III SA/Kr 759/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek Sprawozdawca NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r sprawy ze skargi S.K. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] 2004 r. Nr : [...] w przedmiocie zmiany Regulaminu targowiska miejskiego przy ul. P. w S. skargę oddala Sygn. akt. III SA/Kr 759/04 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie : AWSA Dorota Dąbek (sprawozdawca) NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r. sprawy ze skargi R.M. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] 2004 r., Nr : [...] w przedmiocie zmiany Regulaminu targowiska miejskiego przy ul. P. w S. postanawia skargę odrzucić wyroku z dnia 9 listopada 2004r. Zaskarżona uchwała Rady Miasta S. z dnia [...] 2004r., nr [...], wprowadziła zmiany w Regulaminie targowiska miejskiego przy ul. P. w S. Jako podstawę prawną zaskarżonej uchwały powołano art.7 ust.1 pkt 11 oraz art.40 ust.2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Równocześnie w § 2 napisano: Uchwala się tekst jednolity Regulaminu targowiska miejskiego przy ul.P. w S. Tekst jednolity stanowi załącznik nr 1 do niniejszej uchwały. Zarówno skierowane do Rady Miasta S. wezwanie do uchylenia uchwały, jak i skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podpisali R. M. i S. K. Swój interes prawny wywodzą z faktu, że zaskarżona uchwała kształtuje możliwości wykonywania handlu na terenie targowiska miejskiego przy ul. P. w S. W toku postępowania zostało ustalone, iż na targowisku, którego dotyczy przedmiotowa uchwała, tylko R. M. prowadzi działalność gospodarczą. S. K. korzysta z targowiska wyłącznie jako kupujący. W istocie zatem na opisaną powyżej uchwałę złożone zostały dwie skargi: R. M. i S. K. Ponieważ zaś pomimo wezwania R. M. nie uiścił należnego wpisu – jego skarga została odrzucona postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2004r., sygn. akt III SA/Kr 759/04. Przedmiotem merytorycznego rozpoznania w niniejszej sprawie jest zatem skarga S. K. Zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały oparto na następujących argumentach: Zaskarżonej uchwale zarzucono sprzeczność z art.15 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa dopuszcza pobieranie opłaty targowej od sprzedających, natomiast w ocenie Skarżącego § 1 pkt 5 w zw. z § 2 pkt 1 Regulaminu nakłada obowiązek zapłacenia opłaty zarówno na sprzedających jak i kupujących. Interpretując w ten sposób §§ 8 i 9 regulaminu (opłata od każdego wjeżdżającego pojazdu) Skarżący twierdzi, że kupujący może nawet kilka razy dziennie zapłacić opłatę, jeżeli będzie zakupów dokonywał z samochodu. Skarżący kwestionuje też §10a Regulaminu wprowadzający opłaty targowe od pojazdów zaopatrujących pawilony znajdujące się na obszarze targowiska. Tym razem nie wskazano jednak przepisu ustawy, który zostałby w ten sposób naruszony. Ostatni zarzut dotyczy formy potwierdzenia opłaty targowej. Zgodnie z § 8 pkt 3 zaskarżonego Regulaminu mogą być stosowane 4 różne formy. Zdaniem Skarżącego pozostaje to w sprzeczności z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie zasad rachunkowości i planu kont dla prowadzenia ewidencji podatków i opłat dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. nr 50, poz. 511 ze zm.), który zobowiązuje do wydawania imiennego pokwitowania i dlatego bilety przewidziane w Regulaminie powinny być uznane za niedopuszczalne. Gmina S. wniosła o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że nieuzasadniony jest zarzut pobierania opłat od kupujących, gdyż ta grupa osób generalnie jest objęta zakazem wjeżdżania na teren targowiska. Natomiast regulamin nie przewiduje opłat od osób wchodzących pieszo. Zupełnie przeciwnie zinterpretowano § 10a Regulaminu. Zdaniem Gminy przyznanych właścicielom stałych punktów sprzedaży na targowisku 30 bezpłatnych wjazdów