I SA/Gl 594/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Wiciak Sędzia NSA Ewa Karpińska Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska/spr./ Protokolant sekr. sądowy Halina Modliszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi B. S. "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 19, art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. S., właściciela "A" z siedzibą w C. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C., którą organ ten określił w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...],- zł., w tym do przeniesienia na następny miesiąc kwotę [...] zł. i do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł. Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że strona od [...] r. prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest handel pojazdami mechanicznymi oraz częściami samochodowymi firmy [...], w tym skup i komis. W wyniku kontroli podatkowej za wymieniony miesiąc stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług, gdyż strona w złożonej deklaracji VAT-7 wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w kwocie [...]- zł. oraz do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie [...],- zł. nie uwzględniając przeniesienia z wcześniejszego miesiąca. Organ podatkowy pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego uznał, że wcześniej stwierdzone decyzją za kwiecień 2000 r. nieprawidłowości skutkowały koniecznością zmiany rozliczenia podatkowego i dokonał prawidłowego rozliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc maj 2000 r. do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy i do zwrotu na rachunek bankowy. W dalszej kolejności przedstawiono argumenty odwołania, w którym strona domagała się uchylenia decyzji i stwierdzenia braku zaległości podatkowych. zarzuciła organowi podatkowemu nadinterpretację przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Zdaniem strony jej działalność polega na odsprzedaży samochodów i dlatego ustawowy warunek określony w tym przepisie został przez nią spełniony, bo odsprzedaż spornego pojazdu została faktycznie dokonana w dniu [...] maja 2001 r. Wskazała ponadto, że wprowadzenie pojazdu do ewidencji środków trwałych nie spowodowało ograniczenia w możliwości jego dalszej odsprzedaży, a jedynie stanowiło operację księgową, która pozostaje bez wpływu na rozliczenie podatku od towarów i usług. Strona powołała się również na wyjaśnienia Ministra Finansów zawarte w piśmie z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr PP2-7407-724/95/TZ. Zaakcentowała, że zaistniała sytuacja i stanowisko organu podatkowego zmusza ją do podwójnego opodatkowania czynności sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Izba Skarbowa stwierdziła, że ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji są prawidłowe i w konsekwencji utrzymała w mocy przedmiotową decyzję pierwszoinstancyjną. Wskazała, że jej wydanie było konsekwencją zmian nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, w związku z wydaniem decyzji wymiarowej za miesiąc kwiecień 2000 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Sformułował zarzuty naruszenia przepisów prawa podatkowego art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 1 i § 4 w związku z art. 207 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w związku z § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ( Dz. U. nr 6, poz. 35 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie pojazdu w sytuacji zaliczenia go do środków trwałych oraz uznanie, że korekta in minus podatku naliczonego powinna być dokonana w rozliczeniu za miesiąc, w którym zdaniem organów podatkowych zaistniały przesłanki do utraty prawa do takiego odliczenia, a nie w miesiącu faktycznego dokonania odliczenia. Ponadto podniósł, że prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego to podstawowe uprawnienie podatnika wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług oraz z treści Tytułu XI VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1997 r. nr 77/388/EEC i nie może być ono ograniczone, gdyż wówczas narusza zasadę neutralności opodatkowania tym podatkiem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że zadeklarowana przez skarżącego w kwietniu 2000 r. wysokość podatku naliczonego do odliczenia miała skutki w jego ogólnym rozliczeniu na następne miesiące, dlatego zasadnym było dokonanie prawidłowego rozliczenia również w kolejnych miesiącach, pomimo, że w tych miesiącach nie stwierdzono nieprawidłowości bezpośrednio odnoszących się do wskazanego okresu rozliczeniowego. Na rozprawie pełnomocnicy obu stron wnosili i wywodzili, jak w skardze i w odpowiedzi na skargę. Ponadto pełnomocnik organu odwoławczego podniósł, że w ostatecznej decyzji dotyczącej wysokości podatku dochodowego za rok 2000 uznano za koszty uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne od przedmiotowego samochodu, po jego zaliczeniu w dniu [...] listopada 2000 r. na stan środków trwałych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie zaakcentować trzeba, iż wydane przez organy obu instancji decyzje podatkowe dotyczące rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2000 r. miały charakter wyłącznie techniczny, bowiem korygowały wcześniejsze rozliczenie zadeklarowanej przez skarżącego nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w kwocie [...],- zł. oraz do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie [...]- zł. Oczywistym więc jest, że zarzut błędnej interpretacji art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ w związku ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w piśmie z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr PP2-7407-724/95/TZ nie ma dla rozpoznanej sprawy żadnego znaczenia, ponieważ skarżący deklarował kwoty nie obejmujące rozliczenia podatku od towarów i usług za wcześniejszy miesiąc, które zostały określone przez organy podatkowe w odrębnej decyzji. W toku postępowania kontrolnego organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały w tym zakresie prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego. Przechodząc zaś do kwestii naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm./, podnieść należy, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej nie doszło również do naruszenia zasad postępowania podatkowego. Odnosząc się do sygnalizowanych uchybień w trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych nie stwierdzono w tym zakresie nieprawidłowości, ponieważ pełnomocnik strony skarżącej był zapoznany z materiałem dowodowym w dniu [...] 2003 r. ( karta – 323 akt administracyjnych) i wnosił wyjaśnienia. Zaznaczyć też trzeba, że iż zarzut naruszenia przepisów procesowych, takich jak art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 1 i § 4 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej nie został uzasadniony, a jako taki nie może być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Zatem skoro organy podatkowe prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa podatkowego, to w omówionym dotąd zakresie żadnych skutecznych zarzutów nie można im czynić. Reasumując przedstawione rozważania stwierdzić trzeba, że Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie stwierdził naruszenia prawa mającego istotny wpływ na jej wynik, a tylko takie naruszenie mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi, dlatego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. zostały wydane zgodnie z prawem. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, co orzeczono w sentencji wyroku.