinno więc być zredagowane w sposób precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Istotnym elementem takiego rozstrzygnięcia jest zatem przede wszystkim wskazanie jaka decyzja, przez kogo i kiedy wydana i jakiego przedmiotu dotycząca jest przenoszona. Oceniana decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] czerwca 1997 r. nie zawiera takich elementów. Stwierdza jedynie, że przenosi pozwolenie na budowę budynku handlowo-mieszkalnego – bez wskazania jaką decyzją i przez kogo wydaną udzielone zostało pozwolenie na budowę i bez wskazania miejsca realizacji tej inwestycji. Brak tych istotnych elementów rozstrzygnięcia stanowił podstawę do uznania, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem art. 107 kpa, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Bezzasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, że takie błędy decyzji przenoszącej mogły by sprostowane na podstawie art. 113 kpa. W trybie wskazanym w tym przepisie mogą być prostowane nieistotne dla bytu decyzji błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych decyzjach. Brak istotnych elementów decyzji jest błędem istotnym decyzji, który – jak trafnie akcentuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – stanowi wadę kwalifikowaną decyzji wynikającą z naruszenia jednoznacznego przepisu prawa i to takiego naruszenia, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji. Przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej tezy wyroków NSA nie mają odniesienia do sprawy niniejszej – dotyczą bowiem decyzji stwierdzających nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, z nie decyzji przenoszących pozwolenie na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270) - orzekł jak w sentencji.