miesięcznie właśnie chroni tych właścicieli od dodatkowych opłat. Podniesiono również, że nie doszło do naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie zasad rachunkowości i planu kont dla prowadzenia ewidencji podatków i opłat dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. nr 50, poz. 511 ze zm.), albowiem § 4 tegoż rozporządzenia dopuszcza oprócz pokwitowania z kwitariuszy przychodowych KP także inne dowody wpłat zatwierdzone do stosowania przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego, sporne zaś bilety opłaty targowej dopuszczone zostały w gminie S. Zarządzeniem nr [...]/04 Burmistrza Miasta S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżona uchwała jest prawidłowa, a podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione. Zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 i art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Ma ona charakter aktu prawa miejscowego regulującego zasady i tryb korzystania z targowiska jako gminnego obiektu użyteczności publicznej. Uchwalając zaskarżony Regulamin targowiska Gmina S. korzystała zatem z przyznanego jej ustawą władztwa w zakresie uregulowania aktem prawa miejscowego zasad korzystania z utworzonego targowiska. Jednocześnie w zaskarżonej uchwale uregulowano zasady pobierania na terenie tego targowiska opłaty targowej, będącej opłatą lokalną przewidzianą ustawą o podatkach i opłatach lokalnych (art. 15 i 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2002r., nr 9, poz. 84 z późn. zm). W ocenie Sądu granice przyznanej gminie samodzielności prawotwórczej nie zostały w niniejszej sprawie przekroczone. Za bezzasadny należy w szczególności uznać zarzut naruszenia zaskarżoną uchwałą ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez wprowadzenie zasady obciążania opłatą targową nie tylko sprzedających, ale i kupujących. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych rzeczywiście wyraźnie stanowi, że zobowiązanymi do uiszczania opłaty targowej są podmioty dokonujące sprzedaży na targowiskach. Zasada ta jednak w ocenie Sądu nie została złamana w zaskarżonym Regulaminie. W § 2 ust. 2 Regulaminu wyraźnie bowiem wskazano, że "Do uiszczenia opłaty targowej zobowiązani są wszyscy dokonujący sprzedaży na targowisku...". Jest to zasada ogólna, od której Regulamin nie przewiduje wyjątków. W dalszej części Regulaminu znajduje się wprawdzie przepis, na który powołuje się Skarżący, że "opłata targowa pobierana jest od każdego pojazdu wjeżdżającego na teren placu targowego" (§8 ust. 1), z następnego jednak paragrafu (§9 ust. 1) wyraźnie wynika, że na teren placu targowego wjeżdżać mogą wyłącznie sprzedający ("Zabrania się wjeżdżania na teren placu targowego w celu innym niż prowadzenie handlu. Osoby przyjeżdżające w celu dokonania zakupów lub w innym celu, zobowiązane są do korzystania z parkingów położonych w sąsiedztwie placu targowego".) Wyraźnie zatem widać, że obowiązek zapłaty opłaty targowej obciąża wyłącznie sprzedających. Dodatkowego podkreślenia przy tym wymaga, że cytowany §8 ust. 1 Regulaminu nie reguluje obowiązku ponoszenia opłaty targowej, a jedynie tryb jej ponoszenia a więc techniczny sposób jej pobierania (przy wjeździe pojazdu na teren targowiska). Sam zaś obowiązek ponoszenia opłaty wynika z cytowanego powyżej § 2 ust.2 Regulaminu. Za bezzasadny uznać też należy podniesiony w skardze zarzut niezgodności z prawem § 10a Regulaminu. W ocenie Skarżącego przepis ten wprowadza podwójne obciążenie opłatą targową właścicieli stałych punktów sprzedaży na targowisku. Tymczasem w ocenie Sądu Regulamin takiej zasady nie wprowadza, zaś § 10a Regulaminu to potwierdza, skoro pozwala tym właścicielom 30 razy w miesiącu bezpłatnie wjeżdżać na teren targowiska. