II OSK 209/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska (spr.), Alicja Plucińska - Filipowicz, Protokolant Dorota Korybut - Orłowska, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...]" Spółki Jawnej T. P. w Rykach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 listopada 2004r., sygn. akt II SA/Lu 205/04. w sprawie ze skargi [...]" Spółki Jawnej T. P. w Rykach na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 2 marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 5 listopada 2004 r. oddalił skargę [...] Spółki jawnej w Rykach na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 2 marca 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 stycznia 2004 r. wydaną na podstawie art. 49b i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 r.) nakazującą Przedsiębiorstwu Handlowo-Produkcyjno-Usługowemu [...] Spółka jawna, rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia metalowego na działce Nr [...] przy ul. [...]w Rykach. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że ogrodzenie wykonane zostało w 1998 r. t.j. w czasie, kiedy art. 30 ust. 1 pkt 13 lit. a ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przewidywał obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Inwestor zgłoszenia takiego nie dokonał. Możliwość legalizacji samowolnie wykonanego ogrodzenia była wykluczona, bowiem ogrodzenie wykonano w odległości 7,60 m od krawędzi jezdni wówczas, gdy obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego ustalał linię zabudowy w odległości 15 m od krawędzi jezdni ul. [...]. Samowolnie wykonane ogrodzenie naruszało więc ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zlokalizowane zostało na terenie nieprzewidzianym pod zabudowę. Odnosząc się do twierdzenia skargi, że pozwolenie na budowę ogrodzenia wynikało z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Rykach z dnia 26 czerwca 1997 r. o pozwoleniu na budowę, obejmującej: adaptację istniejącego obiektu w budowie wraz z projektowaną nadbudową na pawilon handlowo-usługowy, budowę wiaty i urządzeń budowlanych związanych z obiektami, Sąd wskazał, że decyzja ta dotyczyła obiektów i robót planowanych do wykonania wskazanych w zatwierdzonym planie zagospodarowania działki, który nie wymieniał ogrodzenia jako obiektu projektowanego, inwestor zaś nie przedłożył projektu budowlanego zatwierdzonego omawiana decyzją o pozwoleniu na budowę. Skarga kasacyjna od tego wyroku wniesiona została przez [...] – Spółkę jawną reprezentowaną przez radcę prawnego B. A. W skardze tej jako podstawę kasacji wskazano "naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie przepisów art. 49b ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. co w konsekwencji doprowadziło to wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia metalowego i naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że skarżona decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 2 marca 2004 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki jest zgodna z obowiązującym prawem, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż decyzja ta nie jest zgodna". Z tych względów autor skargi wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W uzasadnienie skargi podano, że "obydwa organy jak i sąd, błędnie zastosowały przepis art. 49b ust. 1. Skarżący dopełnił wszelkich formalności od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, w której organ nie wskazał linii rozgraniczających, bo nie mógłby w ogóle wydać decyzji ze względu i gdyby chciał ją wydać zgodnie z przepisami, to m usiałby jej wcale nie wydać, ponieważ tam było ogrodzenie stare w postaci muru oporowego usytuowane właśnie w tym miejscu co nowe. Oprócz tego prawie wszystkie zabudowania i ogrodzenia biegną wzdłuż tej ulicy, a zgodnie z przepisami i uzasadnieniem sądu, nie powinno ich tam być. Organ wydający decyzję chciał poprawić wygląd zewnętrzny i estetyczny otoczenia za pieniądze skarżącego i najprawdopodobniej celowo pominął wskazanie linii rozgraniczających w warunkach zabudowy, bo gdyby je wpisał, to byłyby nie do spełnienia". Dalej autor skargi wywodzi, że skoro pozwolenie na budowę dotyczyło także "urządzeń budowlanych związanych z obiektami", to tym samym obejmowało także wykonanie ogrodzenia, które jest również urządzeniem budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o charakterze sformalizowanym. Przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na dwóch podstawach: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 pow. ustawy przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie stanowią jeden z niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, którego wadliwość prowadzi do wyłączenia możliwości dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli zaskarżonego wyroku. Wymaganie przytoczenia podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego lub procesowego zostaje spełnione przede wszystkim przez wskazanie naruszonych przepisów określonych numerami artykułów (paragrafów, ustępów), sposobu ich naruszenia, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego, także wpływu jaki mogło mieć ono na wynik sprawy. Tym samym nie jest wystarczające dla wypełnienia wskazanych w art. 176 wymagań, powoływanie się na przepis prawa materialnego, niewłaściwie – zdaniem autora skargi – zastosowany przy równoczesnym opisowym jedynie określeniu zarzucanych uchybień procesowych, bez odniesienia się jednak do konkretnych naruszonych poprzez to przepisów postępowania. Ze względu na wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidzianej w pow. ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, usprawiedliwioną zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami (art. 183 § 1 pow. ustawy) – sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 tej ustawy). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej, aczkolwiek sporządzona przez radcę prawnego, a więc osobę legitymującą się odpowiednimi kwalifikacjami – nie spełnia wymagań określonych w art. 176 pow. ustawy. Zarzuty podnoszone w uzasadnieniu tej skargi sprowadzają się w głównej mierze do podważania dokonanych przez organy i podzielanych przez Sąd ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których ustalony został stan faktyczny sprawy. Nie wskazano przy tym naruszenia przez Sąd jakichkolwiek przepisów postępowania. Skoro zatem nie wskazano naruszenia przepisów postępowania poprzez wskazanie konkretnej normy prawa procesowego, to nie można twierdzić, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego (art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego) tylko dlatego, że zdaniem autora skargi stan faktyczny sprawy jest inny. W uzasadnieniu wyroku Sąd trafnie przyjął, że dokonane przez organu administracji ustalenia stanu faktycznego co do samowolnego (bez wymaganego zgłoszenia) wykonania ogrodzenia znajduje oparcie w materiale dowodowym (zatwierdzony projekt zagospodarowania działki nie wymienia ogrodzenia jako obiektu planowanego do wykonania, a inwestor nie przedłożył żadnego dowodu na to, że dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót). Wywody skargi sa w istocie polemiką z ustaleniami dokonanymi na podstawie materiałów sprawy, przy czym powołują argumenty pozostające bez związku ze stawianymi zarzutami. W szczególności powoływana i omawiana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (pomijając już nawet tę okoliczność, iż decyzja taka nie uprawnia do rozpoczęcia i wykonywania robót) nie dotyczy działki, na której wykonano ogrodzenie, zaś zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę przy wyliczeniu obiektów przewidzianych do wykonania – także urządzeń budowlanych związanych z obiektami nie oznacza, że pozwolenie to dotyczy wszelkich urządzeń, jakie mogą być zaliczone do tej grupy. Uściślenie przedmiotu decyzji o pozwoleniu na budowę zawiera zatwierdzony projekt budowlany i plan zagospodarowania działki. Skarżący nie przedłożył projektu budowlanego, a plan zagospodarowania działki w tabeli "obiekty projektowane" nie wymienia ogrodzenia. Zawarta w skardze kasacyjnej odmienna ocena dowodów i wyprowadzanie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego, bez jednoczesnego określenia przepisów postępowania uchybionych przez Sąd i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 ustawy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i tym samym nie daje podstaw do jej uwzględnienia. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.