II SA/Po 1323/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Rafał Batorowicz /spr./ Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Sekr.sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Gminy K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Gminy K. kwotę 240,- zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ R.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując podstawy prawne z art. 1.1. i 1.2. ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856), a także z art. 123, art. 124, art. 125 oraz art. 134 w zw. z art. 28 i 29 kpa, stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] grudnia 1999 r. ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w K. oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi G. w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi K. Jako podmiot wnoszący o ponowne rozpatrzenie sprawy oznaczono Wójta Gminy K. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność opisanej w rozstrzygnięciu decyzji Wójta Gminy K. z [...] grudnia 1999 r. Kolegium przyjęło, że o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł Wójt Gminy K., który nie był stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa. Skargę do sądu administracyjnego wniosła Gmina K. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przysądzenia kosztów postępowania. Zarzucała, że to ona wnosiła o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nadto, że była stroną postępowania administracyjnego, gdyż przewidziana w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest dochodem gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z przyczyn wskazywanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należało, że stanowisko Kolegium, iż wnoszącemu o ponowne rozpatrzenie sprawy podmiotowi nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sposób wadliwy odzwierciedlono w treści rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem wniesienie o ponowne rozpatrzenie sprawy przez podmiot nie będący stroną winno powodować wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, a nie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. wyroki NSA: z 29.11.1999 r., sygn. I SA 1544/98, LEX nr 48751; z 14.10.1999 r., sygn. I SA 1321/99, LEX nr 48668; z 6.10.1999 r., sygn. IV SA 1065/97, LEX nr 47919). Nadto, bezzasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że podmiotem wnoszącym o ponowne rozpatrzenie sprawy był Wójt Gminy K., a nie Gmina K. Treść wniosku jednoznacznie wskazywała, że o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosiła Gmina K., z tym, że podpis na wniosku złożył Wójt Gminy K., który też prezentował się jako podmiot uprawniony do działania w imieniu gminy. Takie sformułowanie wniosku i reprezentacja gminy przez jej wójta odpowiadała konstrukcji art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zbieg kompetencji do reprezentacji gminy i rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej nie mógł być traktowany jako okoliczność nakazująca przyjęcie, iż podmiot reprezentujący gminę również występował w sprawie jako organ administracji (por. wyrok SN z 7.06.2001 r., sygn. III RN 104/00, OSNP z 2002 r. nr 1, poz. 14 dotyczący dopuszczalności skargi do NSA). W kwestii pozycji gminy w postępowaniu stwierdzić należało, że ocena w tej mierze winna dotyczyć postępowania o stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji ostatecznej. Prowadzone w trybie nadzwyczajnym postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej stanowi nową sprawę w stosunku do zakończonej kwestionowaną decyzją (por. uchwałę Izby Cywilnej i Administracyjnej SN z 15.12.1984 r. sygn. III AZP8/83, OSNCP z 1985 r., nr 10, poz. 143). W tym nowym postępowaniu odrębnie należy ocenić czyjego interesu lub obowiązku może dotyczyć stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 12.01.1994 r., sygn. II SA 2164/92, ONSA z 1995 r., nr 1, poz. 32). Równocześnie mieć należało na względzie odrębność ustalenia opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) od poboru tej opłaty na rzecz gminy (art. 36 ust. 3 ustawy). Stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu takiej opłaty uniemożliwia pobór jej na rzecz gminy względnie niweczy skutki już dokonanego pobrania. Biorąc pod uwagę, że pobierane opłaty stanowią dochód gminy stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu opłaty dotyczyłoby bezpośrednio uprawnień gminy z zakresu gospodarki budżetowej powodując wprost zmniejszenie jej aktywów lub zwiększenie pasywów. Stąd też nie można było gminie odmówić przymiotu strony w rozumieniu art. 28 i 29 kpa. Z wymienionych powodów uchylono zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekając w przedmiocie kosztów postępowania stosownie do art. 200 tej ustawy. Mając na względzie stwierdzone naruszenia przepisów postępowania, na podstawie art. 152 wymienionej ustawy, określono że zaskarżony akt nie może być wykonany. /-/ R.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga MK