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie zasad rachunkowości i planu kont dla prowadzenia ewidencji podatków i opłat dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. nr 50, poz.511 ze zm.). Paragraf 4 ust. 2 tego rozporządzenia wymienia dopuszczalne sposoby dokumentowania wpłat. W szczególności w punkcie 3 wskazano "pokwitowania z kwitariuszy przychodowych KP, jeżeli dotyczą wpłat opłaty targowej". Skarżący błędnie interpretuje treść tego przepisu wywodząc z niego wniosek, że w przypadku wpłat opłaty targowej dopuszczalne są jedynie pokwitowania KP. Tymczasem przepis wprowadza zasadę odwrotną: kwitariusze przychodowe KP są dopuszczalne tylko wtedy, gdy dotyczą wpłat opłaty targowej. Obok zatem wspomnianych kwitariuszy KP, dla udokumentowania wpłat z opłaty targowej służyć mogą także inne przewidziane w §4 ust. 2 formy, a w szczególności przewidziane punktem 6 "inne dowody wpłat zatwierdzone do stosowania przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego". Ponieważ zaś sporne bilety opłaty targowej dopuszczone zostały w gminie S. Zarządzeniem nr [...]/04 Burmistrza Miasta S., uznać należy, że ich stosowanie jest zgodne z prawem. Podkreślenia wymaga, że rolą sądu administracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z prawem. Sąd oceniając w niniejszej sprawie legalność zaskarżonej uchwały uznał, że nie narusza ona prawa. Poza zakresem działania sądu administracyjnego leży natomiast ocena tej uchwały z punktu widzenia innych niż legalność kryteriów, a w szczególności celowości, rzetelności czy gospodarności. W szczególności zatem poza zakresem kontroli Sądu jest ocena, czy zasadnym jest regulacja regulaminowa, iż wyjazd z terenu targowiska i ponowny wjazd wymaga ponownego uiszczenia opłaty targowej. Taka regulacja nie przekracza zakresu przyznanego gminie władztwa prawotwórczego w zakresie kształtowania zasad korzystania z gminnego urządzenia użyteczności publicznej i musi być uznana za zgodną z prawem, odrębną natomiast kwestią jest jej ocena z punktu widzenia zasad celowości czy też innych kryteriów. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270). Sygn. akt III SA/Kr 759/04 UZASADNIENIE postanowienia z dnia 9 listopada 2004r. W dniu 6 lipca 2004 r. R. M. i S. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] 2004 r., nr [...], wprowadzającą zmiany w Regulaminie targowiska miejskiego przy ul. P. w S., poprzedzając ją wcześniej wezwaniem Rady Miasta do uchylenia przedmiotowej uchwały. Zarówno skierowane do Rady Miasta S. wezwanie do uchylenia uchwały, jak i skargę podpisali obaj skarżący. Swój interes prawny wywodzą z faktu, że zaskarżona uchwała kształtuje możliwości wykonywania handlu na terenie targowiska miejskiego przy ul. P. w S. W toku postępowania zostało ustalone, iż na targowisku, którego dotyczy przedmiotowa uchwała, tylko R. M. prowadzi działalność gospodarczą. S. K. korzysta z targowiska wyłącznie jako kupujący. W istocie zatem na opisaną powyżej uchwałę złożone zostały dwie skargi: R. M. i S. K. Pismami z dnia 1 września 2004r. obaj skarżący zostali przez Sąd wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Wezwania te zostały doręczone w dniu 7.09.2004r. W zakreślonym 7-dniowym terminie wpłynęła jednakże tylko jedna opłata w kwocie 300 zł (przelew z dnia 9.09.2004r., k. 18). Jako wpłacających wskazano wprawdzie obu skarżących, jednakże na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r. S. K. oświadczył, iż to on wpłacił kwotę 300 zł. R. M. oświadczył natomiast, że skargi nie opłacił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie musi znaleźć zastosowanie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002r.). Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z uwagi na to, że skarżący R. M. w niniejszej sprawie nie uiścił należnego wpisu pomimo wezwania go przez sąd, jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie wyżej wskazanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.