II FSK 1357/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędziowie NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Jerzy Rypina, Protokolant Honorata Klósek, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi B. Ł. i A. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt II FSK 702/05 oddalającym skargę kasacyjną B. Ł. i A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3177/00 w sprawie ze skargi B. Ł. i A. Ł. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 15 listopada 2000 r. nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r., zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 702/05, oddalił skargę kasacyjną B. i A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 3177/2000) oddalającego ich skargę na decyzję Izby Skarbowej we W. (Ośrodek Zamiejscowy w L.) z dnia 15 listopada 2000 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r., zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że skarżący nieprawidłowo sformułowali zarzuty kasacyjne, to jest zarzuty naruszenia przepisów postępowania, nie wskazując przy tym dlaczego uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie wyrokującego w przywołanej sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie spełniły wymogów określonych art. 174, 176, 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżących wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r. Sformułował wniosek o: zmianę wymienionego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej we W. (Ośrodek Zamiejscowy w L.) z dnia 15 listopada 2000 r. i wyeliminowanie jej z obrotu prawnego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawę wznowienia postępowania strona skarżąca wskazała art. 273 § 2 u.p.p.s.a. Skarżący uznali, że istotny wpływ na wynik sprawy miało orzeczenie Sądu Okręgowego w L. (...) z dnia 7 czerwca 2006 r. utrzymujące w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w L. (...) o oddaleniu wniosku Prokuratora Okręgowego w L. o złożenie przedmiotu świadczenia (dokumentów przedsiębiorstw skarżących) do depozytu sądowego. W ocenie skarżących, stan faktyczny ustalony został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o niepełny materiał dowodowy, gdyż Urząd Skarbowy w G., a następnie Izba Skarbowa nie przekazały kompletu dokumentów istotnych dla sprawy określenia zobowiązania podatkowego skarżących za 1995 r. Na rozprawie dnia 11 stycznia 2008 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył i orzekł, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Regulacja prawna art. 273 § 2 u.p.p.s.a., na której skarżący oparli skargę o wznowienie postępowania, pozwala żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sformułowanie art. 273 § 2 "wynika", odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronie. Ponadto zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba i należy przede wszystkim zaznaczyć, że skarżący domagają się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 702/05 oddalającego skargę kasacyjną skarżących od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r. Skarga i jej zasadniczy wniosek skierowane są wprost do pierwszego z wymienionych wyroków, to jest do rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygnaturze II FSK 702/05. Skarżący, w skardze o wznowienie postępowania wskazują, wywodzą i argumentują, że ze względu na braki w materiale dowodowym sprawy w przedmiocie określenia skarżącym zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r., zarówno Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny, nie mógł ustalić prawidłowego stanu faktycznego. Otóż podkreślić w tym miejscu należy, że postępowanie dowodowe prowadzone przez Sąd I instancji jak i Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczone. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 u.p.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Oznacza to zatem, że prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami z dokumentów jest niedopuszczalne. Zakres postępowania dowodowego determinowany jest podstawową funkcją postępowania sądowadministracyjnego, to jest oceną z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji norm prawa administracyjnego materialnego w określonym stanie faktycznym. Postępowanie dowodowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwić Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Sąd administracyjny, przy spełnieniu warunków opisanych w art. 106 § 3 u.p.p.s.a., dopuszcza dowód z dokumentu tylko wówczas, gdy prowadzi to dokonania ustaleń niezbędnych dla prawidłowego zbadania legalności zaskarżonej decyzji. W stanie rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie ustalał stanu faktycznego sprawy, nie przesądzał nawet o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwiających ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, nie rozstrzygał też merytorycznie zaprezentowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. Jak wynika bowiem z motywów uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r., w stosunku do którego skierowana została skarga o wznowienie postępowania sądowego, zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione w skardze kasacyjnej nie były, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodne z wymogami prawnymi wynikającymi z unormowań art.174 i art.176 oraz art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Nie wskazywały adekwatnych do danej sprawy konkretnych przepisów prawa, znajdujących się w obszarze stosowania sądów administracyjnych, które zdaniem skarżących, naruszył Sąd I instancji wydając zaskarżony kasacją wyrok, oraz ich wpływu na wynik sprawy. Z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania w gruncie rzeczy wnioskować można i należy, że skarżący chcieliby, powołując się na orzeczenie Sądu Okręgowego w L., i podnosząc kwestie związane z pozbawieniem możliwości działania poprzez brak możliwości składania wniosków dowodowych przed organami podatkowymi, wznowić postępowanie administracyjne, a nie sądowoadministracyjne. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest "sprawa administracyjna", lecz zgodność z prawem zaskarżonego aktu (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 u.p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne, nie stanowi w żaden sposób formy, trybu, rodzaju czy też kontynuacji postępowania administracyjnego. Postępowanie wywołane skargą o wznowienie postępowania sądowego nie jest też drogą prawną do sanowania uchybień, braków czy też zaniechań skargi kasacyjnej, z powodu których, tak jak w sprawie niniejszej, została ona oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 u.p.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego.